Τα κορίτσια τα καημένα

Τα πρωινά και μεσημεριανά κορίτσια της τηλεόρασης που «μάχονται» για τα δικαιώματα των γυναικών, που φρίττουν και δακρύζουν με τους βιασμούς παιδιών, που επιτίθενται σε σχολιασμούς περί σωματότυπου, που θαρρούν πως είναι μπροστάρισσες του φεμινιστικού κινήματος επειδή έχουν σε δεύτερους ρόλους (πάνελ) αγόρια, ξέχασαν την ημέρα της απεργίας ή δέχτηκαν εκφοβισμό από την εργοδοσία (STAR, ΣΚΑΪ, MEGA) και δείλιασαν να την αψηφήσουν ή να την καταγγείλουν; Πώς και βγήκαν τόσο χαρούμενα στην οθόνη;

Και «τα κορίτσια τα καημένα» δεν ήταν μόνα τους, αλλά είχαν και καλεσμένους, ηθοποιούς (!) αλλά και νεοδημοκράτισσες βουλευτίνες για παράδειγμα – καλά, ο συνήθης αστυνομικός-μαϊντανός δεν πιάνεται, καλύτερα εκεί μαντρωμένος παρά στους δρόμους.

Κοπελιές, το «όχι» δεν είναι μόνο για τον επιθετικό άντρα, όπως εύκολα –μήπως και ασύνειδα;– παπαγαλίζετε. Αλλά είναι και για τον εργοδότη. Και τελικά, άμα δεν έχετε τα κότσια να φωνάξετε για τα δικαιώματά σας (ακόμα κι αυτό της συμπαράστασης στους απεργούς συναδέλφους σας), μήπως είναι κροκοδείλια τα δάκρυα που εύκολα χύνετε για τα πάθη των αδικημένων των ρεπορτάζ σας;

Δεν σας τα λένε καλά τα άστρα, ούτε οι μυρωδιές από τις μαγειρικές σας φτάνουν στα πιάτα των ανθρώπων, ούτε οι προτροπές σας στους δυστυχισμένους να τους φυλάει ο Θεός κάνουν δουλειά. Οσο για το «χαμόγελο του παιδιού», την ημέρα της απεργίας δεν βρισκόταν στις κονκάρδες σας αλλά κάτω στους δρόμους.

Δεν λέω πως δεν έχετε χαρίσματα, αλλά εκείνο που σας λείπει υπάρχει χρόνος να το καλλιεργήσετε: της ντροπής.

Στις χαμένες ευκαιρίες βάζω και το ότι δεν είδατε το πολύχρωμο πανό των εικαστικών, για να νιώσετε πως τα χρώματα δεν είναι μόνο για τα μούτρα μας.