Η καλή (χ)ώρα

Νέοι και νέες και άλλοι λιγότερο νέοι. Παρέες και ζευγάρια. Γονείς με μωρά σε καροτσάκια. Ανθρωποι μοναχικοί και άνθρωποι σε παρέες και άλλοι σε συντεταγμένες ομάδες, με τα πανό και τα συνθήματά τους. Με απόφαση και ηρεμία. Με πάθος αλλά χωρίς φόβο. Κόσμος και κοσμάκης, ένα ποτάμι που κυλά στoυς κεντρικούς δρόμους και φουσκώνει από τους παραπόταμους και τα ρυάκια των γύρω δρόμων καθώς εκβάλλει προς το σημείο συγκέντρωσης που -άλλη μια φορά- είναι το Σύνταγμα.

Ετσι ήταν την Κυριακή 5 Μαρτίου η μεγάλη διαδήλωση για το έγκλημα των Τεμπών. Ετσι ήταν οι διαδηλώσεις ενάντια στο βασιλικό πραξικόπημα του 1965 και στη δικτατορία. Ετσι ήταν όταν κατεβήκαμε στον δρόμο για την παράδοση του Οτσαλάν, για τη νατοϊκή εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, για τα μνημόνια που συνεχίζουν να μας στραγγαλίζουν. Τότε ήταν που ψέκασαν με ασφυξιογόνα τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο. Καθώς πλησιάζαμε -αργοπορημένοι- προς το Σύνταγμα, βλέποντας ήδη λίγους στην αρχή και μετά περισσότερους να αποχωρούν, ακούσαμε τους πρώτους κρότους και διακρίναμε τους πρώτους καπνούς. Στιγμές μετά, καθώς αυτοί που έφευγαν είχαν γίνει πολύ περισσότεροι, είδαμε να ξεχύνονται τρέχοντας κάποια παιδιά με τις κουκούλες και λίγο πίσω τους τα άλλα παιδιά, με τα κράνη, τα κλομπ, τη λοιπή εξάρτυση και τις ασπίδες. Ο καθείς και η ασπίδα του, θα έλεγε ο ποιητής.

Τα παιδιά με τα κράνη έχουν αυτές τις διάφανες ασπίδες που τις χτυπούν συνήθως απειλητικά με τα κλομπ λίγο πριν εξαπολύσουν επίθεση αλαλάζοντας. Μια γενική επίθεση χωρίς διάκριση. Τα παιδιά με τις κουκούλες έχουν -ή θέλουν να έχουν- για ασπίδα τους διαδηλωτές μέσα στους οποίους συστηματικά και προσχεδιασμένα διεισδύουν, διότι υποτίθεται ότι έτσι θα προφυλαχθούν από την έφοδο της αστυνομίας. Κάτι που αντιγράφει την παλιά σίγουρη μέθοδο να προστατεύεις τις «ένοπλες» δυνάμεις σου προτάσσοντας στην πρώτη γραμμή τους αναλώσιμους αμάχους.

Ο φαύλος αυτός κύκλος είναι γνωστός. Αυτό που αξίζει να σχολιαστεί είναι η παραδειγματική αντίδραση του κόσμου. Η ψυχραιμία και η αλληλεγγύη των πολλών ανθρώπων που την ώρα που η εκατέρωθεν άνιση βία εξαπολύθηκε αρνήθηκαν να πανικοβληθούν και να το βάλουν στα πόδια. Κάποιοι και κάποιες από αυτούς πορεύονται στους δρόμους για δεκαετίες. Κάποιες και κάποιοι άλλοι συνεχίζουν στα βήματά τους. Μια θάλασσα ανθρωπιάς και ελπίδας. Θα είναι πολύ περισσότεροι και περισσότερες σήμερα Τετάρτη 8 Μαρτίου. Κομμάτια της Μεγάλης Πορείας που ξεκίνησε πολύ πριν έρθουμε στον κόσμο. Και που θα συνεχίζεται όταν θα έχουμε φύγει. Γιατί πιστεύουμε ότι ο τόπος όπου πορευόμαστε μπορεί να είναι όχι μια κακή, αλλά μια ΚΑΛΗ ΧΩΡΑ.