Στη μονταζιέρα της ΕΛ.ΑΣ.

«Η εξουσία του δημοσιογράφου δεν στηρίζεται στο δικαίωμα να θέτει μία ερώτηση, αλλά στο δικαίωμα να απαιτεί μία απάντηση» αποφαίνεται ο Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του «Η Αθανασία», και το 1990, χρόνος έκδοσης του βιβλίου, μοιάζει σήμερα σαν προϊστορία της δημοσιογραφίας, ενώ οι Γούντγουορντ και Μπερνστάιν ακούγονται σαν τον πρώτο άνθρωπο που ημέρωσε τον αγριόσκυλο.

Όλες αυτές οι αγωνίες δεν υπάρχουν στην εκπνοή της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Η Ελληνική Αστυνομία, ως εκτελεστικός βραχίονας της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού ΠΡΟΠΟ μας έχει βγάλει από όλες τις έγνοιες, τον κόπο, μας ανακούφισε από τις αγωνίες μιας σωστής διατύπωσης σε ένα ερώτημα που, αν δεν επεδίωκε, μπορεί να «πετύχαινε», τυχαία έστω, ή από κάποια απροσεξία, μιας αδυναμίας της στιγμής αυτού που θα απαντούσε, μια απάντηση που δεν θα ήταν η επιδιωκόμενη αλήθεια, αλλά θα μας επέτρεπε τουλάχιστον να συμπεράνουμε μια στοιχειώδη προσέγγισή της.

Όχι, αγαπητές αναγνώστριες, αγαπητοί αναγνώστες: όλα τα ανωτέρω είναι φλυαρία, φριχτή κενότητα. Από προχθές οι δημοσιογράφοι, και δη του αστυνομικού ρεπορτάζ- αλλά είναι μια καλή αρχή- καταργήθηκαν, με την λεπτότητα που θα ζήλευαν λόρδοι που υπαγορεύουν καθήκοντα στους μπάτλερ. Η Ελληνική Αστυνομία θέτει μόνη τις ερωτήσεις και –ευτυχώς για κάποιους που υποδύονται τους δημοσιογράφους- δίνει η ίδια και τις απαντήσεις. Πάρε – βάλε.

Σαράντα δύο ερωτοαπαντήσεις, και δεν έχει νόημα να προσθέσουμε και τις «απαντήσεις» που περιέχονται τόσο στη διατύπωση των ερωτήσεων όσο και των απαντήσεων. Η κυριολεξία των διατυπώσεων κάνει θρύψαλα, τι λέω, καννιβαλίζει με ηδονή, τα δημοσιογραφικά λυρικά σάλια, την μονοτοτονία των λεκτικών σχημάτων, δημιουργεί ένα νέο καθεστώς αστραφτερής στιβαρότητας. Ερωτήσεις και απαντήσεις είναι σαν τις συσκευασίες με φέτες τόστ, τόσο όμοιες μεταξύ τους, τόσο ομοιόμορφες που το μόνο ελάττωμά τους –αν μπορεί να το πει έτσι- είναι ότι δεν αφήνουν την χαρά μιας τοσοδούλας έκπληξης να μαζέψεις το ψίχουλο μιας λέξης από το ηλεκτρονικό, έντυπο ή διαδικτυακό τραπεζομάντηλο.

Αν ο Κούντερα πρέπει να ξαναγράψει τα κεφάλαια της «Αθανασίας» του, ο Σεργκέι Αιζενστάιν οφείλει να αναστηθεί για να ξαναγυρίσει το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» διότι η Ελληνική Αστυνομία με τα ταπεινά μέσα που της παρέχει η κυβέρνηση και ο υπουργός ΠΡΟΠΟ έθεσε σε νέες βάσεις τον βουβό κινηματογράφο, καταρτίζοντας ένα Νέο Εγχειρίδιο Σύγχρονης Κινηματογραφίας, αφού στο βουβό φιλμ με το οποίο προωθεί την ντοκυμαντερίστικη εκδοχή της μυθοπλασίας, σπάει τις νόρμες του πλάνου, απογειώνει την σαφήνεια του υπονοούμενου, αναδεικνύει την φυσικότητα των πρωταγωνιστών, δίνει σφρίγος στην πλαστικότητα και, κυρίως προφυλάσσει το κοινό, τους θεατές, από κενά, στα οποία η φαντασία κατέστρεφε τις προθέσεις του δημιουργού. Η διαδοχή επίγειων και εναέριων πλάνων κατασκευάζουν ένα αρχετυπικό παλίμψηστο εικόνων που θα έκανε τον Βιτρούβιο να φαίνεται σαν παιδί που παίζει στην άμμο και τον Ντα Βίντσι σαν άγαρμπο σοβατζή.

