Ααααχ! Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα. Σήμερα μαύρο ξέπλυμα σε καθαρή μπανιέρα. Μαύρες σακούλες γέμιζαν, πήγαιναν σούρτα-φέρτα, άλλη εδώ, άλλη εκεί, μια άλλη παραπέρα… Και ο λαός στις αγορές, Παρασκευή τη μαύρη, να τρέχει για τις προσφορές. Διότι, τι του έλειπε του Ελληνα για να γίνει πολίτης του κόσμου; Μια Βlack Friday του έλειπε και ήρθε κι έδεσε. Σαν την μπεσαμέλ ένα πράγμα, σιγοβράζει στον αχνιστό χυλό και δώσ’ του και τον ανακατεύουν μην τύχει και σβολιάσει.
Αλλά αυτός απτόητος! Ούτε ζαλάδα, μήτε ναυτία. Δώσε ψώνια στον λαό, αμόλα τον στα παζάρια των εθνών και άσ’ τον να σουλατσάρει, νιώθοντας ελεύθερος κι ωραίος κι ας σέρνει πίσω του άδειο το καροτσάκι της λαϊκής. Τι κι αν τώρα δεν μπορεί. Αφού οι βιτρίνες είναι εκεί, κάποτε, δεν μπορεί, θα μπορέσει.
Διότι το ζήτημα είναι να είναι εκεί. Το προϊόν. Να το βλέπεις, να το οσμίζεσαι, να το «λιγουρεύεσαι» (αχ βρε έρμε Αδωνι – τι θ’ απογίνουμε τώρα χωρίς τηλεπωλήσεις!). Εφόσον βρίσκεται ήδη μπροστά στα μάτια σου, θα βρεθεί τρόπος να το κάνεις δικό σου. Δικό σου, καταδικό σου!
Αυτή η αίσθηση της ιδιοκτησίας – άλλο πράγμα, βρε παιδί μου. Οσο να το πεις, φέρει έναν αέρα εξουσίας. Και όσο και αν το αντιμάχεσαι, είναι γλυκό το ποτό της εξουσίας. Ποιος είναι αυτός που δεν λαχτάρησε να πιει; Αυτή τη γλύκα της κλεμμένης ευτυχίας… Και όταν λέω κλεμμένης, εννοώ κλεμμένης. Κατακλεμμένης. Κυριολεκτικά, ίσα και σταράτα. Οχι μεταφορικά και φλούφικα. Και με τρόπο μάλιστα νομότυπο. Να με ακούτε εμένα. Είμαι από το Περιστέρι και ξέρω. Εμαθα από τους καλύτερους.
Τελευταίος «διδάσκαλος», ο αντιδήμαρχος Οικονομικών στον δήμο μας. Που δεν είναι φυσικά μόνο αντιδήμαρχος Οικονομικών, αλλά έχει και λογιστική εταιρεία. Και αυτή η εταιρεία διαχειρίζεται εδώ και 10 χρόνια το Ιδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης του υπουργείου Παιδείας. Και όπως αποκάλυψε η «Εφ.Συν.», «μ’ έναν πρόχειρο υπολογισμό, μέσα σε πέντε χρόνια (2011-2015) η εταιρεία του είχε εισπράξει από το Ιδρυμα περί τα 10 εκατ. ευρώ…». Δεν αναφέρω καν τα επιπλέον, θα τα διαβάσετε στο ρεπορτάζ της Αννας Ανδριτσάκη. Αλλά σε πέντε χρόνια, 10 εκατομμύρια δεν το λες και κακή μπάζα. Διότι, περί μπαζώματος πρόκειται. Της διαφάνειας, της ηθικής, της ωραίας, της παρέας, της ομάδος – διαφθορά και πάσης Ελλάδος.
Γι’ αυτό σου λέω. Να με ακούς εμένα. Εκεί στις δυτικές συνοικίες, έχουμε εγκαταστήσει «μηχανισμούς έγκαιρης προειδοποίησης». Και ξέρουμε. ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση; Δίνει σήμα το σύστημα και «εργαζόμαστε» αναλόγως. Ν.Δ. στα πράγματα; Το αυτό. Τώρα ΣΥΡΙΖΑ; Μωρέ τρόπος υπάρχει. Οταν τα μηδενικά στον λογαριασμό ξεπερνούν σε πλήθος τις αγκυλώσεις της συνείδησης, πάντα υπάρχει τρόπος. Τι γίνεται όμως, όταν τα μηδενικά αυτά φαίνεται να υπολείπονται του μεγέθους των λαών;
Τότε, πολύ απλά, αυξάνουμε τα μηδενικά και μειώνουμε τους λαούς. Τα πρώτα αυξάνονται (πάλι νομότυπα) μέσω χρηματοπιστωτικών συστημάτων, τραπεζών, οργανισμών «κοινής ωφέλειας», εξωχώριων εταιρειών, θεσμών, Ιδρυμάτων των θεσμών, εξωθεσμικών παραγόντων που ενισχύουν τη δύναμη των θεσμικών τους προκαλυμμάτων και τα τοιαύτα. Οι δεύτεροι μειώνονται πιο απλά – μια έξαρση ασθένειας, μια αύξηση στα φάρμακα, ένα σύστημα περίθαλψης σε υπολειτουργία, μια γενοκτονία, ένας πόλεμος, ένας εμφύλιος, ένα τρομοκρατικό χτύπημα (αυτά τα τελευταία είναι και εύκολα και της μόδας). Ολα αυτά φυσικά, στο όνομα της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Ονομάζουμε μια χώρα υπανάπτυκτη ή ανίκανη να συμμορφωθεί στις δημοσιονομικές προσαρμογές (αυτή είναι η εκλεπτυσμένη ονομασία του «υπανάπτυκτου») και της δίνουμε τα «φώτα» μας. Κοινώς, της τα αλλάζουμε για τα καλά.
Πραγματικά αναρωτιέμαι: πόσο άλλο θέλει ο Ελληνας να καταλάβει; Δεν είδα ποτέ λαό ν’ ανησυχεί περισσότερο αν κλείνει ένα βιβλιοπωλείο από όταν πτωχεύει μία τράπεζα. Ούτε είδα ποτέ ουρές έξω από το πρώτο, όπως είδα έξω από τη δεύτερη. Το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης έχει δώσει σήμα εδώ και χρόνια. Φαίνεται, όμως, η φασαρία στην «ουρά» και η ανησυχία αν θα φτάσουμε στο «ταμείο» είναι τόση που δύσκολα το ακούει κανείς.
