Ωραία τα περάσαμε τις προάλλες στη βάφτιση. Η αλήθεια είναι πως πήγαμε με έναν κάποιο δισταγμό, κορονοϊός είναι αυτός – δεν είναι παίξε γέλασε, είχαμε και καιρό να βρεθούμε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, μπαίναμε σε terra incognita για το πώς θα συμπεριφερθούμε, εμείς και οι υπόλοιποι.
Στο προαύλιο της εκκλησιάς ζυγίζαμε με το μάτι κάθε καινούργιο πρόσωπο που μας πλησίαζε· άραγε θα απλώσει χέρι για χειραψία ή έχει προσαρμοστεί στην κατάσταση; Κι αν το απλώσει, πώς θα τον αποκρούσουμε δίχως να προσβληθεί, που το χέρι του θα απομείνει να αιωρείται στο κενό; Οχι ότι μας νοιάζει κιόλας, αν θέλει να προσβληθεί κακό του κεφαλιού του, αλλά δεν βλάπτει να αποφεύγουμε τις περιττές παρεξηγήσεις. Σε κάθε περίπτωση, είχαμε κι ένα διακριτικό μπουκαλάκι γεμάτο αντισηπτικό στην τσέπη του παντελονιού, για τα αγύριστα κεφάλια που θα μας αρπάζανε την παλάμη με τη χερούκλα τους σχεδόν διά της βίας.
Οι περισσότεροι, πάντως, χαμογελούσανε αμήχανα κι αυτοί καθώς βημάτιζαν προς τη μεριά μας. Μα σαν τους λέγαμε γλυκά -αντί για καλησπέρισμα- ότι «εγώ χέρι δεν απλώνω, αν δεν απλώσει πρώτα ο άλλος», ανακουφίζονταν και απαντούσανε «κι εγώ το ίδιο!». Εσπαζε έτσι ο πρώτος πάγος και ξαναπιάναμε το νήμα της υπνωμένης κοινωνικοποίησής μας. Κάποιοι λίγοι υιοθέτησαν εκείνον τον χαιρετισμό με τον αγκώνα, αλλά εμείς ακολουθήσαμε τη γραμμή Κουτσούμπα επί του θέματος.
Μονάχα σαν ήρθε κάποιος πρόεδρος, ζοριστήκαμε λιγάκι. Αρχίνισε να μας χαιρετά όλους προεδρικά, τείνοντας το ένα χέρι προς το μέρος μας δίχως να δέχεται αντιρρήσεις ενόσω μας χτύπαγε στον ώμο με το άλλο· τόση αγωνία είχε, καταπώς φαίνεται, να μας δείξει πόσο πολύ μας αγαπά και μας υπολογίζει που ήταν διατεθειμένος να μας στείλει στην ειδική μονάδα Covid-19 του πλησιέστερου νοσοκομείου. Ευτυχώς έπιασε δουλειά το μπουκαλάκι με το αντισηπτικό και έκανε απόσβεση γενναία, μιας και το χρησιμοποίησε όλη η ομήγυρη. Ακόμη και στο πουκάμισο βάλαμε, στη μεριά του ώμου που μας χτύπησε με το ελεύθερό του χέρι· δεν παίζουνε μ’ αυτά τα πράματα, το να σε χαιρετά ο πρόεδρος είναι σαν να ανταλλάσσεις χειραψία μ’ ολάκερη την επαρχία.
Εντέλει τα καταφέραμε, δεν έχει φόβο ο άνθρωπος, θα κατορθώσει να κοινωνικοποιηθεί ακόμη και μέσα σε αντίξοες συνθήκες, τι σόι αγελαίο ζώο άλλωστε θα ήταν, βρήκαμε κι εμείς τον τρόπο μας και συνυπήρξαμε ανώδυνα.
Μονάχα απ’ τους προέδρους να φοβάσαι.
