Η νίκη του Ολυμπιακού και η κατάκτηση του Conference League ήταν οπωσδήποτε κάτι σημαντικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά πιο σημαντικό ακόμα για μένα και οφείλω να το σημειώσω και να πω ότι δάκρυσα -αηδίες, δεν δάκρυσα, έβαλα τα κλάματα, γιατί να το κρύβω- ήταν όταν είδα στους πανηγυρισμούς μετά τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη, ενώ γύρω γινόταν της τρελής, να φωνάζει και να ειδοποιεί να έρθει να σηκώσει το Κύπελλο ο μικρός Γιαννάκης Παπαστεφανάκης, το παιδί δηλαδή που πάσχει από κινητικά προβλήματα απ’ ό,τι έχω καταλάβει και είναι σε αναπηρική καρέκλα. Οι στιγμές και οι εικόνες που οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού έσκυβαν με αγάπη πραγματική και του έδιναν το Κύπελλο και αυτός το έπιανε και το χάιδευε και το σήκωνε με τέτοια λατρεία με συγκίνησαν βαθιά. Εκτίμησα ιδιαίτερα δε το γεγονός πως ο μικρός εκλήθη στον αγώνα προσωπικά από τον κ. Μαρινάκη.
Ο Γιαννάκης είναι δηλωμένα από τον ίδιο ΠΑΟΚτζής, παρ’ όλα αυτά συγκινήθηκα και χάρηκα όταν την άλλη μέρα στην εξαιρετική εκπομπή μαζί του η Ζήνα Κουτσελίνη στο STAR έδειξε εκτός, των άλλων, τη φωτογραφία στην οποία ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Δημήτρης Μελισσανίδης, του πρόσφερε κάτι, δεν κατάλαβα τι, και τον είχε πάρει αγκαλιά. Εμαθα δε πως ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδης, έχει υποσχεθεί να πληρώσει τη θεραπεία που χρειάζεται για να γίνει καλά ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Ο Γιαννάκης είναι ένα παιδί με κινητικά προβλήματα, αλλά με μυαλό και αισθήματα υπέροχα που θα έπρεπε να είναι παράδειγμα για όλους μας που όλο κάτι βρίσκουμε για να παραπονεθούμε σ’ αυτή τη ζωή. Αγαπάει πραγματικά το ποδόσφαιρο και ευτυχώς το έχουν καταλάβει και οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου. Στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη είδα και τον πατέρα του, που πρέπει να είναι το πρότυπο και να διδάσκει το πώς πρέπει να φέρονται οι γονείς και όχι μόνο απέναντι στα παιδιά που έχουν πρόβλημα, και μου έκανε εντύπωση πως σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής καθόταν δίπλα του στον καναπέ και δεν γύρισε ούτε μια στιγμή να κοιτάξει ούτε τον φακό ούτε τίποτα άλλο, παρά κοιτούσε με αγάπη το παιδί του προφίλ. Ο Γιαννάκης, όπως είπε στην αρχή η κ. Κουτσελίνη, ζήτησε να μη βγει στον αέρα στην αναπηρική καρέκλα αλλά να κάτσει στον καναπέ και μάλιστα της επισήμανε πως μπορεί να σταθεί και όρθιος -άμα κάποιος έχει σε αυτή την ηλικία τέτοια λεβεντιά και τέτοια αξιοπρέπεια δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά του.
Ο ΚΥΡΙΟΣ Γιάννης Παπαστεφανάκης και όχι ο μικρός Γιαννάκης είναι η τρανή απόδειξη πως το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να ανήκει σε καθάρματα του υποκόσμου, σε αλήτες με απωθημένα, σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου που κάνουν φασαρίες και σε δολοφόνους, αλλά σε ανθρώπους και οικογένειες και πρέπει όλοι να κάνουμε κάτι για να αποκατασταθεί και το ίδιο το άθλημα στην κοινή συνείδηση απ’ όλα όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Κανονικά θα έπρεπε όχι μόνο ο κ. Σαββίδης, αλλά όλοι οι πρόεδροι -πάμπλουτοι ως γνωστόν οι περισσότεροι- να δώσουν χρήματα για να γίνει ο Γιάννης καλά και να ζήσει όσο ευτυχισμένος του αξίζει γιατί για το ίδιο τους το άθλημα είναι η καλύτερη διαφήμιση -και το καλύτερο πρότυπο-, όπως και για όλους μας άλλωστε…
Ο Γιάννης Παπαστεφανάκης είναι για όλους μας κυπελλούχος αλλά και πρωταθλητής της ζωής…
