Το «φεύγω» είναι ζόρικο πολύ

Πέρυσι, τέτοιες μέρες ξενοίκιασαν το σπίτι τους στην Αθήνα. Χάρισαν, πούλησαν, μάζεψαν ό,τι μπορούσαν από τα πράγματά τους και αποφάσισαν να εγκατασταθούν στο νησί της κοινής τους καταγωγής.

Θετικά πλάσματα κι οι δυο, αυτό που λέμε: ένα ωραίο ζευγάρι.

Με σπουδές και σοβαρά πτυχία αποφάσισαν να μη μιζεριάζουν και να δουν τα «καλά» της οικονομικής κρίσης. Επιστροφή στις ρίζες και ποιότητα ζωής.

Εκπομπές, ρεπορτάζ και ελπιδοφόρα δημοσιεύματα με νέους ανθρώπους που έφυγαν από τις γκρίζες μεγαλουπόλεις λόγω της ανεργίας, έκαναν την απόφαση ακόμα πιο ελκυστική.

Υπήρχε και το άδειο πατρικό που τους περίμενε. Οπως και κάποιοι συγγενείς. 

Αλλωστε λίγες ώρες με το καράβι είναι ο Πειραιάς, σκέφτηκαν. Κι όσο για τους φίλους και τους γνωστούς που άφηναν πίσω υπάρχει και το ίντερνετ, το φέισμπουκ, το τουίτερ και το σκάιπ.

Ενα σωρό εφαρμογές που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά. Και εκτός απ’ αυτό, το ίντερνετ είναι και το βασικό εργαλείο της δουλειάς τους.

Το μόνο εργαλείο δηλαδή, μια και οι δύο ασχολούνται με την «κατασκευή» ηλεκτρονικών σελίδων. 

Το καλοκαίρι κάνει τις αποφάσεις πιο εύκολες. Το νησί, δροσερό και θελκτικό. Ενσωματώθηκαν αμέσως.

Οταν αποχώρησε το κύμα των τελευταίων τουριστών και ησύχασε ο τόπος, ρίχτηκαν στη δουλειά με ενθουσιασμό και η αλήθεια είναι πως τα κατάφεραν μέχρι σήμερα αρκετά καλά σ’ αυτόν τον τομέα. 

Αλλά το success story του «ιδεολογήματος» για επιστροφή στην επαρχία εξαιτίας της οικονομική κρίσης δεν είναι τόσο εύκολο και ανώδυνο, όπως μου λένε. Ακόμα και για τους πιο τολμηρούς. 

Λόγω του κακού καιρού και της δουλειάς κατάφεραν να έρθουν στην Αθήνα μόνο τα Χριστούγεννα. 

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αποκατέστησαν τις σχέσεις με τους παλιούς φίλους.

Τρανή απόδειξη πως αν δεν αναπνέεις τον ίδιο αέρα και δεν ζεις στην ίδια καθημερινότητα δεν μπορείς να έχεις την ίδια σχέση που είχες.

Η απόσταση σίγουρα θα τη διαρρήξει αν δεν την γκρεμίσει εντελώς. 

Συνειδητοποιείς ότι συμπεριφέρεσαι σαν πληγωμένο ζώο, εγκαταλελειμμένο και πικραμένο, και στέλνεις μελό μηνύματα τύπου «μας ξεχάσατε!», «τώρα μας θυμηθήκατε;» και άλλα τέτοια διάπυρα βέλη.

Οικοδομείς λοιπόν μια άλλη σχέση με τους παλιούς σου φίλους. Και αυτό σου στοιχίζει. 

Το ίντερνετ δεν λειτουργεί πάντα. Αλλη μεγάλη αλήθεια. Το εργαλείο της δουλειάς σου και της δωρεάν επικοινωνίας «πέφτει» για ώρες.

Μερικές φορές και για μέρες. Κάθεσαι άπραγος και κοιτάς την ωραία θέα, χωρίς όμως να σου λέει πια και πολλά.

Γιατί όταν την έχεις κάθε μέρα την προσπερνάς εύκολα. 

«Δική σου ιδέα ήταν». Αναπόφευκτη ατάκα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Την έχεις πει και σου την έχουν πει.

Η σχέση μπαίνει σε δοκιμασία. Οπως τα πόδια που μαθαίνουν να περπατούν σε στενά πετρόχτιστα σοκάκια και να μη σκοντάφτουν, αναπροσαρμόζεται κι αυτή στο καινούργιο περιβάλλον. Σε αχαρτογράφητα νερά. 

Το «φεύγω» είναι ζόρικο πολύ. Είναι ζόρικο το «φεύγουμε» από τη μεγάλη πόλη όπου μεγαλώσαμε και φτιάξαμε τις δικές μας ζωές, τις δικές μας ρίζες. Οχι τις ρίζες της καταγωγής μας.

Κάθε «φεύγω» είναι ζόρικο πολύ, μια και αποχωρείς από κάπου που έχεις αγαπήσει έστω κι αν δεν περνούσες και πολύ καλά. 

Αλλά… αναζητώντας καινούργιους προορισμούς, μαθαίνεις πολλά για τους άλλους και κυρίως για τον εαυτό σου. Είσαι σε κίνηση.

Απαγορεύεις στη δύσκολη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα να σε ακινητοποιήσει στα δίχτυα της θλίψης και της παράλυσης. 

Το φετινό καλοκαίρι είμαι σίγουρη πως κάποιοι άνθρωποι που αποφάσισαν να αλλάξουν δραστικά τη ζωή τους «φεύγοντας» θα διηγούνται αρκετά κωμικά επεισόδια του χειμώνα που πέρασε στην παρέα τους.

Σιγά σιγά όμως, μαθαίνουν ν’ αγαπούν και να εκτιμούν τον καινούργιο τόπο τους και σε προσκαλούν τον χειμώνα για να τον δεις κι εσύ αλλιώς. Με τα δικά τους μάτια.