Η οδός Πανεπιστημίου και άλλα…

Ο θετικός βαθμός είναι απλός και λίγο μίζερος. Δεν ξεχωρίζει κάποιον από κάποιον άλλον, λες ας πούμε καλός, αλλά αυτό μπορείς να το πεις για εκατομμύρια άλλους. Ο υπερθετικός βαθμός είναι ένας θρόνος από τον οποίο ανά πάσα στιγμή ο οποιοσδήποτε μπορεί να σε ρίξει. Λες ας πούμε «καλότατος», αλλά ξαφνικά μπορεί να εμφανιστεί κάποιος άλλος που μπορεί να είναι… πιο «καλότατος» από τον προηγούμενο. Ο συγκριτικός όμως είναι ο καλύτερος και από τους τρεις, γιατί σε βοηθάει διά της συγκριτικής μεθόδου να ξεκαθαρίσεις πολλά και να δεις τελικά την πραγματική σημασία των ανθρώπων και των πραγμάτων. Το πραγματικό τους μέγεθος.

Ειναι γνωστό πως ο Ελληνας ψηφίζει για να μπορεί την επομένη των εκλογών να πάει στο καφενείο να βρίσει αυτόν που ψήφισε! Εγώ όμως τολμώ να πω πως έχω καλύτερη μνήμη και χρησιμοποιώ πολύ συχνά τη συγκριτική μέθοδο στη σκέψη μου.

Συνήθως όταν με ρωτάνε αν μου αρέσει ως δήμαρχος Αθηναίων ο Κώστας Μπακογιάννης και απαντώ «ναι, πολύ», με κοιτάνε με ένα ύφος λες και τους είπα το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου και όλοι σού απαντούν έξαλλοι για την οδό Πανεπιστημίου. Εγώ όμως επειδή θυμάμαι πολύ καλά τον επί δύο τετραετίες προηγούμενο δήμαρχο Αθηναίων από τον κ, Μπακογιάννη, μπορώ να πω πως μπροστά του ο κ. Μπακογιάννης είναι ο Σαρλ ντε Γκολ, για να μην πω ο Τζουλιάνι, ο δήμαρχος που αποκατέστησε τα πάντα στη Ν. Υόρκη και την ξανάκανε μητρόπολη. Και το λέω αυτό γιατί ο προηγούμενος δεν φερόταν σαν δήμαρχος της πρωτεύουσας, γι’ αυτό και δεν άφησε τίποτα φεύγοντας παρά μόνο κακές αναμνήσεις στους εργαζόμενους του δήμου. Και πού και πού το μόνο που έκανε ήταν να βγάζει κάποια ανακοίνωση εναντίον της Χρυσής Αυγής – ας σταματήσω εδώ για να μη γράψω πολλά και χειρότερα και του δώσω την ευκαιρία να ξαναϋπάρξει.

Πρέπει να ομολογήσω πως ούτε εγώ ήμουν υπέρ της αναδιαμόρφωσης της Πανεπιστημίου, όπως την είχα δει στην αρχή. Καθόλου μάλιστα. Αλλά περίμενα να δω πώς θα γίνει τελικά γιατί από τα σχέδια έως την πραγματοποίηση καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν πολύ. Επίσης εκτιμούσα το γεγονός ότι κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά σε αυτό που ετοίμαζε και το διόρθωσε αναγνωρίζοντας το λάθος του. Είναι απίστευτο το πώς σε αυτή τη χώρα συνήθως κατηγορούμε τους πολιτικούς που δεν ξέρουν να λένε «έκανα λάθος» ή ένα «συγγνώμη» και όταν κάποιος το κάνει τον κατηγορούμε και τον κοροϊδεύουμε γι’ αυτόν τον λόγο.

Λοιπόν τώρα που τελείωσε η Πανεπιστημίου, ένας φίλος μου πολύ αριστερός μού είπε «Ρε συ, η Πανεπιστημίου είναι θαύμα όπως την έκανε ο Μπακογιάννης» και εγώ, αν και δεν πολυβγαίνω από το σπίτι λόγω μιας περιπέτειας με την υγεία μου, πήρα ένα ταξί και πήγα την Πανεπιστημίου από την αρχή μέχρι το τέλος και όντως είναι ένα θαύμα.

Μια Πανεπιστημίου όπως δεν την είχαμε ξαναδεί, με θαυμάσια πεζοδρόμια χωρίς υπερβολές σε διακοσμήσεις και σε πεζόδρομους, που χαίρεσαι να περπατάς πηγαίνοντας στη δουλειά σου ή να ψωνίσεις και αν αυτό δεν έχουν κάποιοι το κουράγιο να το παραδεχθούν, τότε λυπάμαι γι’ αυτούς. Και επειδή θέλω να πω για τρία-τέσσερα ακόμα πράγματα, αλλά δεν με παίρνει ο χώρος, μια και ο Κ. Μπακογιάννης, λυπάμαι που θα το πω, αλλά από δημόσιες σχέσεις και προβολή του έργου του δεν παίρνει άριστα, θα επανέλθω την επόμενη εβδομάδα να πω για κάποια πράγματα ακόμη που έγιναν στην Αθήνα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και που είχαν δεκαετίες να γίνουν…