Ο κακός της ο καιρός και η άσπρη μέρα που δεν έρχεται

Κάποτε κυβερνήσεις έριχναν τα τανκς. Σήμερα απειλούν την κυβέρνηση τα τρακτέρ. Με μια διαφορά: τα άρματα μάχης επέβαλλαν τις δικές τους κυβερνήσεις. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις όχι μόνο δεν έχουν να προβάλουν κυβερνητικές λύσεις αλλά από τη φύση τους προωθούν απλώς τα καυτά αιτήματα των ανθρώπων της υπαίθρου. Δυναμικά μεν αλλά αυτό.

Η αγροτιά συρρικνώνεται όσο μεγεθύνεται το κόστος παραγωγής, οι επαρχιακές πόλεις και τα χωριά αδειάζουν από κατοίκους, οι νέοι τραβούν γι’ αλλού να βρουν την τύχη τους και οι μόνοι που τα έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια καλή περιουσία είναι οι στυλοβάτες του μητσοτακικού κατεστημένου. Σε κάμπους και βουνά. Μικρό το κακό; Καθόλου. Και συμβάλλει τα μέγιστα στη διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος, το οποίο είναι ήδη βαρύ από τα (σκανδαλώδη) έργα και τις (αμαρτωλές) ημέρες της σημερινής πολιτικής ηγεσίας.

Εχει πλουτίσει κάθε φίλος και συγγενής της Οικογένειας την ώρα που η κοινωνία βαρυγκωμά. Και δέχεται τη μια δοκιμασία μετά την άλλη, χωρίς να βλέπει να έρχεται ένα καλύτερο αύριο. Μόνο ο κακός κυβερνητικός καιρός της μένει σταθερά πάνω από το κεφάλι της. Δεν πά’ να πανηγυρίζουν οι γυρολόγοι των τηλεοπτικών στούντιο για την άνθηση της ελληνικής οικονομίας, δεν πά’ να λένε για τα εκατομμύρια ευρώ και δολάρια που δήθεν μπαίνουν στην ελληνική αγορά, το πορτοφόλι του μέσου νοικοκυριού γεμίζει όχι με χρήμα αλλά με όλο και περισσότερες τρύπες.

Ο Σπ. Θεοδωρόπουλος δεν είναι πρόεδρος του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών. Ούτε ομοτράπεζος του Δημ. Κουτσούμπα. Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών είναι. Οι κατά καιρούς κριτικές του για τις οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων είναι σοβαρές αλλά οι προτάσεις του σπανίως εισακούγονται. Κι αυτές οι ελάχιστες μίζερα εφαρμόζονται. Για τη σύναψη π.χ. συλλογικών συμβάσεων εργασίας φωνάζει από καιρό, αλλά οι προχτεσινές εξαγγελίες κάθε άλλο παρά καλύπτουν το πρόβλημα. Οι επισημάνσεις του ότι η χαμηλή παραγωγικότητα δεν μπορεί να δώσει ουσιαστική αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων παραμένουν στο κενό, όπως και το γεγονός ότι είναι αντιπαραγωγικό το υψηλό κόστος ενέργειας ή ότι η εξαγορά ελληνικών επιχειρήσεων από ξένους ομίλους ουδόλως συμβάλλει στην ανάπτυξη.

Αρκεί που το σημερινό μόρφωμα προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ελλείψει αντιπάλου. Αυτή η συγκυρία πάντως δεν του εξασφαλίζει το κυβερνάν διά βίου. Διότι δεν έχει την κοινωνική αποδοχή. Και θα εκφραστεί η πραγματικότητα αυτή στις προσεχείς κάλπες. Τούτη τη φορά μάλιστα υπάρχουν οι προϋποθέσεις, ώστε η δυσφορία να μην εκφραστεί τόσο διά της αποχής όσο με τη στήριξη νέων πολιτικών σχηματισμών. Είτε αποτυπώνουν την οργή για τα Τέμπη, την αγανάκτηση για το οικονομικό χάλι, τη Δικαιοσύνη, την Υγεία, την Παιδεία κ.λπ. Καμπάνες θα ακούσει ούτως ή άλλως και η συστημική Αριστερά.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι τον «χορό των καταραμένων» θα σύρει ο Κυρ. Μητσοτάκης. Ο οποίος εκτός από την κοινωνία που τον κυνηγά, έχει ξεμείνει κι από στηρίγματα στο εξωτερικό. Ωστόσο κανένα πολιτικό πρόβλημα δεν μένει χωρίς λύση. Οι διεργασίες για την επόμενη μέρα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Ενα συνεργατικό σχήμα μοιάζει να είναι κοντά. Θα επιχειρήσει να αλλάξει το κλίμα, αλλά επειδή στην πολιτική πιάτσα παίζουν ονόματα που ήδη έχουν κριθεί, οι προσδοκίες δεν είναι μεγάλες. Και η κοινωνία θα παραμείνει απέναντι. Ακόμα κι αν, έστω εν μέρει, εκπροσωπείται πια στη Βουλή.