Η ηθική νομοθετεί τον εαυτό της με έλλογες αρχές, πρεσβεύει ο Καντ, τονίζοντας ότι οι ρίζες της έγκεινται στην ελευθερία και την αυτονομία του πρακτικού Λόγου. Ο Καντ αντιπαραβάλλει τις κατηγορικές προσταγές (άνευ όρων εντολές) με τις υποθετικές προσταγές (μη ηθικές εντολές, εξαρτώμενες από έναν συγκεκριμένο σκοπό). Κεντρική αρχή του ηθικού νόμου, η Κατηγορική Προσταγή του Καντ, επιτάσσει να πράττουμε μόνο βάσει αρχών που μπορεί να θεωρηθούν ως καθολικός νόμος, ανεξάρτητα από τον σκοπό.
Τα μέλη της κυβέρνησης, είτε δεν διαβάζουν, είτε έχουν λησμονήσει τον Καντ. Αν λάμβαναν υπόψη τους την καντιανή προσταγή, δεν θα προκαλούσαν αρχέγονες ανθρώπινες ευαισθησίες επιχειρώντας να σπιλώσουν τον αγώνα του Πάνου Ρούτσι, ισχυριζόμενοι ότι αφού δεν θέλει να ελεγχθεί (για την κατάσταση της υγείας του), τότε κάτι κρύβει. Το εκστόμισαν αυτό, μαζί με πολλές άλλες χυδαιότητες, αν και γνωρίζουν ότι η συνθήκη που βιώνει ο τραγικός πατέρας δεν επιτρέπει υπονοούμενα, εκπτώσεις και στρογγυλοποιήσεις.
Ευκαιρίας δοθείσης, ίσως είναι χρήσιμο να εφαρμόσουμε το «όποιος δεν θέλει να ελεγχθεί κάτι κρύβει» σε πληθώρα κυβερνητικών επιλογών. Για παράδειγμα, πόσο «φως» επέτρεψε η κυβέρνηση να πέσει στην υπόθεση των υποκλοπών, όταν τα ίδια τα θύματα των υποκλοπών, υπουργοί και κρατικά στελέχη, δεν στράφηκαν δικαστικά κατά των όποιων υπευθύνων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται; Από ποιους και γιατί εμποδίζονται να το κάνουν;
Στην υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής κατέληξε σε παρωδία με την άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας να κληθούν προς εξέταση πολλά, άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Ολοι αυτοί που η αντιπολίτευση ζητούσε μετ’ επιτάσεως να εξεταστούν, αν δεν φοβούνται και αν δεν έχουν κάτι να κρύψουν, γιατί δεν διατράνωσαν την επιθυμία τους να εξεταστούν; Και η κυβερνητική πλειοψηφία γιατί αρνήθηκε να συναινέσει στην εξέτασή τους;
Στη σκανδαλώδη υπόθεση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, το κυβερνών κόμμα όχι μόνο ανέστειλε το άρθρο 16 του Συντάγματος, αλλά επιπλέον νομοθέτησε το ακαταδίωκτο για τα μέλη της επιτροπής που χειρίστηκε τη δυσώδη αυτή υπόθεση. Αν τα πεπραγμένα της επιτροπής είναι σύννομα και κρυστάλλινα όπως ισχυρίζονται, τότε προς τι η νομοθέτηση του ακαταδίωκτου και του ανέλεγκτου των μελών της;
Μια από τα ίδια και με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η αλαζονεία και η αυθαιρεσία της κυβερνητικής πλειοψηφίας ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο: κλήθηκαν προς εξέταση ακόμα και τεθνεώτες, αλλά όχι αυτοί που θα έπρεπε να κληθούν αναφανδόν και πρώτοι πρώτοι. Αθελά τους, με το «όποιος δεν θέλει να ελεγχθεί κάτι κρύβει», που εκστόμισε μέλος της κυβέρνησης, ξεμπροστιάστηκαν η ίδια η κυβέρνηση και ο τρόπος λειτουργίας της.
*(Ph.D)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
