Πολλές φορές ένας και μόνο θάνατος μπορεί να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης και της κοινής γνώμης για μέρες. Τώρα είχαμε την περίπτωση του θανάτου της Μαίρης Χρονοπούλου λ.χ. που μονοπώλησε το ενδιαφέρον κυρίως των πρωινών εκπομπών, αλλά όχι μόνο. Μια περίπτωση βέβαια όπως του Μίκη Θεοδωράκη μονοπωλεί κάθε είδους εκπομπές και ειδησεογραφικά δελτία για μήνες.
Εδώ μετράει η ακτινοβολία της προσωπικότητας, η προσφορά της στη χώρα κ.λπ. Σε περιπτώσεις βέβαια όπως του τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη το τεράστιο ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε είχε πιο πολύ να κάνει με τη μεγάλη δημοφιλία του, το νεαρό της ηλικίας, τον αναπάντεχο θάνατο και μάλλον με μια από καιρό νομιμοποιημένη λαϊκή κουλτούρα κάποιου είδους που άλλοτε δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει κυρίαρχη θέση στον δημόσιο λόγο.
Στις περιπτώσεις των πολέμων, των φυσικών καταστροφών, των μεγάλων ατυχημάτων τα καντάρια των νεκρών ζυγίζουν αλλιώς: με τον αριθμό τους, με την εγγύτητα -γεωγραφική, πολιτισμική- της περιοχής στην οποία λαμβάνουν χώρα, με τη σπανιότητα ενός φαινομένου που προκάλεσε τους θανάτους. Στην περίπτωση του μικρού υποβρυχίου των εκατομμυριούχων που πήγαινε ταξίδι στο ναυάγιο του Τιτανικού ρόλο έπαιξε η σπανιότητα του γεγονότος, μαζί με το ότι δεν ήταν γνωστό ευρέως πως γίνονται τέτοιου τύπου ξεναγήσεις σε ναυάγια του βυθού, και βέβαια η κοινωνική θέση των επιβατών του που οδήγησε, πέρα από την εκτόξευση του ενδιαφέροντος των μέσων ενημέρωσης, και σε τεράστια κινητοποίηση των κρατικών μηχανισμών των ΗΠΑ και του Καναδά.
Κάπως έτσι οι σεισμοί στο Μαρόκο (3.000 θάνατοι) και σε νότια Τουρκία-Βόρεια Συρία (50.000 θάνατοι) συζητήθηκαν ευρύτατα στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ο σεισμός όμως του Αφγανιστάν, με κάπου 2.000 θανάτους, λιγότερο. Και κάπως έτσι οι νεκροί στο Ισραήλ αρχικά, πλέον και στη Γάζα εκτόπισαν, εκτός από τον παλαιστινιακό πληθυσμό, και τον πόλεμο στην Ουκρανία που σχεδόν δύο χρόνια τώρα βρίσκεται καθημερινά στις οθόνες μας.
Η ισότητα που ευαγγελίζονται τα Συντάγματα, όσο ιδεαλιστική και φαινομενική είναι για τους ζωντανούς, άλλο τόσο είναι και για τους πεθαμένους. Είναι μόνο μια ευχή. Οποιος είναι φτωχός στη ζωή είναι φτωχός και στον θάνατο. Γι’ αυτό και οι ανώνυμοι αποκτούν σημασία ή έστω γίνονται άξιοι αναφοράς μόνο μέσω του αθροίσματός τους. Συχνά μάλιστα ως κομπάρσοι, ούτε καν ως πρωταγωνιστές. Η παρουσία τους σε ένα γεγονός δίνει σημασία όχι στους ίδιους, αλλά στο γεγονός: «Αμέτρητα τα θύματα του σεισμού». Ή σε κάποιον άλλον: «Μέγα πλήθος παρακολούθησε την προεκλογική ομιλία του…». Εδώ σημασία έχει ο σεισμός περισσότερο παρά τα θύματά του. Και ο πολιτικός που πραγματοποιεί ομιλία παρά το πλήθος που τον παρακολουθεί. Το παράδοξο είναι βέβαια ότι το πλήθος μπορεί να είναι απλός χειροκροτητής, μπορεί να είναι όμως και πυροκροτητής. Είτε με την εξέγερσή του, είτε με τον μαζικό θάνατό του.
