Στην Ελλάδα ως γνωστόν το δύσκολο δεν είναι να κάνεις αυτό που ξεφεύγει από τον μέσο όρο είτε προς… τα πάνω, δηλαδή προς το καλό, είτε προς τα κάτω, δηλαδή προς το κακό. Ο καθένας μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να κάνει κάτι πολύ πολύ καλύτερο από το κανονικό, είτε πολύ πολύ χειρότερο από το κανονικό. Αλλά το πρόβλημα είναι να κάνουν κάτι σε κανονικά επίπεδα. Φυσιολογικά επίπεδα. Οπότε, αν κάποιος με ρώταγε τι ξεχωριστό από τους προηγούμενους έχει ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας η κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου ούτε καν θα σκεφτόμουν να πω πως είναι μια γυναίκα για πρώτη φορά σε αυτή τη θέση. Θα έλεγα πως εδώ και 39 χρόνια -ή έστω εδώ και 43 χρόνια- είναι μια κανονική Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που γράφω αυτό το κομμάτι…
Τα γράφω αυτά γιατί οι δύο πρώτοι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, δηλαδή ο λογοτέχνης Μιχαήλ Στασινόπουλος και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο πρώτος τοποθετημένος μέχρι να γίνει η εκλογή Προέδρου και ο δεύτερος ο πρώτος εκλεγμένος Πρόεδρος, είχαν ένα επίπεδο και ένα class. Μια καλλιέργεια και μια ευπρέπεια που σε μια χώρα πρέπει να έχει ο Πρόεδρος που ως γνωστόν δεν κυβερνά, είναι απαραίτητα. Ούτε γι’ αυτό βέβαια γράφω το κομμάτι όπως καταλαβαίνετε.
Μετά το 1980 έγινε της τρελής το πανηγύρι, με τον αλήστου μνήμης εθνάρχη να κάνει το κόμμα του άνω κάτω για να μην αναγκαστεί να συρθεί σε μια εκλογική αναμέτρηση που θα έχανε σίγουρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τού την έσκασε την τελευταία στιγμή και έβαλε στη θέση του τον επίσης αλήστου μνήμης Σαρτζετάκη, γνωστό και ως Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, αφαιρώντας για πάντα από τον προηγούμενο τη δυνατότητα να ονομαστεί εθνάρχης και κάνοντάς τον, το 1990, να διαλύει το κόμμα τού κάποτε συνεργάτη του, Κωστή Στεφανόπουλου, για να πάρει έναν βουλευτή και έτσι να εκλεγεί για δεύτερη φορά καλά και ντε.
Επί 15 χρόνια δηλαδή η Προεδρία της Δημοκρατίας και το κορυφαίο πολιτικό αξίωμα σε αυτή τη χώρα είχαν γίνει πεδίο μάχης και ίντριγκας, σαν να πιάνονται μαλλί με μαλλί κυράτσες στα μπουγαδόνερα – ούτε όμως γι’ αυτόν τον λόγο γράφω το κομμάτι.
Από το ’95 και μετά διάφοροι σοβαροί ή λιγότερο σοβαροί άνθρωποι πήραν αυτή τη θέση αλλά ήταν όλοι πολιτικά πρόσωπα και λίγο ώς πολύ ακολουθούσαν το πνεύμα και την ιδεολογία τη δική τους και του κόμματός τους. Αυτό είτε τους πρότεινε το κόμμα τους είτε το αντίπαλο κόμμα – ούτε γι’ αυτόν τον λόγο γράφω αυτό το κομμάτι…
Για την κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, της οποίας τη συμπεριφορά εκτίμησα για άλλη μία φορά απέναντι στον Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Είναι μια αυθεντική Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι έξυπνη, καλλιεργημένη, έχει φινέτσα και ξέρει να είναι τόσο συγκρατημένη όσο χρειάζεται και τόσο αυθόρμητη, όταν χρειάζεται επίσης. Φαίνεται ότι αυτό που την ενδιαφέρει είναι να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας χωρίς να πρέπει να ευχαριστήσει ή όχι κάποιον, εκτός ίσως από όλους τους Ελληνες. Επίσης φαίνεται πως διαθέτει μια καλλιέργεια σαν άνθρωπος και πηγαίνει εκεί που πρέπει, όταν πρέπει και όπως πρέπει, από θέατρα μέχρι στρατόπεδα. Δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα νομίζω να συνεχίσει άλλη μια τετραετία ως Πρόεδρος…
Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά λοιπόν, αν θέλετε να ξέρετε, είναι πως ήθελα να γράψω κάτι καλό μέρες που έρχονται και να σας πω ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ γιατί όσο και αν δεν το πιστεύετε… Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟ…
