Ιτε ΟΠΕΚΕ-παίδες Ελλήνων

«καὶ παρῆν ὁμοῦ κλύειν / πολλὴν βοήν· “Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, / ἐλευθεροῦτε πατρίδ᾽, ἐλευθεροῦτε δὲ / παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρῴων ἕδη, / θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών”». Ητοι: «και τότε ήταν ν᾽ ακούσεις / φωνή μεγάλη από κοντά: “Εμπρός, των Ελλήνων γενναία παιδιά! / να ελευθερώσετε πατρίδα, / τέκνα, γυναίκες και των πατρικών θεών σας / να ελευθερώσετε τα ιερά και των προγόνων / τους τάφους· τώρα για όλα ᾽ναι που πολεμάτε”»

Πάμπολλες οι προκλήσεις που θέτει η τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι». Πρώτον, ότι ο αφηγηματικός πυρήνας της εδράζεται σε πραγματικά, ιστορικά γεγονότα. Δεύτερον, ότι αποτελεί τμήμα της τετραλογίας που παρουσιάστηκε το 472 π.Χ., οκτώ μόλις χρόνια μετά τα γεγονότα της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) στα οποία αναφέρεται. Η χρονική απόσταση είναι πολύ μικρή, εξ ου και το τόλμημα μεγάλο. Ο Αισχύλος υπήρξε Μαραθωνομάχος, όπως Μαραθωνομάχοι και Σαλαμινομάχοι ήταν πολλοί εκ των θεατών που παρακολούθησαν την παράσταση. Τρίτον, ότι η τραγωδία επικεντρώνεται στους ηττημένους, στο πώς υποδέχονται και πώς διαχειρίζονται το άγγελμα της βαριάς ήττας τους, η οποία αποτέλεσε την ταφόπλακα στα σχέδια των Περσών για τη διά των όπλων προέλασή τους προς δυσμάς. Είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε σχέση με ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός, κάτι το οποίο επιτείνεται με το συγκλονιστικό προσκλητήριο νεκρών, αυτόν τον μακρύ κατάλογο των Περσών πολεμιστών που χάθηκαν στη ναυμαχία. Τέταρτον, γιατί στο απόσπασμα της τραγωδίας το οποίο παρατίθεται παραπάνω, υπάρχουν οι δύο κομβικές φράσεις «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε» και «νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών».

Με αυτή τη νίκη τους οι παίδες Ελλήνων άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο της περσικής κατάκτησης και διαμορφώνοντας το ευνοϊκό πλαίσιο για να φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα στο μεγαλείο της Κλασικής Εποχής και τα όσα αυτό σηματοδοτεί έκτοτε. Πώς να τα αντιπαραβάλλουμε όλα αυτά με τα έργα και τις ημέρες των σύγχρονων ΟΠΕΚΕ-παίδων που δίνουν τον δικό τους «υπέρ πάντων αγώνα» για την εξαπάτηση του κοινωνίας, τη δόλια εξασφάλιση επιδοτήσεων τις οποίες δεν δικαιούνται, την καλλιέργεια πελατειακών σχέσεων με κρατικούς – κομματικούς – κυβερνητικούς παράγοντες, τον ψηφοθηρικό εκμαυλισμό, με αποκορύφωμα την πειθαρχική δίωξη μετά στέρησης μισθού κατά της ευσυνείδητης υπαλλήλου που τόλμησε να τους ελέγξει; Το επιτελικό παρακράτος σε όλο του το μεγαλείο, διεθνές «παράδειγμα» προς μίμηση!

Το «Αποτύχαμε!» του πρωθυπουργού αναφέρεται στην αποτυχία τους να συγκαλύψουν το σκάνδαλο. Ακριβώς εξήντα χρόνια μετά τα «Ιουλιανά του ’65» του πατρός Μητσοτάκη, ο υιός αυτού πρωθυπουργεύει αντλώντας τη δεδηλωμένη από βουλευτές φερόμενους να συνεργούν με εγκληματικές οργανώσεις.

*(Ph.D.)², καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης