Με φόντο τη θάλασσα

Ηρθε το καλοκαίρι και ο Καμιλέρι μπήκε πάλι στην τσάντα μου. Βιβλίο τσέπης, όπως όλα του. Εκδόσεις Πατάκη. Ευφάνταστα εξώφυλλα. Και οι τίτλοι, πάντα, γεμάτοι από Μεσόγειο: «Ο ήλιος του Αυγούστου», «Το σχήμα του νερού», «Το χρώμα του ήλιου», «Χάρτινο φεγγάρι». Στο τελευταίο, στο εξώφυλλο υπάρχει ένα σκίτσο μιας βραδινής πόλης. Θα μπορούσε να είναι και ένα καλοκαιρινό βράδυ στην Αθήνα. Τις ώρες που η πόλη αυτή γίνεται λιγότερο ανυπόφορη.

Πάντα καλοκαίρι έκανε στα βιβλία του αγαπητού Αντρέα. Δεν εστίαζε στη σικελική μαφία και δεν έμπαινε σε φρικιαστικές λεπτομέρειες φόνων. Φόντο ήταν πάντα η θάλασσα. Και κάθε πλοκή ξεκινούσε με μια βουτιά του Μονταλμπάνο, του βασικού ήρωα, στην παραλία μπροστά από το σπίτι του. Και συνεχιζόταν με ένα ωραίο γεύμα θαλασσινών στη βεράντα του.

Ο Καμιλέρι, εκτός από σπουδαίος συγγραφέας, ήταν σκηνοθέτης και σεναριογράφος, με αποτέλεσμα η κάθε ιστορία του να υφαίνεται με τρομερή μαεστρία και οι εικόνες της Κάτω Ιταλίας να μας ακολουθούν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Δεν ξέρω γιατί έχω ταυτίσει τόσο τα βιβλία του με τα καλοκαίρια. Ισως γιατί το χταποδάκι στα κάρβουνα που έτρωγε ο Μονταλμπάνο λίγο πριν εξιχνιάσει έναν φόνο να έμοιαζε με αυτό που τρώγαμε μετά την παραλία, γεμάτοι από αλάτια. Ή γιατί πάντα υπήρχε ένας ανεμιστήρας στο φόντο των ανακρίσεων, όπως κι αυτός που ακούγεται ασταμάτητα στα σπίτια των φίλων.

Ο Καμιλέρι είναι ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας της Ιταλίας, όχι μόνο της Σικελίας. Το αξιοσημείωτο με τον συγκεκριμένο άνθρωπο είναι πως ξεκίνησε να γράφει για τις περιπέτειες του Μονταλμπάνο στα εξήντα του και αυτό είναι κάπως παρήγορο κι ελπιδοφόρο για όλους τους ανέκδοτους επίδοξους συγγραφείς και όχι μόνο. Για όλους όσοι πιστεύουν ότι μεγαλώνοντας δεν μπορεί κανείς να κάνει μια νέα αρχή και να γίνει και σπουδαίος.

Ολοι έχουμε σε κάποια γωνιά της βιβλιοθήκης, σε κάποια τσάντα ξεχασμένο, ένα από αυτά τα βιβλία-τσέπης που έτσι και το ξεκινήσεις δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Ο Μονταλμπάνο να ερωτεύεται, να τρώει και να κολυμπάει, αλλά συγχρόνως να λύνει τη μια υπόθεση μετά την άλλη. Ο Καταρέλα, ένας από τους βοηθούς του, ο πιο δουλοπρεπής, να γίνεται και ο πιο συμπαθητικός στο τέλος, με τις απίστευτες γκάφες του, που λειτουργούσαν κι αυτές επικουρικά στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Τίποτα, άλλωστε, δεν υπάρχει τυχαία στις ιστορίες του Καμιλέρι.

Αυτές τις μέρες έκλεισαν πέντε χρόνια από τον θάνατο του πολυτάλαντου αυτού ανθρώπου. Αναρωτιέμαι, όμως, τελικά, πεθαίνουν ποτέ οι συγγραφείς; Ή συνεχίζουν να ζουν μέσα από τους ήρωές τους; Ή εμείς, οι αναγνώστες, έχουμε χρέος να τους κρατάμε ζωντανούς;

ΥΓ. Αν δεν είστε του διαβάσματος, σε γνωστή πλατφόρμα έχει ανέβει ολόκληρη η σειρά με τις περιπέτειες του Μονταλμπάνο, για να πάρετε μια ιδέα. Να είστε όμως του διαβάσματος.