Αντιπροσωπευτική δημοκρατία

Μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία αντάξια του ονόματός της οφείλει να περιλαμβάνει στον κορυφαίο της θεσμό, το Κοινοβούλιο, αντιπροσώπους όλων των ειδών των πολιτών της: έντιμους και απατεώνες, νομοταγείς και παράνομους, ακόμα και αυτούς που φανερά την εχθρεύονται ως πολιτικό σύστημα…

Αυτά υποστήριζε ο Ουμπέρτο Εκο, ασφαλώς με βιτριολικό χιούμορ και πικρή ειρωνεία, βγαλμένα από τις δοκιμασίες της δημοκρατίας κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 στη χώρα του, την Ιταλία.

Στα καθ’ ημάς, τέσσερις εβδομάδες προ των εθνικών εκλογών βιώνουμε το εξής παράδοξο: ο υπουργός Εσωτερικών της σημερινής κυβέρνησης, ο οποίος προκρίνει και σθεναρά υποστηρίζει ότι θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο το οποίο θα εμποδίζει την Αριστερά να κυβερνήσει, βρίσκεται να διεξάγει έναν αυτοαναιρούμενο αγώνα σκυταλοδρομίας διαδοχικών νομοθετικών ρυθμίσεων προκειμένου να αποκόψει από τις εκλογές ένα πολιτικό κόμμα ακροδεξιών και αντιδημοκρατικών πεποιθήσεων.

Οι τρεις αγωνιώδεις προσπάθειες του κ. υπουργού αποδεικνύονται όχι μόνο έωλες συνταγματικά, αλλά και ατελέσφορες. Επιπρόσθετα, ασφαλώς θυμίζουν τις αντίστοιχες τρεις προσπάθειες για συγκρότηση κυβέρνησης αποστατών μετά την αντισυνταγματική αποπομπή της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου το 1965. Εξελίξεις που οδήγησαν στην επιβολή της επτάχρονης δικτατορίας στη χώρα μας, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου της άνοιξης του 1967, που το ρεύμα υπέρ της Κεντροαριστεράς ήταν ορμητικό και το αίτημα για προώθηση του εκδημοκρατισμού της χώρας ήταν το βασικό διακύβευμα.

Εκ των πεπραγμένων τους, οι ιθύνοντες της σημερινής κυβέρνησης φαίνεται να λησμονούν ή να παραγνωρίζουν τα στοιχειώδη.

Πρώτον, ότι εξ ορισμού η δημοκρατία ανέχεται τους πάντες, ακόμα και αυτούς που την επιβουλεύονται. Αυτό το ποιοτικό χαρακτηριστικό είναι που, μεταξύ άλλων, την ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα πολιτικά συστήματα.

Δεύτερον, ότι η μόνη αποτελεσματική προστασία που έχει να προτάξει η δημοκρατία έναντι όσων την επιβουλεύονται είναι να έχει αρθεί σε τέτοιο ύψος και επίπεδο ώστε οι λόγοι προάσπισής της να είναι εύληπτοι από όλους τους πολίτες και να μη διεγείρονται αντιδημοκρατικά αντανακλαστικά. Η δημοκρατία δυσλειτουργεί όταν σχηματίζονται αντιδημοκρατικά κόμματα και εκ των υστέρων παρουσιάζεται ως τάχα αδήριτη η ανάγκη για αντισυνταγματικά νομοθετήματα αποκλεισμού, ειδικού σκοπού και στόχευσης.

Το ότι σήμερα βρισκόμαστε προ αυτής της κατάστασης είναι σαφής απόδειξη για τη χαμηλή ποιότητα της δημοκρατίας που «απολαύσαμε» τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Το ίδιο σαφές είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση κατά παρόμοιο τρόπο περιορίζει και «πνίγει» τη δημοκρατία (ας θυμηθούμε πώς εμπόδισε τον λαό να εκφράσει τα αισθήματά του για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στη δίκη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, πνίγοντας την πάνδημη συγκέντρωση στα χημικά και τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ). Τη δημοκρατία «πνίγει» κι ας καμώνεται ότι τάχα τη σέβεται και την υπηρετεί.

*(Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης