Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι γεννημένη για αρχηγός! Καθόλου τυχαίο ότι στην εποχή που πήγαινε στο Πανεπιστήμιο είχε φτιάξει δική της – ιδιόκτητη φοιτητική παράταξη, ανακαλύπτοντας ιδεολογικές ή άλλες διαφορές από τις άλλες αριστερές ομαδούλες της εποχής, μεταξύ των οποίων ήταν κι εκείνη του Τσίπρα.
Θα μπορούσαμε να την κατατάξουμε στην κατηγορία εκείνη των «πορφυρογέννητων», που κατά βάθος πιστεύουν ότι λόγω ονόματος είναι προορισμένοι να παίξουν ηγετικό ρόλο, όπως ο Παπανδρέου, οι Καραμανλήδες, η Ντόρα ή ο Κυριάκος. Κόρη Κωνσταντοπούλου! Του Νικολάου, βεβαίως βεβαίως.
Σε κάθε της εκδήλωση βγάζει ένα μοναδικό αριστερό αυτοκρατορικό στιλ, που δεν αντιγράφεται. Κάνει τα πάντα για να ασχολούνται οι άλλοι μαζί της. Εκμεταλλεύεται τις νομικές της γνώσεις για να βάζει στη θέση του καθένα βουλευτή που… αυθαδιάζει. Παίρνει πρωτοβουλίες που είναι σίγουρη ότι θα σηκώσουν σκόνη ανεξάρτητα από την ουσία τους.
Κυρίως ξέρει την τέχνη τού να διαφωνεί για να διαφωνεί με οποιονδήποτε συνομιλητή της, μόνο και μόνο για να προκαλεί ενδιαφέρον η κουβέντα, καθώς πιστεύει πως μέσα από τέτοια διαδικασία θα βγαίνει πάντα νικήτρια και τροπαιούχος!
Παρακολούθησα, όσο άντεξα, την πρόσφατη συνέντευξή της στην Ελλη Στάη. Προσπάθησε να φανεί πιο σκληρή και πειστική από την… αντίπαλη συνομιλήτρια σ’ ένα δύσκολο μπρα ντε φερ. Γρήγορα όμως κούρασε. Οι προβλέψιμες απόψεις και ατάκες της ήταν από κάποια στιγμή και μετά επαναλαμβανόμενες, όσο κι αν έριχνε κάθε λίγο και λιγάκι μια τζούρα… αλατάκι ίντριγκας πάνω τους για να νοστιμέψουν. Υστερα από λίγο ήξερες τι θα πει πριν ανοίξει το στόμα της. Μάλιστα, έλεγε και ξανάλεγε πράγματα που τα είχε δηλώσει και πριν από πέντε λεπτά, προφανώς επειδή νόμιζε ότι ήταν αποστομωτικά και ήθελε να τα θυμίζει συνέχεια, αφού τεκμηρίωναν τη δική της… απόλυτη αλήθεια!
Τελικά, η ταπεινότητά μου, δεν άντεξε. Αναγκάστηκα ν’ αλλάξω κανάλι και να πάω απέναντι, στην Τρέμη, καθώς είχαν τελειώσει και οι «Ράδιο Αρβύλα»!
Τι μπόρεσα να κρατήσω; Την ανάγκη της να φτιάξει μια δική της προσωπική κατάσταση, δίπλα αλλά και απέναντι στον Τσίπρα, καθώς φανερά ετοιμάζεται να παίξει αυτόνομο ρόλο στα πράγματα μόλις της δοθεί η ευκαιρία. Αυτό μοιάζει να είναι το όνειρό της και το βγάζει προς τα έξω σε κάθε ευκαιρία.
Με το επεισόδιο στο βενζινάδικο κατάφερε για ακόμη μια φορά να κάνει όλη την Ελλάδα να συζητάει ένα κατόρθωμά της. Ούτε ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, αν έμενε από λάστιχο, δεν θα τα έβαζε με ένα παιδί επειδή δεν θα μπορούσε να του το φτιάξει…
Δεν ήμουνα εκεί για να ξέρω τι ακριβώς έγινε, αλλά θεωρώ πιθανότερο να έβρισε ένας οποιοσδήποτε (έστω και απλός) βουλευτής τον βενζινά, παρά ο βενζινάς τον βουλευτή. Δεν πρόκειται να πιστέψω φυσικά και τους «πρόθυμους» στρατευμένους συνηγόρους της μιας ή της άλλης άποψης. Η ουσία είναι ότι με το που έγινε γνωστό το περιστατικό, δημιουργήθηκαν σε λιγότερο από μισή ώρα στρατιές υποστηρικτών και αντίθετων, που με τις αντιδράσεις τους προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τη σιγουριά ότι «ξέρουν». Ο συνηθισμένος Ελληναράς που παίρνει το μέρος εκείνου που βρίσκεται πιο κοντά στα οπαδικά του κριτήρια, χωρίς να νοιάζεται πραγματικά για την αλήθεια.
Γέλασα και με την ανακοίνωση του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ Αιδηψού: «Η λεπτότητα του χαρακτήρα της, το ήθος και η ευγένειά της δεν θα επέτρεπαν ποτέ να έχει τέτοιου είδους συμπεριφορά σε υπαλληλικό προσωπικό. Οπως φαίνεται, ο δυναμισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου ενοχλεί μεγάλα συμφέροντα, τα οποία δημιουργούν φανταστικές ιστορίες, προσπαθώντας να επισκιάσουν το έργο της… Αδικος κόπος»!
Αυτό λέω κι εγώ! «Αδικος κόπος»… Γιατί πιθανότατα κάτι τέτοια θα γίνουν κι άλλα στο μέλλον, χωρίς να βλάψουν ουσιαστικά το ίματζ της κυρίας προέδρου. Είναι από τα περιστατικά που αργά ή γρήγορα ξεχνιούνται και παραμένουν στο τέλος γραφικές λεπτομέρειες στο βιογραφικό κάποιου. Εδώ έγινε πρωθυπουργός ο Γιωργάκης που του ‘φυγε η αλυσίδα από το ποδήλατο και πήγε να την ξαναβάλει καθώς έτρεχε στον δρόμο!
