Γράμμα σε αγέννητο

Είσαι στην κοιλιά, ακόμη. Του ερμαφρόδιτου χρόνου. Που γονιμοποιεί και τεκνοποιεί. Σε περιμένουμε μετά βαΐων και κλάδων. Η φύση λαμπρύνεται. Κλείνει ο ετήσιος κύκλος, όλα ετοιμάζονται για το καινούργιο ξεκίνημα. Οι πόλεις και τα χωριά παρφουμάρονται, ρίχνουν πάνω τους την Αρτα και τα Γιάννενα.

Είναι η ελπίδα της καινούργιας αρχής του χρόνου που θερμαίνει το μέλλον. Οι άνθρωποι εύκολα ξεχνάνε, παιδί μου. Δεν ξέρω τι όνομα να σου δώσω. Παλιότερα, όταν παραγινόταν το κακό, δίναν το όνομα Δράκος στο νεογέννητο. Για να καταπιεί το κακό που βρήκε τους γονείς να χάνουν τα προηγούμενα παιδιά.

Λίγες μέρες έμειναν, να αποσυρθεί ο παλιός ο χρόνος. Να γιορτάσουμε τον δικό σου ερχομό, μεταμφιεσμένοι σε ελπίδα. Πώς να σε πούμε; Να μιμηθούμε τους παλιούς, αλλάζοντας τον τρόπο ονοματοδοσίας; Να σε πούμε Δράκο, αντί για 2026; Εχεις δίκιο, πολλά σε φορτώνουμε. Το ’χουμε συνήθειο στις ανθρώπινες κοινωνίες. Παλαιόθεν. Βρίσκουμε κάποιον άλλο, βολικό θύμα, του φορτώνουμε τις δικές μας ευθύνες και τον ξαποστέλλουμε σε άλλες πολιτείες.

Εχεις ακούσει τη λέξη πατροκτονία; Θα τη μάθεις μεγαλώνοντας. Οι άνθρωποι τα φορτώνουν όλα στον παλιό χρόνο. Σ’ αυτόν αποδίνουν τις συμφορές. Στην κακοτυχία, στις θεομηνίες, σε απρόβλεπτους παράγοντες. Εφεύραν τη λέξη «μοιραίο» και το αναπάντεχο, για να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Δεν ξέρω αν στα σχολεία θα σου πουν την αλήθεια. Αρέσει στους ανθρώπους να τους κολακεύουν. Να τους χαϊδεύουν τις επιθυμίες.

Λίγες ώρες απομένουν ώς την ώρα που θα λαμπαδιάσει ο ουρανός από τα πυροτεχνήματα. Θα σταυροφιληθούν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί με πυρωμένα τα μάτια από τη συγκίνηση και την ελπίδα για την καινούργια αρχή. Ενα νέο παιδί πάντα γίνεται η ελπίδα όσων ονειρευόμαστε.

Δράκο μου, να μην αποκτήσεις μνήμη ψαριού. Ο χρόνος μεγαλώνει γρήγορα. Μην παρασυρθείς από τα χαϊδολογήματα. Να μάθεις Ιστορία, να διαβάσεις και να μάθεις από τα παθήματα. Να μη φορτωθείς στις πλάτες σου τις ευθύνες άλλων. Να μηνύσεις σε όσους κάνουν κουμάντο τις δικές τους ευθύνες. Να ζήσουν οι άνθρωποι, σ’ όλο τον κόσμο, με ειρήνη. Να μη φτιάχνουν μπόμπες που σκοτώνουν παιδιά και γονείς και δηλητηριάζουν τη γη. Να μην ξεσπιτώνονται αλαφιασμένοι οι αδύναμοι από τον τόπο τους. Ο πλανήτης είναι γεμάτος από πληγές που δεν γιατρεύονται. Η γη δεν αντέχει άλλο να σπέρνεται αίμα αντί για σπόρους.

Δεν αρκούν η ελπίδα και τα πυροτεχνήματα για να ξορκίσουμε το κακό, Δράκο μου, για τη ζωή μας που γίνεται αβίωτη στις πόλεις με τα σπίτια-κλουβιά. Με την τροφή που μοιάζει δηλητήριο. Με την ακρίβεια και τους φτωχούς που βρίσκονται στο έλεος του κέρδους.

Μπερεκέτια και γεροσύνη, Δράκο. Μα τίποτα δεν γίνεται μόνο του.