Τρία μπρούτζινα αγάλματα που στέκουν πάνω σε ισάριθμες ξύλινες καρέκλες. Ετοιμα να ταξιδέψουν μεταφέροντας το τολμηρό μήνυμά τους ή να ζητήσουν στέγη, καταφύγιο ίσως, αλλού. Η αντίθεση ανάμεσα στα υλικά, με την ανάλαφρη καρέκλα να σηκώνει το βάρος του μετάλλου, εντυπωσιακή. Ποιος ανεβαίνει σε μια καρέκλα; Ενας αυτοσχέδιος ρήτορας σε μια λαϊκή συγκέντρωση; Ή κάποιος που οι δήμιοί του τον ανεβάζουν σε μια καρέκλα γιατί βιάζονται να τον αποτελειώσουν στην αγχόνη;
Η αναπάντεχη σύνθεση δύο ασυμφιλίωτων υλικών παραπέμπει στο τολμηρό, το ασταθές, το επικίνδυνο. Ενα τέταρτο διαφορετικό «άγαλμα», ζωντανό αυτό, συμπληρώνει το σύνολο. Είναι ο δημιουργός τους, ο Ντάβιντε Ντόρμινο. Σαν να διεκδικεί τον κίνδυνο και την τιμή να μοιραστεί την τύχη τους. Μιμείται τα αμίλητα και ακούνητα αγάλματα ζητώντας ίσως να τον μιμηθούν οι θεατές, να τους συμπαρασταθούν με τη σειρά τους.
Τα τρία μεταλλικά αγάλματα αναπαριστούν τρία πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο των παγκόσμιων Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας. Τον Εντουαρτ Σνόουντεν, τον Τζούλιαν Ασάνζ και τον Τσέλσι Μάνινγκ. Και οι τρεις διωκόμενοι, επικηρυγμένοι, στο παρελθόν ή/και στην περίπτωση του Ασάνζ μέχρι σήμερα, διότι έσπασαν τον πιο ανελέητο νόμο όσων κυριαρχούν στον κόσμο της επικοινωνίας ο οποίος, με μια ευρύτερη έννοια, συμπίπτει με αυτόν της πολιτικής και της οικονομίας.
Τον νόμο που επιτρέπει στον κυρίαρχο να συγκεντρώνει με νόμιμους και περισσότερο ίσως με άνομους τρόπους κάθε δεδομένο που αφορά όσους εξουσιάζει ή σκοπεύει να εξουσιάσει, απαγορεύοντας σε αυτούς να γνωρίζουν και ακόμη περισσότερο να κοινοποιούν και να καταγγέλλουν το παραμικρό σχετικά με τα παράνομα ή/και ανήθικα, που απαιτεί να μένουν μυστικά.
Το δράμα που ενσαρκώνουν τα τέσσερα αγάλματα, τα μπρούτζινα και το ανθρώπινο, δεν είναι από τα απλά και μονοσήμαντα. Δεν μπορεί να κριθεί μόνο με βάση τις νομικές πλευρές του, ούτε και να αναπαρασταθεί απλουστευτικά ως μια κάθετη αντίθεση μαύρο/άσπρο ή καλό/κακό. Το ποιος αποκαλύπτει κάτι, το τι είναι αυτό και το ποιος τον πολεμά με ή χωρίς νομικά επιχειρήματα είναι μέρος του προβλήματος, που δεν λύνεται με γενικούς αφορισμούς. Το πρόσωπο που ξεσκεπάζει ένα κρατικό μυστικό μπορεί να είναι «προδότης» για το θιγόμενο καθεστώς και «ήρωας» για τον αντίπαλό του (αλλά κάποτε και για τον λαό του). Γι’ αυτό είναι ανάγκη να βλέπουμε την εκάστοτε συγκεκριμένη πράξη στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Και μάλιστα σήμερα στην Ελλάδα με ανοιχτό το ζήτημα των παρακολουθήσεων.
Στην περίπτωση του Ασάνζ κάποιος που αποκάλυψε διαβαθμισμένα έγγραφα, τα οποία αφορούν το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ζητά το ελάχιστο: να κριθεί δίκαια στην Αυστραλία της οποίας είναι πολίτης. Τα τέσσερα «περιοδεύοντα» αγάλματα μας λένε ότι με βάση το κάθε φορά συγκεκριμένο πρέπει να διαλέγουμε την -επικίνδυνη- θέση στη σωστή πλευρά.
