Δημοκρατία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Στον αστικό συνασπισμό εξουσίας του ελληνικού κράτους, οι μερίδες κεφαλαίου που ηγεμονεύουν είναι οι μεταπρατικές, το εφοπλιστικό, το τουριστικό-ξενοδοχειακό κεφάλαιο κ.λπ., ενώ το παραγωγικό κεφάλαιο και ειδικά το βιομηχανικό έχουν εδώ και χρόνια καταβαραθρωθεί από πολιτικές επιλογές αεριτζίδικες των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Αυτός ο χυδαίος μεταπρατισμός ευθύνεται εν μέρει για την πολιτική και πολιτιστική εξαχρείωση της κοινωνικής συνείδησης που οικοδομήθηκε μεθοδικά.

Μερικές εξ αυτών των επιλογών που διέλυσαν την παραγωγική βάση της χώρας έχουν να κάνουν βεβαίως με κατευθύνσεις του γερμανικού κεφαλαίου για τον τρόπο ανάπτυξης του ευρωπαϊκού Νότου με βάση τις υπηρεσίες και φυσικά την Ελλάδα.

Στη χώρα μας ειδικά όλα προσαρμόστηκαν στο παρασιτικό σύστημα των πελατειακών σχέσεων με την ταυτόχρονη ανάδυση οργανωμένης κλοπής της δημόσιας περιουσίας, όπου κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες των κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ έχουν εμπλακεί.

Είναι τρομακτικό να αναλογιστεί κάποιος πως από τα 340 δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού χρέους κατά μία εκδοχή (υπάρχουν και απόψεις που το υπολογίζουν στο ένα τρίτο), τα 275 δισ. είναι μίζες από τα εξοπλιστικά, την Υγεία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς να έχουν αποκαλυφθεί ακόμη οι μίζες σε άλλους τομείς, οι οποίες ίσως ξεπεράσουν και το ύψος του χρέους!

Αυτό το σύστημα διαφθοράς και καταλήστευσης της χώρας αναπτύχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ σε αγαστή συνεργασία με ορισμένα ΜΜΕ που ήταν εξαρχής φανατικά υπέρ του Μνημονίου- έστω και αν καταλύθηκε το Σύνταγμα, δηλαδή η υπόσταση της δημοκρατίας.

Αυτός ο εσωτερικός εχθρός της δημοκρατίας, η εσωτερική τρόικα, είναι απολύτως συνδεδεμένη ως λειτουργία μέσα και έξω από το κράτος με τις διάφορες εταιρείες που συμμετείχαν στην καταλήστευση της χώρας με τα σκάνδαλα και οι περισσότερες -ή κορυφαίες εξ αυτών- τυγχάνει να είναι γερμανικές.

Το πρόβλημα, εκτός από πολιτικό και οικονομικό, είναι εξόχως πολιτισμικό και ηθικό διότι πάνω σε αυτή την πολυπλόκαμη σχεδιασμένη διαφθορά λεηλατήθηκε ένα αξιακό σύστημα, το οποίο υπήρξε υπόβαθρο της δημοκρατίας.

Ο μεταμοντέρνος νεοφιλελευθερισμός για να μπορέσει να μεταβάλει την Ελλάδα σε διεθνές πειραματόζωο, με διάλυση της δημοκρατίας και της κοινωνίας, είχε σχεδιάσει αυτήν την καταστροφή.

Οταν λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει πως το χρέος είναι εθνική υπόθεση, είναι υποχρεωμένος να κοιτάξει και να στηλιτεύσει δημόσια- καταθέτοντας πρόταση διεξόδου- το αποτρόπαιο πρόσωπο της καταστροφής, δηλαδή την εξωτερική τρόικα και την εσωτερική τρόικα που είναι το δεκανίκι της. Αλλιώς οτιδήποτε λέει ο κ. Μητσοτάκης είναι υπεράσπιση αυτού του συστήματος καταστροφής της Ελλάδας, όπως η άποψή του περί πρόωρων εκλογών, η οποία μετά τη συμφωνία αξιολόγησης ενταφιάστηκε.

Πολύ περισσότερο βέβαια αυτό ισχύει για την αυτοπαρουσιαζόμενη ως δήθεν πολιτικά αειπάρθενη Κεντροαριστερά, λες και δεν μετείχε στο πανηγύρι της δημόσιας λεηλασίας και καταστροφής.

Σήμερα όμως επιπρόσθετα κουνάει το δάχτυλο και εμφανίζεται ως τιμητής της δημόσιας σφαίρας, την ώρα που αυτή σε κάθε έκφανσή της είναι που κυριολεκτικά την στραγγάλισε.

Η κ. Γεννηματά και οι άλλοι συνδαιτυμόνες της Κεντροαριστεράς ελπίζουν να αναγεννηθούν από τις μαύρες εφεδρείες των υπαρκτών ακόμα πελατειακών δικτύων που ηγεμονεύουν στο βαθύ κράτος και στην κοινωνία αδιατάρακτα.

Εργατικά συνδικάτα ναυαγισμένα με κορωνίδα την ηγεσία της ΓΣΕΕ, αγροτοπατέρες που ονειρεύονται την επαναφορά της διαφθοράς αφού κατέστρεψαν το συνεταιριστικό κίνημα, πλευρές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ιδιαιτέρως Περιφέρειες που λειτουργούν ως χρηματοδότες αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων και κυκλωμάτων που ανθίστανται στην κάθαρση, στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και στην προοπτική της Δημοκρατίας.

Μία συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Κεντροαριστεράς προϋποθέτει η τελευταία να χτυπήσει τα διεφθαρμένα τέκνα της.

Η συμφωνία που έκλεισε ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να είναι η ιδανικότερη, δίνει πολύτιμο πολιτικό χρόνο και ανοίγει τον δρόμο για την αντιμετώπιση του χρέους, της δημιουργίας ενός παραγωγικού μοντέλου σε άλλη βάση με δίκαιη αναδιανομή του πλούτου και στη συνέχιση των διαδικασιών κάθαρσης που θα είναι το τέλος του πολιτικού συστήματος διαφθοράς σε συνεργασία με τους εξωτερικούς συνεργάτες του.

Η εσωτερική με την εξωτερική τρόικα λοιπόν έχουν ημερομηνία λήξης και μαζί οι δυνάμεις πολιτικής και οικονομικής Κατοχής που εκπροσωπούν και συμπυκνώνουν.

Γι’ αυτό η τακτική του κ. Μητσοτάκη και της Κεντροαριστεράς έχουν βουλιάξει και αδυνατούν να μαζέψουν τα ναυάγιά τους.

Πορεύτηκαν χωρίς εθνική πολιτική στρατηγική, στηριζόμενοι στις δυνάμεις του σάπιου καθεστώτος, και τώρα ανεμοδέρνονται.

Το μεγαλείο του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο γεγονός πως παρά τα σημαντικά λάθη του και τις επιμέρους ήττες δημιούργησε στρατηγική πολέμου θέσεων και ελιγμών εντός της Ευρώπης, επέφερε ανεπούλωτα ρήγματα στον γερμανικό ολοκληρωτικό εθνικισμό του προτεσταντικού κεφαλαίου και των συμμάχων του, τόσο που οι αρχικές ρωγμές να έχουν γίνει τρύπες χωρίς κλείσιμο και να τίθεται επί τάπητος αυτό που πριν από δύο χρόνια θεωρούνταν ακατόρθωτο, ο επανακαθορισμός της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης!

Και μάλιστα αυτό το πράττει μία ριζοσπαστική Αριστερή κυβέρνηση χωρίς την ύπαρξη αντίστοιχων πολιτικών δυνάμεων στήριξης στη γηραιά ήπειρο και με την ηχηρή απουσία συγκροτημένων κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων.

Ο αρχικός πόλος συγκρότησης των δυνάμεων του Νότου κατά του Βορρά τώρα παίρνει πολιτικότερα χαρακτηριστικά σε επίπεδο δημοκρατίας με μερική αφύπνιση της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, των Πρασίνων και άλλων δυνάμεων που αμφισβητούν την πολιτική Μέρκελ-Σόιμπλε και τη λειτουργία των θεσμικών οργάνων κυριαρχίας.

Οσο περισσότερο προχωρά η κάθαρση στην Ελλάδα και ταυτόχρονα οικοδομείται ο εναλλακτικός πόλος κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη τόσο περισσότερο αυτοί οι δύο άξονες που φαίνονται μακρινοί και ασύμπτωτοι θα τέμνονται πάνω στην κοινή βάση απελευθέρωσης των λαών της Ευρώπης για τη νίκη κατά του μεταμοντέρνου νεοφιλελευθερισμού.

Τώρα είναι άμεση ανάγκη να χτυπηθεί το βαθύ κράτος και παρακράτος με τα ιδιότυπα συμφέροντα της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας.

Να γίνουν επενδύσεις μεγάλης εμβέλειας σε στρατηγικούς τομείς της παραγωγικής οικονομίας και ενέργειας με υπόβαθρο την υψηλή τεχνολογία και την καινοτομία.

Να μεταφερθούν σχεδιασμένα πόροι από τις υπηρεσίες και ειδικά τον τουρισμό στην παραγωγή και στον Πολιτισμό.

Να ολοκληρωθεί το νέο Σύστημα Υγείας που αποτελεί μία κοινωνική επανάσταση ανατρεπτική της κρίσης και να εφαρμοστεί κατά το δυνατόν αυτούσιο το απελευθερωτικό για τον άνθρωπο πρόγραμμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπρόσθετα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν πλευρές του φορολογικού συστήματος για τους μικρομεσαίους, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και άλλα πληττόμενα στρώματα.

Συστηματική διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.

Παράλληλα το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ να θάψει τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και να λειτουργήσει με τη σχέση άμεσης – αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η συμφωνία υπήρξε μία τακτική ήττα της σκληρής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών υπό τον Σόιμπλε γι’ αυτό οι δικοί του τού τα ψάλλουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως η εμπροσθοφυλακή νέων πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη για τη δημοκρατική μεταλλαγή της, στοιχείο το οποίο προϋποθέτει την πλήρη αμφισβήτηση του γερμανικού προγράμματος παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας μέσω της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης.

Οι σκληρές αντιδράσεις του Σόιμπλε και των ομοϊδεατών του δεν είναι για τις επικείμενες γερμανικές εκλογές αλλά το κύμα αμφισβήτησης που διαφαίνεται της στρατηγικής κυριαρχίας τους στην Ευρώπη και στον κόσμο.