Αλήθεια, θα ήθελα κάποιος να μου πει πόσο ακριβώς αποτιμάται μια ανθρώπινη ζωή ή μάλλον το σωστό θα ήταν να ρωτήσω: Η ίδια η Δικαιοσύνη πόσο την αποτιμά και πόσο μπορεί να τιμωρήσει αυτούς που βάναυσα την αφαιρούν από άλλους; Πριν από περίπου έναν μήνα, μια ολόκληρη συμμορία 100 και κάτι ανθρώπων από την Κροατία κατέβηκαν μανιασμένοι, άγρια φανατισμένοι, από τη χώρα τους και μπροστά τους έπεσε ο άτυχος Μιχάλης. Έγραψα τότε από αυτή τη στήλη πως δε χρειάζεται να ψάχνουμε για τον έναν που έχωσε το μαχαίρι του στον Μιχάλη, το ίδιο ένοχοι είναι όλοι της συμμορίας, και οι 105. Η ζωή όμως είναι άγριος και απρόβλεπτος σεναριογράφος…
Η κάμερα ενός κινητού κατέγραψε ολοκάθαρα δύο καθάρματα -πάλι καλά που υπάρχουν και αυτά τα κινητά και ας έχω καταφερθεί κατά καιρούς εναντίον της μανίας όλων με μια κάμερα στο κινητό- οι οποίοι ξυλοκόπησαν, πέταξαν στη θάλασσα και έπνιξαν έναν νέο άνθρωπο, φτωχό και μεροκαματιάρη, αλλά γελαστό, και όταν έπεσε στη θάλασσα δεν έκανε κανείς τίποτα για να τον βγάλει. Το καράβι ξεκίνησε για την Κρήτη και κάποιοι επιβάτες που είδαν τη σκηνή, πήγαν και χτύπησαν την πόρτα του καπετάνιου, ο οποίος επιδεικτικά έσβησε το φως της καμπίνας του και σάλπαρε, ενώ τα κύματα ξέβραζαν ένα τουμπανιασμένο πτώμα με εκδορές και σημάδια βίας πάνω του, ενός ανθρώπου που δεν ήξερε καν κολύμπι.
Το Λιμενικό δεν ήταν εκεί κοντά, ευτυχώς ο εισαγγελέας διέταξε αμέσως να γυρίσει το πλοίο πίσω και συνελήφθησαν αυτοί που έπρεπε να συλληφθούν…
Έχουν συμβεί πολλά τις τελευταίες μέρες, αλλά η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που σκέφτομαι ή βλέπω κάτι για αυτή την υπόθεση, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια και θέλω να δω ποιος δικηγόρος θα τους υπερασπιστεί και αν θα τολμήσει να δώσει τηλεοπτικό σόου υπέρ αυτών, γιατί αυτή τη φορά ευτυχώς τα πάντα είναι καταγεγραμμένα και είναι ντροπή.
Η πραγματικά εύθυμη νότα μέσα σ’ αυτή την τραγωδία ήταν του υπουργού Ναυτιλίας, του κ. Βαρβιτσιώτη, ο οποίος στην πρώτη του δήλωση «θρήνησε» για τον άνθρωπο και μετά θρήνησε για τις οικογένειες των καθαρμάτων που έστειλαν τους ανθρώπους τους, απ’ ό,τι είπε, να δουλέψουν για να τους φέρουν τα προς το ζην και αυτοί τώρα μπήκαν φυλακή – αν είναι δυνατόν!!!
Μετά τα πήρε πίσω, αλλά αν υπήρχε λίγη τσίπα θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί. Η διαφορά των δηλώσεων, μετά το γεγονός, του πρωθυπουργού από τον υπουργό του ήταν η διαφορά του Έβερεστ με το «Έβερεστ» που έχει τις τυρόπιτες.
Ποια όμως ποινή αξίζει γι’ αυτά τα καθάρματα; Ποια ποινή ταιριάζει σ’ αυτό που είδαμε να κάνουν καταγεγραμμένο σε κάμερα; Λυπάμαι που το λέω, αλλά τέτοιες ώρες μού λείπει η «εσχάτη των ποινών» – και συγγνώμη κιόλας.
Και για να κλείσουμε με κάτι πιο ανάλαφρο, όπως στην αρχαιότητα μετά τις τραγωδίες έπαιζαν μια κωμωδία, ο υπεύθυνος μιας πρωινής εκπομπής κάλεσε τον Στέφανο Κασσελάκη να πάει στην εκπομπή και εκείνος απάντησε πως είναι πολύ πρωί γι’ αυτόν. Ο άλλος του αντέτεινε πως δε μιλάμε για εκπομπή στις 7 ή 8 το πρωί, αλλά στις 12 το μεσημέρι και εκείνος απάντησε: «Λυπάμαι αλλά εγώ είμαι βραδινός τύπος»…
Δηλαδή, αν ο μη γένοιτο ο Κασσελάκης -ο οποίος μαζί με το έτερον ήμισυ του ντουέτου Κασσελάκης-Πολάκης μοιάζουν περισσότερο με νούμερο του βαριετέ παρά με πολιτικά πρόσωπα- βγει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και αν ακόμη… ο μη γένοιτο έβγαινε πρωθυπουργός της Ελλάδας, η Βουλή θα γινόταν Folies Bergère – μετά τα μεσάνυχτα…
