Ακου τριάντα!

Σήμερα από το πρωί βάλθηκε να θυμάται. Πώς πέρασαν τα χρόνια!

Πότε ήταν που την πιάσανε οι πόνοι, πότε ήταν που της έσφιγγε το χέρι όταν φοβόταν, πότε που ήταν πρωτάκι, φοιτητής, στρατιώτης…

Σήμερα βάλθηκε να θυμάται γιατί είναι τα γενέθλιά του. Γίνεται τριάντα!

Ακου τριάντα. Μα σαν χθες ήταν που στηνόταν το πρώτο κεράκι στη γενέθλια τούρτα. Μετά τα δέκα, άντε τα δώδεκα, άρχισαν τα κεριά-αριθμοί…

Δεν ήταν μέσα στα σχέδιά του να ξενιτευτεί. Εκανε τις προσπάθειές του σε κακοπληρωμένες δουλειές, σε εργοδότες-λαμόγια που δεν τον ασφάλιζαν…

Ελεγε πως έχει δύναμη και θα το παλέψει.

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να ’βρω νερό / γιατί ανήκω εδώ. / Τα παιδιά στην κερκίδα / είναι η μόνη σου ελπίδα / πρωινός ουρανός. / Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα, αχ είδα / της ανάστασης φως».

Αυτό της τραγουδούσε όταν υποψιαζόταν πως θα φύγει. Και έφυγε.

Ηταν Γενάρης του 2015 όταν αναπτερώθηκε λίγο το ηθικό της ακούγοντας τον Τσίπρα στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου:

«Σήμερα γιορτάζουμε, σήμερα πανηγυρίζουμε. Εχει και αυτός ο λαός δικαίωμα στο πανηγύρι και τη χαρά. Πέντε χρόνια μάς τα στερήσανε […] Ιδιαίτερα απευθύνομαι στους χιλιάδες νέες και νέους επιστήμονες, που έξω από την πατρίδα μας, μετανάστες, στο εξωτερικό, και δεν κατάφεραν να έρθουν για να ψηφίσουν. Τους χαρίζουμε αυτή τη νίκη και τους υποσχόμαστε: ο μεγάλος εθνικός μας στόχος είναι να ξανακερδίσουμε την εργασία στην πατρίδα μας. Να τους γυρίσουμε πίσω. Να δουλέψουμε όλοι μαζί. Για να σηκώσουμε αυτή τη χώρα ψηλά».

Κι αντί να γυρίσουν οι νέοι, φεύγουν. Φεύγουν. Νεο-μετανάστες τούς λένε τώρα…

Τι θέλει και τα θυμάται; Να ’ναι γερός κι ευτυχισμένος, αυτό μετράει.

Τι καλά ήταν τότε που είχε ξεχάσει την ακριβή ημερομηνία της γέννησής του.

Η δημόσια υπάλληλος που ζητούσε τα στοιχεία του παιδιού την κοίταζε με απορία που δεν μπορούσε να θυμηθεί και αναγκάστηκε να πάρει τον γιο της τηλέφωνο για να της θυμίσει πότε τον γέννησε.

«Ε, δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά. Θα έχετε πολλά παιδιά!» της είπε η υπάλληλος.

«Οχι. Μόνο ένα» της απάντησε και την αποτελείωσε.

Γελάει, αλλά τα μάτια δεν την ακολουθούν. Δακρύζουν για να πλατσουρίζουν μέσα τους παλιές εικόνες.

Είναι κι αυτό το καταραμένο ραδιόφωνο: «Οταν έχω εσένα / μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά / μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά / να πιάσω με τα χέρια μου / τους δράκους να σκοτώσω».

«Ε, δεν είναι και Καζαντζίδης». Μόνη της τα λέει, μόνη της γελάει.

Καλά που άκουσε το μαραφέτι να καλεί. Σκουπίζει βιαστικά τα μάτια, φτιάχνει με μια βιαστική κίνηση τα μαλλιά της. Να τη δει καλά στο Skype.

Σήμερα έχει να του πει μόνο «Χρόνια Πολλά!»