Κυριακή απόγευμα, κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα πάνω σε μια αριστουργηματική ασπρόμαυρη ταινία του 1960: «Η μάχη των φύλων». Πρωταγωνιστής ο ευφυέστατος Πίτερ Σέλερς, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βάλει τρικλοποδιές στη γυναικεία απειλή που έβλεπε να τον ξεπερνά στην επαγγελματική ιεραρχία.
Ο καθείς χρησιμοποιεί τα όπλα του. Ο πρωταγωνιστής την ανδρική του τιμή ως αξιόγραφο ειλικρίνειας, η πρωταγωνίστρια τη γυναικεία της σαγήνη και γοητεία για να αποδείξει ότι της αξίζει μια ευκαιρία.
Σ’ αυτή την κινηματογραφική μάχη στο Εδιμβούργο του 1960, κερδισμένος βγαίνει ο άνδρας. Η μαχητική, πρωτοπόρα και εκσυγχρονιστική Αμερικάνα συνάδελφος είναι χαμένη από χέρι στη σκοτσέζικη συντηρητική κοινωνία.
Πολύ αργότερα και ίσως μετά τη δεκαετία του ’80, θα αποκτήσουν οι γυναίκες πρόσβαση σε ανώτερα διευθυντικά κλιμάκια. Σήμερα, το 2016, έχουμε γυναίκες σε σημαντικές θέσεις και αρκετές βρίσκονται στην ηγεσία των χωρών τους.
Στην περίπτωση της Χίλαρι Κλίντον η μάχη είναι ακόμη δυσκολότερη. Απέναντί της δεν έχει έναν «πολιτισμένο» άνδρα.
Απέναντί της έχει τον Ντόναλντ Τραμπ. Η πρόσφατη αδιαθεσία της κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στους δίδυμους πύργους την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 έγινε η αφορμή να μιλούν τα αμερικανικά ΜΜΕ ακόμα και για παραίτησή της από την προεκλογική κούρσα.
Ο τρόπος που αποχώρησε, υποβασταζόμενη, σχεδόν λιπόθυμη, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για την επικοινωνιακή εικόνα της με τη συνεχή κλιμάκωση της αντιπαράθεσης των δύο υποψηφίων για τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ηταν όμως ένα συντριπτικό πλήγμα;
Ο Τραμπ βρήκε την ευκαιρία να προβάλει το αρχετυπικό προφίλ του δυνατού άνδρα έναντι της ευαίσθητης και αδύναμης γυναίκας. Δηλώνει «δυνατός σαν ταύρος» και βρίσκει έναν άλλον δυνατό άνδρα να τον «βοηθά» με τον τρόπο του.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, σε συνέντευξή του σε γαλλικά ΜΜΕ, δεν φαίνεται να ξέχασε ότι η Χίλαρι Κλίντον είχε παρομοιάσει την επιθετική τακτική που ακολούθησε στην περίπτωση της Κριμαίας με αυτήν του Χίτλερ και φρόντισε να της ανταποδώσει τα «κολακευτικά» σχόλια:
«Καλύτερα να μην τα βάζει κανείς με γυναίκες. Αλλά η κυρία Κλίντον δεν ήταν ποτέ πολύ κομψή στα λόγια της… Οταν οι άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια, δεν είναι διότι είναι πολύ ισχυροί, αλλά διότι είναι πολύ αδύναμοι. Ομως, η αδυναμία δεν είναι το χειρότερο χαρακτηριστικό μιας γυναίκας».
Η άκομψη και σεξιστική δήλωση του Ρώσου προέδρου έγινε πριν από δύο μήνες, στα γαλλικά δίκτυα TF1 και Europe, με αφορμή το ταξίδι του στη Γαλλία για τις εκδηλώσεις της 70ής επετείου από την Απόβαση στη Νορμανδία.
Είναι νωρίς για να καταλάβουμε πώς θα λειτουργήσει στο αμερικανικό εκλογικό σώμα η πρόσφατη «αδύναμη» εικόνα της Κλίντον. Αρκετοί σπεύδουν να τονίσουν ότι οι ηγέτες τού σήμερα έχουν δικαίωμα να είναι άνθρωποι. Να αρρωσταίνουν, να θυμώνουν, να κλαίνε, να γελούν, μέχρι και να τσαλακώνουν τη δημόσια εικόνα τους.
Θα μπορέσει η Χίλαρι να μείνει στην προεκλογική κούρσα άτρωτη και να βγει νικήτρια;
Πάντως εάν ζούσε η θρυλική Μέριλιν Μονρόε θα της έλεγε το διάσημο μότο της: «Οι γυναίκες διαθέτουν δύο φοβερά όπλα: το μακιγιάζ και τα δάκρυα. Ευτυχώς για τους άνδρες δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ταυτοχρόνως».