Το ιδεολογικό περιεχόμενο κατέρχεται στον πνευματικό οισοφάγο σαν παιδική φρουτόκρεμα, το αισθητικό αποτέλεσμα καρφώνεται σαν σφαίρα σαν αναίμακτη λοβοτομή. Οι δημοσιογράφοι από τούδε θα στριμώχνονται στις αστυνομικές εξέδρες και προληπτικά θα τους μοιράζονται έμπλαστρα για τυχόν εξαρθρώσεις λαιμού αν τυχόν στην προσπάθειά τους -σαν ανυπόμονοι φίλαθλοι σε εξέδρα γηπέδου- να δουν πάνω από τον ώμο από του αστυνομικού επόπτη παθαίνουν κάποιο στραβολαίμιασμα. Ίσως στο μέλλον προβλεφθεί και φυσιοθεραπευτής ή χειροπράκτης γι αυτά τα μικροατυχήματα.

Προς επίρρωση των προαναφερθέντων εύκολα και δωρεάν διατίθενται σε όλα τα Μέσα Διασκέδασης οι 42 ερωτοαπαντήσεις της αστυνομίας και τα πλάνα και τις φωτογραφίες από την υποδειγματική έφοδο εκατοντάδων αστυνομικών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όπου όπως αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας και διάθεσης για άλλες ερωτήσεις ότι: α) οι φοιτητές κοιμόταν σε σλίπινγκ μπανγκ στο πάτωμα, β)είχαν μαζέψει κάτι φωτοτυπικά σε μια γωνία, γ)ανακάτευαν χρώματα σε ένα κουβά δ) χρησιμοποιούσαν αιχμηρά πινέλα με αλογότριχα, απόδειξη καταφανή βασανισμού ζώων, ε) πότιζαν παραπάνω από ότι έπρεπε τα φυτά στις ζαρντινιέρες της εισόδου της πρυτανεία και, τελευταίο, πλην σαρωτικό και αποστομωτικό, δεν τους έφτανε να θέλουν κατάργηση του νόμου που τους αφορά, δεν τους ήταν αρκετό να ζητούν το άνοιγμα των πανεπιστημίων –πράγματα απαράδεκτα από μόνα τους διότι στο πανεπιστήμιο πηγαίνουν για να μάθουν και για να λένε την άποψή τους- αλλά επιπλέον κατασκεύασαν και ανήρτησαν και ένα πανό διαμαρτυρίας υπέρ ενός απεργού πείνας. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα και κρατάνε σαν αγιάτρευτη ασθένεια από τότε που κάτι άλλοι φοιτητές είχαν καταλάβει τα Πολυτεχνεία της χώρας και μεταξύ άλλων αιτημάτων ζητούσαν να φύγουν από την χώρα οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ.

Ευτυχώς, η ολέθρια αυτή εξέλιξη απετράπη, διότι θα μας έστελνε κατευθείαν στην αγκαλιά ολοκληρωτικών καθεστώτων, ωστόσο καθυστέρησαν την εξέλιξη της χώρας δεκαετίες, με αποτέλεσμα σήμερα μόνο να δυνάμεθα να απολαμβάνουμε, επιτέλους, το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία κυρίως να μην χρειάζεται καν να θέτουμε ερωτήσεις αλλά να μας περισσεύουν και οι απαντήσεις.