Αμηχανία στο Βερολίνο

Ο έντονος δυναμισμός και η μαζικότητα των πρόσφατων συγκεντρώσεων ενάντια στην άνοδο της Ακροδεξιάς και την κατίσχυση της ακροδεξιάς ρητορικής στον δημόσιο λόγο στη Γερμανία, ασφαλώς είναι ένα παρήγορο γεγονός.

Αραγε, αποτελεί απλή σύμπτωση ότι η ακροδεξιά επέλαση στη χώρα αυτή συμπίπτει με αύξηση της ανασφάλειας, την εμπέδωση του φόβου ότι έρχονται χειρότερες μέρες και την απώλεια προνομίων που οι Γερμανοί πολίτες θεωρούσαν μέχρι πρόσφατα δεδομένα, αλλά πλέον φαντάζουν απρόσιτα; Η ενεργειακή ασφάλεια, βασιζόμενη στο επί δεκαετίες πάμφθηνο ρωσικό φυσικό αέριο, που ζέσταινε τα σπίτια και κινούσε την γερμανική οικονομία, απωλέσθη, ως παράπλευρη απώλεια των δυτικών αντιποίνων κατά της Ρωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία.

Η μέχρι πρόσφατα παντοδύναμη και αδιαμφισβήτητη γερμανική παραγωγική «μηχανή», η «ατμομηχανή της Ευρώπης», κινδυνεύει να γίνει σκέτος «ατμός», ελλείψει ευκαιριών διάθεσης των προϊόντων της, ευκαιρίες οι οποίες όλο και λιγοστεύουν στην παγκόσμια αγορά. Η οικονομική συρρίκνωση είναι πλέον απτή: καταγράφεται μείωση κατά 0,3% του ρυθμού ανάπτυξης το 2023 και αναμένεται ανάλογη συνέχεια τις επόμενες χρονιές.

Η Γερμανία εισέρχεται σε πολύχρονη περίοδο λιτότητας, που νομοτελειακά οδηγεί σε περικοπές των κρατικών δαπανών. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να μεταφραστεί ποικιλοτρόπως: μείωση των δημόσιων επενδύσεων, αύξηση φορολογίας και επιπλέον συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, δηλαδή απολύσεις προσωπικού και περιορισμός υπηρεσιών.

Ομως, όλα αυτά δεν μπορεί παρά να φέρουν γκρίνια, αντιδράσεις και εν τέλει διεκδικητικές κινητοποιήσεις, όπως απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις. Κάπως έτσι φτάσαμε σε γενικές απεργίες όπως αυτή των σιδηροδρομικών, η οποία ενισχύθηκε από αντίστοιχη κινητοποίηση των ιδιοκτητών και οδηγών φορτηγών, αποδιοργανώνοντας πλήρως τις μεταφορές, δημιουργώντας μια χαώδη κατάσταση που, όπως αναφέρεται, είχε να παρατηρηθεί από το 1906.

Η μείωση των φοροαπαλλαγών στο αγροτικό πετρέλαιο προκάλεσε εκτεταμένες αγροτικές κινητοποιήσεις τις προηγούμενες εβδομάδες. Οι αγρότες κατέλαβαν το κέντρο της γερμανικής πρωτεύουσας, σταθμεύοντας τους γεωργικούς ελκυστήρες κατά χιλιάδες μπροστά στο εμβληματικό της τοπόσημο, την Πύλη του Βρανδεμβούργου, σημείο στο οποίο είχαν φτάσει αφού διέσχισαν ολόκληρο τον αστικό ιστό, με συνεχή κορναρίσματα και προκαλώντας όση περισσότερη φασαρία και αναστάτωση μπορούσαν στους, αμήχανους μπροστά σε τέτοια θεάματα, Βερολινέζους.

Οι τρεις εταίροι του κυβερνητικού συνασπισμού (Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα) στέκονται το ίδιο αμήχανοι και ανήμποροι, παρακολουθώντας απλά τα ποσοστά επιρροής τους στο εκλογικό σώμα να κατακρημνίζονται, μια στάση που λειτουργεί υπέρ της ανόδου τού ακροδεξιάς κοπής κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Εχει τεθεί σε επαναλειτουργία ένας μηχανισμός, ο οποίος είναι ιστορικά διαπιστωμένο πού οδηγεί. Το ζήτημα είναι αν, πέρα από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, υπάρχει η πολιτική βούληση και δυνατότητα για την ανακοπή του.

*(Ph.D)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης