Τα πτυχία των θεατρικών σχολών, που αν δεν κάνω λάθος ονομάζονται ακόμη ανώτερες, εξισώνονται μαθαίνουμε με προεδρικό διάταγμα με πτυχία Λυκείου. Κατάσταση τραγελαφική ή επί το θεατρικότερον ιονεσκική, αν σκεφτούμε ότι για να εισαχθεί κανείς στις σχολές αυτές απαιτείται πτυχίο Λυκείου. Η αγωνία των σπουδαστών απολύτως κατανοητή και αναμενόμενη, αν σκεφτεί κανείς ότι η χρησιμότητα του πτυχίου των θεατρικών και άλλων καλλιτεχνικών σχολών υποβαθμίζεται δραστικά. Πώς οι απόφοιτοι των λυκειακού πλέον επιπέδου δραματικών σχολών θα μπορούν να προσληφθούν για να διδάξουν στα Λύκεια, όπου ήδη συνωστίζονται για να διδάξουν τα σχετικά με το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες οι απόφοιτοι των όχι λίγων πανεπιστημιακών τμημάτων;
Οι απαντήσεις των αρμοδίων αναμενόμενες και αυτές θα είναι κάτι σαν: «Είμαστε υποχρεωμένοι να ευθυγραμμιστούμε με τις προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ενωσης επί του θέματος. Πάνω από όλα ο εξορθολογισμός της εκπαίδευσης». Αποψη στην οποία θα προστεθεί, μιας και πάμε σε εκλογές και πρέπει να κλείσουν τα στόματα και μια άλλη, μάλλον ημι-επίσημη, που θα επαναλαμβάνει το γνωστό σε κάθε περίπτωση: «Εντάξει, δεν είναι τώρα και το πιο δίκαιο, αλλά κάπως μεταξύ μας θα τα βολέψουμε».
Είναι ίσως δονκιχωτικό να προχωρήσω σε έναν «Υμνο και Θρήνο» για τις ανώτερες δραματικές σχολές. Αλλά αναλογίζομαι τις μορφές που πέρασαν από τις σχολές του Εθνικού, του Θεάτρου Τέχνης και όχι μόνο. Ανάμεσα σε άλλες θυμάμαι τον Αγγελο Τερζάκη, τον Σωκράτη Καραντινό, την Ελένη Χατζηαργύρη, την Αντιγόνη Βαλάκου, τον Τάσο Λιγνάδη στο πρώτο, τον Κάρολο Κουν, τον Μίνωα Βολανάκη, τον Μάριο Πλωρίτη, τον Γιώργο Λαζάνη στο δεύτερο. Μαζί με άλλες που δεν υπάρχει χώρος να παραπέμψω και που δεν είχαν τίποτε να ζηλέψουν από τα καλύτερα Πανεπιστήμια.
Υπάρχει ένα θεμελιώδες οξύμωρο που το γενικότερο πνεύμα που διέπει την Ευρωπαϊκή Ενωση αδυνατεί να συλλάβει και καθορίζει και όσους σέρνονται ανερμάτιστοι πίσω της. Πρόκειται για τη μη ποσοτικά μετρήσιμη αξία του θεάτρου και της τέχνης γενικότερα, όπου ισχύουν τόσο τα ειρωνικά και σπαρακτικά λόγια του Ουάιλντ ότι «όλη η τέχνη είναι άχρηστη» όσο και αυτά του Κουν: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας». Αν αυτά τα λόγια μιλούσαν λίγο σε όσους αποφασίζουν για τον πολιτισμό και τις τέχνες στη χώρα μας και αλλού, οι νομικές και λοιπές απαντήσεις σε αυτό και σε άλλα ζητήματα θα βρίσκονταν.
