Ο πάταγος και ο κλασικός

Κάπως έτσι θα γινόταν. Με πάταγο. Η κατάρρευση μιας συντηρητικής πλην υγιούς άλλοτε Ν.Δ. Καταφαγωμένη από τη διαφθορά. Και την ανυποληψία. Οταν το ρουσφέτι συναντά την κλοπή και τη διανομή των προϊόντων του εγκλήματος σε ημετέρους, η κατάληξη δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Κι ας λέει η δοτή δικαστική εξουσία ό,τι θέλει. Απλώς συμβάλλει κι αυτή στη θλιβερή κατάπτωση της χώρας.

Αυτό ακριβώς είναι το δράμα. Το κυβερνών κόμμα Μητσοτάκη αποδεικνύεται μοιραίο για την Ελλάδα. Διότι είναι ειλικρινείς οι εμπλεκόμενοι υπουργοί, βουλευτές και άλλα κυβερνητικά στελέχη, ότι οι δικογραφίες που έρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τούς κρεμάνε στα μανταλάκια και δεν τους αφήνουν να έρθουν σε επαφή με την πελατεία τους. Κι ας είναι οι στυλοβάτες του κόμματος. Αυτή την κοινωνία έχουν διαμορφώσει με τη διανομή κλοπιμαίων. Και απαιτούν το ακαταδίωκτο, καθώς έτσι λειτουργεί το κράτος (τους). Ετσι αντιλαμβάνεται ο Παύλος Μαρινάκης την «προάσπιση του κράτους δικαίου», για το οποίο συχνά-πυκνά μιλά με περίσσιο θράσος. Προφανώς άλλο είναι το κράτος δικαίου που πρέπει να εφαρμόζεται για την κυβέρνηση την οποία εκπροσωπεί και άλλο αυτό που ισχύει για όλους τους άλλους.

Εχουν ρημάξει τον τόπο, έχουν διαχειριστεί το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα με μια πολύ προσωπική αντίληψη περί διαφάνειας και κοινωνικής ευαισθησίας, έχουν εμπλακεί σε ένα απίστευτο σκάνδαλο υποκλοπών, έχουν τσαλαπατήσει κάθε κανόνα της ποινικής δικονομίας στην υπόθεση των Τεμπών, έχουν γίνει καταγέλαστοι στους πολιτικούς και δικαστικούς διαδρόμους της Εσπερίας, αλλά δηλώνουν υπερήφανοι και δημιουργικοί, σκέτοι σωτήρες. Διαμόρφωσαν μια κοινωνία κλεπταποδόχων, η οποία τους διατηρεί, για να διατηρείται και η ίδια. Την οποία αποκαλούν «ελληνικό λαό».

Αυτή η αντίληψη περί της εξουσίας είναι που έχει προκαλέσει την αποστροφή ιστορικών στελεχών της Ν.Δ., όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, δηλώνοντας ότι δεν έχουν καμία σχέση με το σημερινό μόρφωμα.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά, αν απέναντι βρισκόταν μια αξιόπιστη και σαρωτική αντιπολίτευση. Δεν είναι, επειδή δεν υπάρχει. Ο Ανδρουλάκης, ο οποίος κατά τύχη βρέθηκε στη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν πείθει ούτε για τους στόχους του ούτε για τους χειρισμούς με τους οποίους θα φτάσει σ’ αυτούς. Τα είπε και ο Χάρης Καστανίδης: Δεν κάνει ο άνθρωπος, διότι η συναλλαγή του με την ελεγχόμενη για μύρια όσα κυβέρνηση έχει γίνει καθημερινότητα. Τι άλλο να πει ο έντιμος αυτός άνθρωπος; Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα στην Αριστερά, «κυβερνώσα» και μη.

Κατά τα άλλα ζητούν εκλογές, προκειμένου να αποφανθεί, όπως λέει ο Διονύσης μου, «ο κλασικός, ο ακατονόμαστος, ο καθιερωμένος ελληνικός λαός». Δηλαδή η κοινωνία που περιγράψαμε.