Αυτή την εβδομάδα συστήνω ανεπιφύλακτα το εξαιρετικό πρόγραμμα του Free Cinema «Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι» με δεκατρείς ταινίες στον θερινό κινηματογράφο «Ριβιέρα». Από τις ταινίες, αγαπημένες των δεκαετιών κυρίως του 1950 και του 1960, ξεχωρίζω να παρουσιάσω εδώ μια σχεδόν άγνωστη στο ελληνικό κοινό, αφού έχει να προβληθεί εξήντα χρόνια! Είναι η ταινία «Σεάνς σ’ ένα βροχερό απόγευμα» («Séance on a Wet Afternoon», 1964), του Μπράιαν Φορμπς. Την είχα δει, αν θυμάμαι καλά, σε πρώτη θερινή προβολή και με είχε σημαδέψει. Αργότερα ανακάλυψα και το εξαιρετικό βιβλίο του Μαρκ ΜακΣέιν στο οποίο στηρίζεται, στις εκδόσεις της περιβόητης «Serie Noire».
Η Μάιρα Σάβατζ είναι μια γυναίκα με διαταραγμένη προσωπικότητα. Αποτυχημένη στις συνεδρίες της ως μέντιουμ και με χαμηλή αυτοπεποίθηση, πείθει τον σύζυγό της, τον άτολμο και υποταγμένο στις θελήσεις της Μπίλι, να απαγάγουν ένα κοριτσάκι και να το κρατήσουν με απόλυτη μυστικότητα σε ένα δωμάτιο στο απομονωμένο εξοχικό τους. Οταν η απαγωγή γίνει γνωστή, η Μάιρα σκοπεύει να απευθυνθεί στους γονείς του παιδιού και να τους προτείνει μια συνεδρία για να επικοινωνήσει με την κόρη τους. Ετσι πιστεύει ότι, πείθοντάς τους για τις ικανότητές της, θα εδραιώσει τη φήμη της ως μέντιουμ και θα βελτιώσει την οικονομική της κατάσταση.
Το σχέδιο της απαγωγής πετυχαίνει, η μητέρα της μικρής επισκέπτεται τη Μάιρα στο σπίτι της, αλλά δεν πηγαίνουν όλα όπως αρχικά είχαν προβλεφθεί. Γιατί στο βάθος υπάρχει μια άλλη αλήθεια, ένα οικογενειακό μυστικό που στοιχειώνει τη Μάιρα και τον Μπίλι και που αποκαλύπτεται λίγο πριν το τέλος.
Ατμόσφαιρα μουντή, σκοτεινή, υποστηριγμένη από μια φωτογραφία με έντονα κοντράστα κυρίως στα κοντινά πλάνα των πρωταγωνιστών και μια μουσική που προκαλεί υπόγεια θλίψη ανάμεικτη με ανατριχίλα. Αλλά πάνω απ’ όλα είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών και η ευρηματική σκηνοθεσία που εξασφαλίζουν το εκπληκτικό τελικό αποτέλεσμα. Στον ρόλο της Μάιρα η βασικά θεατρική ηθοποιός Κιμ Στάνλεϊ ήταν υποψήφια τη χρονιά εκείνη για Οσκαρ Ερμηνείας, ενώ ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο είναι ένας υποδειγματικός ενοχικός Μπίλι, έρμαιο στις διαθέσεις της χειριστικής Μάιρα. Ο σημαντικός σκηνοθέτης Μπράιαν Φορμπς («Εξι μάτια είδαν τον δολοφόνο», «Οι γυναίκες του Στέπφορντ») δημιουργεί ένα υπόγειο κλίμα αγωνίας που μερικές στιγμές γίνεται ασφυκτικό, χωρίς ποτέ να χάνει την απαραίτητη συγκίνηση και τραγικότητα που χαρακτηρίζουν όλα τα σημαντικά ψυχολογικά θρίλερ.
Η ταινία δεν είχε δυστυχώς εμπορική επιτυχία, γεγονός που στοίχισε ιδιαίτερα στον Ατένμπορο και τον Φορμπς, που ήταν και παραγωγοί της. Σήμερα βέβαια έχει πλέον εκτιμηθεί η αξία της. Είναι ένα κρυμμένο διαμάντι, μια ταινία-αποκάλυψη, ένα ρέκβιεμ για το τραύμα και τη διαχείριση της απώλειας. Ανακαλύψτε την κι εσείς στη μία και μοναδική προβολή της αυτή την εβδομάδα. Δεν είναι απλώς μια καλή ταινία, είναι μια κινηματογραφική εμπειρία που χαράζεται βαθιά στη μνήμη.
*Σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK
