«Μόνο η θάλασσα…»

Μια γυναίκα στην παραλία, εκεί όπου το χρυσό της άμμου τελειώνει στα κύματα, χτενίζεται κοιτάζοντας τη θάλασσα.

Κοιτάζει τα νερά, όπως μια γυναίκα κοιτάζεται στον καθρέφτη.

Από τα κύματα έχει μόλις βγει, νεογέννητη, καινούργια, στη ζωή.

Κοιτάζεται στον αρχαίο καθρέφτη της δημιουργίας με ένα χαμόγελο ευτυχισμένης έκπληξης.

Σαν να μην πιστεύει ότι τα κατάφερε. Μια άλλη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, κάτω από ένα αρμυρίκι, θηλάζει το μωρό της.

Η κάμερα αποχωρεί διακριτικά. Ενας αδέσποτος σκύλος, κουλουριασμένος δίπλα σε μια ομάδα ανδρών λίγο πιο πέρα, παρακολουθεί μαγνητισμένος τις αργές γαλήνιες κινήσεις των χεριών της γυναίκας που χτενίζεται.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί. Εχουν σωθεί. Πρώτα όμως έζησαν τον θάνατο, την κατάβαση στον Αδη, και την ανάσταση.

Η κάμερα καταγράφει: Εχουν γλιτώσει από το χάος. Μιμούνται το δυνατό και βραχνό ουρλιαχτό των βομβαρδισμών.

Περιγράφουν τα ματωμένα σκοτάδια των καταφυγίων, την πύρινη βροχή των πυροβολισμών και τις αδίστακτες και αδυσώπητες φωνές των διωκτών τους.

Λένε στους δημοσιογράφους πως ξέρουν ότι η Δύση δεν τους θέλει. Κοιτούν τον φακό κατάματα.

«Δεν μπορούσαμε να πάμε κάπου αλλού», λένε. «Ολοι οι δρόμοι κλειστοί. Μόνο η θάλασσα. Ξεκινήσαμε εκατόν πενήντα. Δεν τα καταφέραμε όλοι…».

Τα μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα μαρτυρούν πως έρχεται δυνατή βροχή.

Στρατιώτες που μόλις φτάνουν σκύβουν πάνω από τους τραυματίες με συγκινητική στοργή.

Οι δημοσιογράφοι, σαστισμένοι, προσπαθούν να βοηθήσουν.

Μπλέκονται βουβοί ανάμεσα στους πρόσφυγες, κρατάνε χέρια, χαϊδεύουν πλάτες, βοηθούν με τις σκηνές.

Πλησιάζουν τη γυναίκα που θηλάζει. «Μην το αγγίζετε», μεταφράζει ένας νεαρός τα λόγια της: «Κοιμάται».

Η γυναίκα κουνάει ρυθμικά το σώμα της. «Είναι νεκρό…», ο ρεπόρτερ δεν αντέχει να συνεχίσει.

Κανείς δεν αντέχει. Ομως κάτω από την απειλή του σκοτεινού ουρανού, σηκώνουν γρήγορα τη γυναίκα.

Ξεφεύγει, με το μωρό στην αγκαλιά τρέχει στη θάλασσα. Ουρλιάζει, κλαίει, καταρρέει…

Το ρεπορτάζ τελείωσε. Ακολούθησαν δηλώσεις πολιτικών.

«Το προσφυγικό…», λένε. «Ο Τραμπ, το τείχος στο Μεξικό…», συνεχίζουν οι ειδήσεις.

Εκείνη η φράση του πρόσφυγα γυρίζει ξανά και ξανά στο μυαλό μου. «Μόνο η θάλασσα…», είχε πει λυπημένα.

«Φωνή από τη θάλασσα», ψιθυρίζω. Ψάχνω το ποίημα του Καβάφη που δεν αντέχω να το διαβάσω όλο.

Μόνο το: «Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων…».

Κανένα τείχος δεν μπορεί να ορθωθεί στην υδάτινη πελώρια μάζα της θάλασσας. «Μόνο η θάλασσα…».