Σε αυτούς που δεν ακούνε

Μετά τις πρόσφατες εκλογές, επιχειρήθηκε από διάφορα διεθνή ΜΜΕ μια αποτίμηση του αποτελέσματος. Δημοσιεύθηκαν πολλά σχετικά άρθρα με τη στρατηγική που επέλεξε το κόμμα το οποίο πρώτευσε έναντι των αντιπάλων του. Σταχυολογώντας διάφορα σημεία από τα άρθρα αυτά, μπορούμε να αναφερθούμε στα παρακάτω.

Πρώτον, ότι ο νικητής επί σειρά ετών απολάμβανε μια πρωτόγνωρη κυριαρχία στα ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η πλειονότητα των ΜΜΕ δεν ασκούσε δημοσιογραφία, αλλά λειτουργούσε ως ενδιάμεσος φορέας μετάδοσης αφιλτράριστης κυβερνητικής προπαγάνδας.

Σε πάμπολλες περιπτώσεις, διαπιστώθηκε ότι η προβολή και ο σχολιασμός του κυβερνητικού έργου υλοποιούνταν με μια ανησυχητική –το λιγότερο– ομοφωνία στα περισσότερα ΜΜΕ. Αντίστοιχη μεταχείριση εμφανιζόταν και στην αντιπαραβολή των κυβερνητικών απαντήσεων στις αιτιάσεις και τις απόπειρες ελέγχου της εξουσίας από την αντιπολίτευση. Δεν έλειψαν ασφαλώς περιπτώσεις εμφάνισης κειμένων, υποτίθεται δημοσιογραφικών, τα οποία όμως έφεραν συγκεκριμένα διακριτικά ή ανέφεραν συγκεκριμένα στοιχεία που πρόδιδαν ότι τα κείμενα αυτά προέρχονταν από κοινή πηγή, η οποία εντοπιζόταν εντός του κυβερνητικού περίβολου.

Δεύτερον, η παρουσίαση μιας «μαγικής» όσο και παραπλανητικής εικόνας στον χώρο της οικονομίας. Και στον τομέα αυτόν, επίσης με την αμέριστη υποστήριξη των περισσότερων ΜΜΕ, καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι η οικονομία εμφανίζει μια εντυπωσιακή ανάκαμψη. Η ανάκαμψη αυτή παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα αφενός μεν ενός επιτυχούς στρατηγικού σχεδιασμού, αφετέρου δε της προσέλκυσης επενδύσεων από σοβαρούς -υποτίθεται- επενδυτές, οι οποίοι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ανακάλυψαν στη χώρα έναν νέο επενδυτικό «παράδεισο».

Σε αυτή την εικόνα, ασφαλώς, δεν χωρούν συνθήκες, όπως οι συνεχείς αυξήσεις τιμών σε δυσθεώρητα ύψη ακόμα και στα βασικά είδη διαβίωσης, η συνακόλουθη σταθερά μειούμενη αγοραστική δυνατότητα μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού, η καθήλωση των μισθών, η αύξηση της εργασιακής επισφάλειας, η χαλάρωση των ελέγχων των συνθηκών εργασίας με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.

Τρίτον, η επιτυχημένη, όπως τουλάχιστον αποδεικνύεται, προσπάθεια δημιουργίας μιας εικόνας της κυβέρνησης ως στοχοπροσηλωμένης στην κοινωνική σταθερότητα, με την οικοδόμηση ενός αποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού.

Υπό τη συνετή και υπεύθυνη καθοδήγηση από την πολιτική ηγεσία, ο μηχανισμός αυτός είναι σε θέση να αποσοβεί τις δυσάρεστες επιπτώσεις ασύμμετρων κρίσεων, διαφόρων τύπων, όπως διπλωματικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές, υγειονομικές, ανθρωπιστικές. Ακόμα και η έκδηλη λαϊκή δυσαρέσκεια για το τραγικό γεγονός του περασμένου Φεβρουαρίου δεν κατάφερε να ανακόψει την ανοδική πορεία του κυβερνώντος κόμματος. Το συμβάν αυτό αφορά τους άνω των 45.000 νεκρών του σεισμού που σημειώθηκε στην Αν. Τουρκία. Γιατί για την Τουρκία αναφέρονται όλα τα παραπάνω. Κάθε ομοιότητα με όσα συμβαίνουν σε γειτονική της χώρα είναι, ασφαλώς, εντελώς συμπτωματική.

* (Ph.D)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης