«Δεν θα ξέρει από πού να φύγει», έλεγε προχτές σε φιλική συντροφιά για τον Κυρ. Μητσοτάκη σημαίνων πολιτικός παράγοντας, κλείνοντας σε εφτά λέξεις τη θλιβερή εικόνα της θητείας του πρωθυπουργού. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν σωρευτεί τόσα σκάνδαλα διαχείρισης του δημόσιου χρήματος και ύποπτου πλουτισμού πολιτικών προσώπων (διαφόρων βαθμίδων) μέσω αγροτικών επιδοτήσεων, απευθείας αναθέσεων έργων και προμηθειών ή μέσω αδιαφανών διαδικασιών τραπεζικών δανείων. Ποτέ άλλοτε δεν επιδείχθηκε τέτοια, όσο σήμερα, περιφρόνηση στη διερεύνηση ενός τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος, ποτέ πολιτικές και δικαστικές αρχές δεν συγκάλυψαν με τόσο μυστήριο και τέτοια επιμονή τις καταγγελίες για μεταφορά παράνομου εύφλεκτου φορτίου από μια αμαξοστοιχία (το οποίο συνετέλεσε στην έκταση της τραγωδίας), ποτέ άλλοτε δεν επιδείχθηκε τέτοια περιφρόνηση στον ανθρώπινο πόνο (αρκεί να καλυφθούν οι «δικοί» μας). Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ελεγχόμενη μια κυβερνητική πλειοψηφία για τη σκοπιμότητα των αποφάσεών της. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν στάθηκε να φωτογραφηθεί περιχαρής δίπλα στο χάρτινο ομοίωμα ενός Αμερικανού προέδρου, για να βερνικώσει όπως όπως το ξεφτισμένο κύρος της.
Το χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι στην πραγματικότητα χάρτινη και εύφλεκτη είναι η σημερινή εικόνα της χώρας μας. Ζει τη δεύτερη περίοδο της χρεοκοπίας, τη φάση της πλήρους απαξίας, πολιτικής και οικονομικής. Ανθεί μόνο η πρωτοφανής διαφθορά. Με τον πρωθυπουργό δεν μιλάει κανένας, ούτε οι εντός ούτε οι εκτός του λεκανοπεδίου Αττικής. Ούτε προσωπικότητες του δημόσιου βίου και επιχειρηματίες ούτε ξένοι ηγέτες. Προφανώς επειδή δεν έχουν να μοιραστούν μαζί του τίποτα. Με αποτελέσματα άκρως αρνητικά και απογοητευτικά. Χαρακτηριστικές είναι οι επισημάνσεις του οικονομολόγου Κώστα Μελά σε άρθρο του στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς». Επικαλούμενος έκθεση του Institute for Management Development, τονίζει ότι «η οικονομική επίδοση καθώς και η κυβερνητική αποτελεσματικότητα της Ελλάδας κατατάσσονται πολύ χαμηλά, στην 52η θέση μεταξύ 67 χωρών, ενώ εντός της Ε.Ε. (εκτός Μάλτας) βρίσκονται στην 23η και 22η θέση αντίστοιχα». Ακόμα πιο ανησυχητικό φαντάζει το μέλλον, καθώς η χώρα «εξακολουθεί να καταναλώνει τεχνολογία μέσου επιπέδου και να μη συμμετέχει στην παραγωγή της νέας σύγχρονης τεχνολογίας».
Κατά τα άλλα, οι ακόλουθοι του Κυρ. Μητσοτάκη (από τη Ν.Δ. μέχρι το ΠΑΣΟΚ) εξακολουθούν με αμείωτο ζήλο τις αχρείες επιθέσεις τους κατά του κινήματος των Τεμπών, βάλλοντας πότε εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού, πότε του Πάνου Ρούτσι και πότε του Παύλου Ασλανίδη. Διότι είναι η κοινωνία που δεν υποτάσσεται εκείνο που τους απειλεί.
Σ’ αυτό το κλίμα οι πολιτικές διεργασίες τρέχουν κι ας μην προσφέρουν ακόμη υλικό για μεγάλα ρεπορτάζ και αναλύσεις. Αν και τα νερά στον χώρο της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς δεν είναι τόσο ήσυχα (έως τελματώδη) όσο φαίνονται, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή στρέφεται στο πεδίο της Δεξιάς και Κεντροδεξιάς. Ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται αποφασισμένος να προχωρήσει και ταυτοχρόνως ο Κώστας Καραμανλής θα συνεχίσει να χτυπά το κατεστημένο Μητσοτάκη στα καίρια θέματα τόσο της εξωτερικής όσο και της εσωτερικής πολιτικής.
Η προβολή στο μέλλον όμως δείχνει περισσότερο ενδιαφέρουσα, καθώς ο Κυρ. Μητσοτάκης, απομονωμένος όπως είναι, κάποια στιγμή θα υποχρεωθεί να αποχωρήσει, ίσως χωρίς να μπορέσει –όπως τα κατάφερε– να «τακτοποιήσει» τις εκκρεμότητές του. Τη σκυτάλη, όπως όλα δείχνουν, θα λάβει ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος μπροστά στην κρισιμότητα της κατάστασης θα καλέσει πίσω στη Ν.Δ. όλους όσοι έχουν αποστασιοποιηθεί. Και δεν θα αρνηθούν.
