Ο Κονρουά έριξε μια ματιά στο ρολόι του. Το τηλέφωνο χτύπησε. Σήκωσε το ακουστικό. «Εμπρός, είπε ευγενικά». «Εμπρός. Εγώ είμαι». «Γεια σου, εγώ. Τι γίνεσαι;». «Καλά. Ξέρεις, Τεντ, διάβασα το καινούργιο σου βιβλίο. Είναι θαύμα». «Χαίρομαι που σου άρεσε, Τεντ. Φαίνεται πως οι κριτικοί το εκτίμησαν».
Ετσι αρχίζει ένα από τα πιο παράξενα και αγαπημένα διηγήματα των νεανικών μου χρόνων. Το έγραψε ο Ρον Γκουλάρτ και το διάβασα στην κλασική πλέον συλλογή «Φανταστικά διηγήματα» των εκδόσεων Γαλαξίας. Από τότε το ξαναδιάβασα πολλές φορές, πάντα με το ίδιο ενδιαφέρον και ανακαλύπτοντας κι άλλες πλευρές του.
Ο Κονρουά, όπως ομολογεί ο ίδιος στη συνέχεια, είχε έναν ζωηρό πόθο να γίνει συγγραφέας. Εστελνε τα χειρόγραφά του στους εκδότες, αλλά όλοι τα απέρριπταν. Εφτασε να εκδώσει ένα μυθιστόρημα με δικά του έξοδα, αλλά πάλι κανένας δεν το αγόρασε. Ωσπου γνώρισε έναν γέρο μάγο από τον πλανήτη Αφροδίτη. Αυτός του έμαθε να φτιάχνει «κόπιες» του εαυτού του, κάτι σαν προβολές της σκέψης του.
Ευτυχισμένος ο Κονρουά εγκαταστάθηκε σ’ έναν πλανήτη, όπου όλα τα εκτελούν πλέον οι «κόπιες» του, οι υπήκοοί του. Τα βιβλία του πουλιούνται σαν ζεστό ψωμάκι στους πολυπληθείς αναγνώστες του, ενώ το περιοδικό «Νουβέλες του Κονρουά» και το «Φιλολογικό περιοδικό του Κονρουά» φροντίζουν να υμνούν την τελειότητα των έργων του. Για να μη νιώθει μοναξιά, οργάνωσε ομάδες μπάσκετ και ποδοσφαίρου, όλες με «κόπιες» του, καθώς και έναν θίασο που παίζει βέβαια αποκλειστικά δικά του έργα.
Ολα μοιάζουν εντός ελέγχου, μέχρι τη στιγμή που ένα διαστημόπλοιο με τη γοητευτική Ντιάνα προσεδαφίζεται στον πλανήτη του. Ο Κονρουά, που νόμιζε ότι οι γυναίκες δεν τον ενδιέφεραν πια, αλλάζει γνώμη. Περνάει ώρες με την Ντιάνα, με αποτέλεσμα να γράφει τώρα λιγότερο. Μια μέρα μάλιστα δεν έγραψε καθόλου. Λίγο πριν από την αναγγελία του γάμου τους, η Ντιάνα τον προειδοποιεί για τον κίνδυνο κάποιες «κόπιες» του να εξεγερθούν χωρίς εκείνος να δώσει σημασία.
Αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς έχουν ανάγκη από «κόπιες» πραγματικών ανθρώπων που θα τους θαυμάζουν και θα τους επιβεβαιώνουν ασταμάτητα ταΐζοντας τον αχόρταγο ναρκισσισμό τους. Στο μυαλό μου έρχονται κυρίως κάποιοι ισχυροί Κονρουά του πλανήτη Γη, σημαδεμένοι με την τρέλα για εξουσία και δύναμη, που φροντίζουν να έχουν τις δικές τους «κόπιες», αυλικούς και παρατρεχάμενους, για να κάνουν τις βρόμικες δουλειές τους, ξηλώνοντάς τους με την πρώτη ευκαιρία και αντικαθιστώντας τους με φρέσκο ανεξάντλητο υλικό.
Πόσο συμπαθητικός μού φαίνεται ο Κονρουά που έπλασε ο Γκουλάρτ! Ποθούσε να είναι συγγραφέας αλλά ήταν ατάλαντος. Τελικά τον κέρδισε ο έρωτας που απαιτεί μοίρασμα και φροντίδα του άλλου. Ούτε ξέρω αν θα τον ένοιαξε το σημείωμα που κλείνει το καταπληκτικό αυτό διήγημα: το περιοδικό «Νουβέλες του Κονρουά» απέρριπτε το έργο του και του επέστρεφε το χειρόγραφο!
*Σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK
