Πλέον δεν έχει νόημα η απαρίθμηση των σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οχι μόνο διότι είναι πολλά, αλλά, όπως επιμένουν πληροφορίες εξ Εσπερία,ς έρχεται η αποκάλυψη και άλλων. Οπου υπάρχει πηγή χρημάτων στις Βρυξέλλες, έχει βαλθεί η κυρία αξιότιμη εισαγγελέας να την ψάξει μέχρι τον πάτο κι όλο και κάτι βρίσκει, οπότε σε σκάνδαλο εξελίσσεται η παραμονή τού εν λόγω σχήματος στην εξουσία. Το ξέρει ο ιδιόμορφος πρωθυπουργός, το ξέρουν υπουργοί και βουλευτές που σε κάθε αντιδημοκρατική πιρουέτα του τον επευφημούν όρθιοι συγκινούμενοι μέχρι δακρύων, το ξέρουν και οι πέτρες που έχουν γεμίσει με λάσπη.
Εκείνο λοιπόν το οποίο έχει ανάγκη ο τόπος δεν είναι απλώς η αντικατάσταση της σημερινής φατρίας στο μέγαρο Μαξίμου. Είναι βεβαίως εκ των ων ουκ άνευ η αναχώρησή της, ει δυνατόν σε πομπή εν χορδαίς και οργάνω. Τέτοια τελετή πρέπει να έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Ασυζητητί. Πέραν όμως του θεάματος, θα πρέπει να ληφθεί πρόνοια για την επόμενη μέρα. Με ποιους θα ξημερώσει ο τόπος και κυρίως με τι πρόγραμμα, ποιους στόχους.
Μπλέξιμο. Διότι αν και κανείς δεν δείχνει έτοιμος, είτε από τους εξ ευωνύμων είτε από τους ανησυχούντες εντός της κυβερνητικής παράταξης, είναι απαραίτητο να υπερκεράσουν τον αδύναμο εαυτό τους και να προχωρήσουν στις απαραίτητες -και αποδεκτές από το Σύνταγμα- ενέργειες για την αλλαγή της κατάστασης. Το επιβάλλουν οι αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η Ελλάδα χλευάζεται. Η κυβέρνηση χλευάζεται. Οι πολιτικοί χλευάζονται. Οι πολίτες χλευάζονται, διότι επέλεξαν τη συγκεκριμένη ηγεσία και εξακολουθούν να τη στηρίζουν. Και όχι άδικα. Αλήθεια είναι ότι η διαφθορά έχει φτάσει βαθιά μέσα στην κοινωνία. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ενα ενοχλητικό σε μέγεθος και επιρροή μέρος της σιτίζεται στο πρυτανείο της απάτης. Και του αρέσει. Το έχει δείξει περίτρανα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ όπως νωρίτερα εκείνο της ΤΡΕΝΟΣΕ ή το άλλο της «λίστας «Πέτσα» κ.λπ.
Δεν είναι δουλειά του δημοσιογράφου να υποδείξει τρόπους, μεθόδους και ενέργειες που θα οδηγήσουν στην απαλλαγή της χώρας από τη φατρία. Ας τις βρουν οι λειτουργοί του Κοινοβουλίου. Προβλέπονται και από το Σύνταγμα και τους νόμους και από τον Κανονισμό της Βουλής. Πολιτική πυγμή χρειάζεται. Υποχρέωσή του όμως είναι να υπενθυμίσει το κυριότερο: η υγιής και πλειοψηφούσα κοινωνία έχει πράξει το καθήκον της με τα πρωτοφανή συλλαλητήρια και τις 1,5 εκατομμύριο υπογραφές για όσα περί της ασυδοσίας της εξουσίας κρύβει η υπόθεση των Τεμπών. Και θα το πράξει εκ νέου όταν χρειαστεί, διότι με την ίδια ασυδοσία η φατρία αθλείται στην υπεξαίρεση εθνικών και κοινοτικών πόρων, πράξεις ποινικά κολάσιμες και ατιμωτικές.
Για να κρατηθεί στα πόδια της η χώρα, χρειάζεται εξυγίανση και αναθεμελίωση. Χρειάζεται ανασύσταση των θεσμών και αναπροσανατολισμός της οικονομίας της. Χρειάζεται προσπάθεια, χρόνος και αποφασιστικότητα για να απαλλαγεί επιτέλους από τους πολιτικούς απογόνους του Μαυροκορδάτου, του Λουριώτη και του Ορλάνδου (διαπραγματευτές όλοι τους των πρώτων δύο αγγλικών δανείων του 1824 και 1825, που συνοδεύονταν από την κατάπτυστη πράξη «προστασίας»). Χρειάζεται να αποβάλει την περιφρόνηση του διεθνούς περίγυρου και ν’ αποκτήσει κύρος.
Τέτοια ατιμωτική ανυποληψία δεν γνώρισε ποτέ η Ελλάδα, τουλάχιστον στα μετά τον Εμφύλιο χρόνια. Ερχεται μεγάλη περιπέτεια, μπροστά στην οποία η κρίση του 2010 θα μοιάζει με αμελητέο επεισόδιο σε μια κατά τα άλλα ευχάριστη σχολική εκδρομή.
