Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί κάποιος να τα χάσει όλα.
Ενας άγριος πόλεμος, ένας μεγάλος σεισμός, μια τεράστια πυρκαγιά μέσα σε λίγα λεπτά μπορούν να ανατρέψουν ζωές, οικογένειες και μέλλον.
Αυτή την τραγική πραγματικότητα με τον πιο συμβολικό τρόπο βίωσαν οι κάτοικοι της Λέσβου.
Είτε εκείνοι που φρόντιζαν και φροντίζουν με κάθε τρόπο είτε εκείνοι που κάπως επιφυλακτικά αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν τους ξεσπιτωμένους του πολέμου στη Συρία σήμερα βρίσκονται μπροστά σ’ αυτή τη δική μας φυσική καταστροφή.
Μια καταστροφή που μπορεί να μην έχει τις ίδιες τρομακτικές συνέπειες όπως ο πόλεμος, αλλά δεν παύει να αλλάζει ξαφνικά τις ζωές και να τις γεμίζει με απόγνωση.
Σήμερα εύλογα ζητούν οι σεισμόπληκτοι την κρατική φροντίδα αλλά και τη βοήθεια του γείτονα που είχε την τύχη να κρατηθεί όρθιο το δικό του σπίτι.
Ξαφνικά το γεμάτο ευοίωνες τουριστικές κρατήσεις νησί πρέπει να φροντίσει τους δικούς του ανθρώπους, όπως φρόντισε τόσους μήνες και τους πρόσφυγες που έφτασαν εκεί απελπισμένοι.
Εστω και μετά από αυτή τη μεγάλη καταστροφή, όλοι εμείς οι υπόλοιποι ίσως μπορέσουμε να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο τι σημαίνει «τα έχασα όλα» και η σκέψη αυτή να καταφέρει να αμβλύνει τις επιφυλάξεις, ακόμα και τις κατανοητές αντιρρήσεις (και δεν αναφερόμαστε βέβαια εδώ στις «ομάδες» των περιφερόμενων αγανακτισμένων οπαδών της βίας και της μισαλλοδοξίας) όσων αρνούνται να δουν ότι σε τέτοιες στιγμές μία και μόνη διέξοδος υπάρχει: η αλληλεγγύη!
