Πέρα από όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ, το ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα είναι ήδη από τη στιγμή που δημιουργήθηκε ένα πεδίο σπαρμένο με νάρκες, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπορεί κανείς, με ιδιαίτερα πειστικά επιχειρήματα, να υποστηρίξει μία θέση και την αντίθετή της. Από τη μια, υπάρχουν χώρες, όπως το Ιράν, και οργανώσεις, όπως η Χαμάς, που δεν θέλουν λύση του παλαιστινιακού ζητήματος, αλλά «τελική λύση» για τη χώρα που λέγεται Ισραήλ.
Επιδιώκουν, δηλαδή, και το λένε φωναχτά, την εξαφάνισή της. Από την άλλη, οι Παλαιστίνιοι είναι όλο και περισσότεροι σε όλο και μικρότερο χώρο. Και το Ισραήλ δεν δίνει ιθαγένεια στους πολίτες της Γάζας γιατί οι Παλαιστίνιοι, έχοντες και μη ισραηλινή ιθαγένεια, πλησιάζουν το 50% του πληθυσμού. Από την άλλη, αν το Ισραήλ δεν καταφέρει να τους εκδιώξει σε άλλες χώρες, όπως κατά βάθος θα ήθελε, πρέπει να βρει μια λύση. Δεν γίνεται να ζουν αιωνίως περιορισμένοι πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι, σε μια πολύ μικρή έκταση, όση λ.χ. καταλαμβάνει το Νότιο Πήλιο. Και χωρίς δυνατότητα μετακίνησης.
Τελευταία, η διαμάχη μεταφέρθηκε και στη λογοτεχνία. Η Παλαιστίνια συγγραφέας Αντάνια Σίμπλι επρόκειτο να λάβει ένα σημαντικό βραβείο που δίνεται σε γυναίκες συγγραφείς κάθε χρόνο στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, τη σημαντικότερη ευρωπαϊκή έκθεση βιβλίου. Οι οργανωτές ανέβαλαν τη βράβευση για ένα ακαθόριστο μέλλον, λόγω της επίθεσης της Χαμάς. Το βιβλίο για το οποίο ήταν να δοθεί το βραβείο, πολυμεταφρασμένο, γραμμένο βέβαια πολύ πριν, μιλάει, ατυχώς γι’ αυτό, για το πραγματικό περιστατικό το 1949 του βιασμού και φόνου μιας γυναίκας της φυλής των Βεδουίνων από απόσπασμα ισραηλινών στρατιωτών. Κάπου 350 συγγραφείς ωστόσο, ανάμεσά τους αρκετοί πολύ διάσημοι, μέχρι και δύο Νόμπελ, υπέγραψαν κείμενο διαμαρτυρίας για τον αποκλεισμό της.
Ο έμπειρος Σάλμαν Ρούσντι, προσπάθησε αυτές τις μέρες να αποφύγει τις παγίδες του Παλαιστινιακού. Βρέθηκε κι αυτός στη Φρανκφούρτη, για να παραλάβει, χθες, το πολύ σημαντικό Βραβείο Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών. Είχε κάθε λόγο να πάρει θέση. Το 1989 εκδόθηκε ο ιρανικός φετφάς που ζητούσε την εκτέλεσή του, για τους «βλάσφημους» «Σατανικούς στίχους» του. Επί δέκα χρόνια κρυβόταν και μετά πάντα φυλαγόταν. Και πέρυσι, 33 χρόνια μετά, όταν το πράγμα έμοιαζε να έχει ατονήσει, δέχθηκε στη Νέα Υόρκη δολοφονική επίθεση με μαχαίρι, στον λαιμό και στο πρόσωπο. Εχασε ένα μάτι. Αλλά στη Φρανκφούρτη, φορώντας γυαλιά με σκούρο το ένα τζάμι, κάλεσε, χωρίς να κάνει διάκριση, Ισραήλ και Χαμάς σε τερματισμό της βίας.
Η λογοτεχνία, όταν γράφεται, δεν έχει καμία υποχρέωση να παριστάνει την αντικειμενική. Φωτίζει αυτό που θέλει ο συγγραφέας να φωτίσει, χωρίς ισορροπίες και διπλωματικότητες. Οταν όμως κάποιοι τη ρίχνουν στην πολιτική αρένα, ή τη φιμώνουν, άνθρωποι σαν τον Ρούσντι ή τους υπογράφοντες τη διαμαρτυρία, τη βγάζουν από την αρένα αυτή και αναδεικνύουν το μοναδικό, σίγουρα αντικειμενικό στοιχείο που τη διακρίνει: το δικαίωμά της να υπάρχει.
-320x213.jpg)
