Αρτσάχ ονομάζεται από τους Αρμένιους το Ναγκόρνο Καραμπάχ, που βρίσκεται και πάλι σήμερα έρμαιο στα σχέδια του Αζερμπαϊτζάν. Η «αδελφική» στήριξη της Τουρκίας του κ. Ερντογάν δεν είναι αμελητέα: Πριν από δύο χρόνια μετά τη νέα σύρραξη ο ίδιος είχε παρευρεθεί στους νικητήριους εορτασμούς του Αζερμπαϊτζάν εναντίον των Αρμενίων. Ενώ κατά τις πρόσφατες συγκρούσεις του 2022 έκανε -παρόμοιες με αυτές κάνει για την Ελλάδα- υπομνήσεις περί επανάληψης των σφαγών που υπέστησαν οι Αρμένιοι με την αναγνωρισμένη πλέον Γενοκτονία του 1915 (αλλά και αυτές που έγιναν το 1918-1920). «Οι Τούρκοι», υποσχέθηκε, «θα συνεχίσουν να εκπληρώνουν την αποστολή των παππούδων τους, όπως πριν από έναν αιώνα στον Καύκασο». (βλ. κωδικό QR 1 και επίσης στοιχεία στο QR 2)
Οι υποσχέσεις αυτές δεν είναι ρητορικές. Το καθεστώς του Αζερμπαϊτζάν, εμψυχωμένο από τη συμμαχία του αυτή, αλλά και από τις οικονομικές συμφωνίες του και με την Ε.Ε., η οποία ακόμα μια φορά φαίνεται να μετρά τα δικαιώματα, το περιβάλλον και τους ανθρώπους με διαφορετικά σταθμά, ανέσυρε, όπως διαβάζουμε, το οικολογικό ζήτημα ως επιχείρημα για να αποκλείσει το Αρτσάχ και τους 120.000 κατοίκους του μέσα στις γιορτές από βασικές προμήθειες για την επιβίωσή τους.
Αυτοαποκαλούμενοι «οικολόγοι ακτιβιστές» έχουν κλείσει από τις αρχές του Δεκέμβρη τον μοναδικό δρόμο ανεφοδιασμού που το συνδέει και με την Αρμενία με αίτημα να μην κάνει εξορύξεις (και με συνθήματα όπως «παράνομες ανασκαφές είναι εγκλήματα πολέμου» QR 3). Πρόκειται, όπως λέει ο υπουργός Εξωτερικών του Αρτσάχ, για μια ανθρωπιστική τραγωδία. Με πρόδηλο στόχο την εκκαθάριση της περιοχής από τους κατοίκους της με κάθε τρόπο. (QR 4)
Και η διεθνής κοινότητα τι κάνει; Πώς αντιμετωπίζει τη δυστυχία ενός λαού με πρόσχημα την υποτιθέμενη «ευτυχία της οικολογίας»; Πώς στο όνομα των δικαιωμάτων, του ανθρωπισμού, της σωτηρίας του πλανήτη γίνεται η αλλαγή χρήσης ή η κατάχρησή τους για δόλιους σκοπούς, ατομικούς ή συλλογικούς;
Αν υποθέσουμε ότι η διεθνής κοινότητα είναι όντως μια ενιαία κοινωνία, τότε, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου, πρόκειται για μια «κοινωνία» όπου μαίνεται όλο και πιο ωμά ο εμφύλιος παγκόσμιος σπαραγμός. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, το προσφυγικό/μεταναστευτικό, το οικολογικό ζήτημα μοιάζουν με κουρελιασμένες σημαίες που καλύπτουν όλο και λιγότερο τα τραύματα και τον θάνατο κάθε μορφής, καθώς εξαπλώνονται αδιάντροπα στο όνομά τους με κίνητρο το κέρδος.
Εύχομαι, έστω κι αν ακούγεται αφελές, να ωριμάσει και να δυναμώσει στον κόσμο ένα κίνημα ανοιχτό στα διαφορετικά αιτήματα, από την ελευθερία και τη δικαιοσύνη μέχρι τη δημοκρατία και την οικολογία, που όμως θα συσπειρωθεί σε αυτό χωρίς το οποίο όλα τα άλλα θα χαθούν: το αίτημα της ειρήνης.
