Πώς να μηδενίζετε τα ρίσκα σε τέτοιους καιρούς

Μπαίνει καλοκαίρι και ήδη αυτή την εβδομάδα ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες. Και αφού τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει φόβος και τρόμος οι πυρκαγιές το καλοκαίρι και οι πλημμύρες τον Σεπτέμβριο, ας σκεφτούμε μερικά πράγματα ξανά.

Το κράτος, αυτό το ιδιόμορφο κατασκεύασμα που πολλοί αντιπαθούν, αυτό που συνέλαβε και έφτιαξε η Ευρώπη σταδιακά από τα μέσα της δεύτερης χιλιετίας και που τώρα η ίδια αυτή Ευρώπη το θεωρεί τέρας και προσπαθεί να το περιορίσει δραστικά, παίρνει κατά κάποιο τρόπο την εκδίκησή του. Τον Covid αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να τον διαχειριστεί ο ιδιωτικός τομέας και το ίδιο συμβαίνει με τις φυσικές καταστροφές λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κουλτούρα ασφάλισης σπιτιών -και πώς να καλλιεργηθεί τώρα με τόσο χαμηλή αγοραστική δύναμη για το μεγαλύτερο ποσοστό των πολλών μικροϊδιοκτητών;- αλλά και σε άλλες χώρες που υπάρχει σχετική νομική υποχρέωση, ο ιδιωτικός τομέας σηκώνει τα χέρια ψηλά. Οι συχνoί τυφώνες στη Φλόριντα έχουν ανεβάσει τα ετήσια ασφάλιστρα σπιτιών στο δυσθεώρητο ύψος των 6.000 δολαρίων! Και όπως διαβάζουμε στον ξένο Τύπο, στη Λουιζιάνα οι ασφαλιστικές εταιρείες ακύρωσαν το 2023 το 17% των σχετικών συμβολαίων. Η εταιρεία State Farm έπαψε εδώ και έναν χρόνο να συνάπτει νέα συμβόλαια για σπίτια και εμπορικές επιχειρήσεις της Καλιφόρνιας, ενώ ακύρωσε και 72.000 παλιά. Αιτία «η γρήγορη αύξηση της έκθεσης σε φυσικές καταστροφές».

Ο ιδιωτικός τομέας μπορεί σε πολλά να είναι πιο ευέλικτος, όσο όμως και να τεντωθεί έχει τα όριά του. Και στα δύσκολα φορτώνει τον λογαριασμό στο κράτος, αυτό το μισητό κράτος, του οποίου όμως οι ικανότητες δεν είναι μόνο θέμα δομών, αλλά και στήριξης από τις κυβερνήσεις, με τις κατάλληλες χρηματοδοτήσεις και τη σωστή στελέχωση των υπηρεσιών, ποσοτική και ποιοτική.

Ο Ανρί ντε Καστρ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος μέχρι το 2016 της ασφαλιστικής AXA, είχε πει το 2015, όπως γράφει στη Monde Diplomatique ο Μπενουά Μπρεβίλ, ότι μέχρι 2 βαθμούς αύξηση της θερμοκρασίας μπορούσαν να την αντέξουν οι ασφαλιστικές εταιρείες. Επεσε έξω, γιατί οι ακυρώσεις συμβολαίων ξεκίνησαν από τον έναν βαθμό αύξηση. Για να πάμε λίγο και στη λογοτεχνία.

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ, στο αφήγημά του «Μια αξιοπρεπής έξοδος» (εκδόσεις Πόλις, 2024), μιλάει για τον συγκεκριμένο άνθρωπο λέγοντας ότι έπαιρνε τότε κάπου 3 εκατομμύρια ετήσιες αμοιβές. Είναι σήμερα το καμάρι της πολυπλόκαμης οικογένειας Ντε Καστρ που έβγαλε στο παρελθόν υπουργούς, αρχιεπισκόπους, δούκες, μαρκήσιους κ.λπ. Και μιλάει γι’ αυτόν επειδή ένας πρόγονός του, ο στρατηγός Κριστιάν Μαρί Φερντινάν ντε λα Κρουά ντε Καστρ, μαζί με τον αρχιστράτηγο Ναβάρ, τα έκαναν μούσκεμα στην Ινδοκίνα, παίρνοντας το ρίσκο να φτιάξουν ένα τεράστιο οχυρωμένο στρατόπεδο στην άκρη του πουθενά, στην καρδιά ενός μεγάλου δάσους, στο Ντιεν Μπιεν Φου και, βέβαια, ισοπεδώθηκαν από τους Βιετ Μινχ.

Ο Ανρί ντε Καστρ πήρε το μάθημά του και έγινε ασφαλιστής. Για να μηδενίζει τα ρίσκα, ιδίως τα δικά του.