«Χαμηλοσυνταξιούχος»

Ο ανθρωπολόγος Λουί Ζερνέ ερμηνεύοντας τη στάση του ανθρώπινου σώματος με βάση αρχαία μνημεία έλεγε ότι το χαμήλωμα του κανονικού ύψους ενός ανθρώπου λόγω προσκύνησης, ικεσίας, επαιτείας δηλώνει στις διαφορετικές εκδοχές του μία συμβολική ψυχική και ηθική μείωση ή ταπείνωση. Ο πατέρας μου, που δεν είχε διαβάσει τον Ζερνέ, όταν αντιμετώπιζε προσβλητικές συμπεριφορές στον μακρό βίο του, έλεγε: «Με τσαλάκωσαν».

Γιατί μπορεί ένας άνθρωπος, όπως το βλέπουμε τόσο φανερά και τόσο άδικα σήμερα, ξαφνικά να δει ότι επιχειρούν να τον τσαλακώσουν, να τον συρρικνώσουν. Οτι οι ιδιότητές του σχεδόν μηδενίζονται. Οτι μένει ένας άνθρωπος χωρίς τον πλούτο της ζωής του, τη χαρά και το δάκρυ του, τα όσα κατάφερε και τα όσα δεν κατάφερε. Από τότε που ξεκίνησε η επίθεση στη χώρα μας από τους «εταίρους» μας, έχουμε υποστεί αυτό το χαμήλωμα των μισθών, των συντάξεων, της πραγματικής και της συμβολικής αξίας μας, της συλλογικής και της προσωπικής ιστορίας μας. Ολοι μας, εκτός των ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος εκλεκτών που ανέλαβαν θυροφύλακες της απαξίωσής μας.

Αυτών που πήραν την εργολαβία να βοηθήσουν το έργο των «δανειστών». Που δεν λογοδότησαν ποτέ για τις παράνομες πράξεις τους, για τα πισωγυρίσματά τους, για τα ψεύδη τους, για το ξεπούλημα των πόρων μας, για την «αξιοποίηση» έναντι πινακίου –και επιπλέον με τα δικά μας χρήματα– των αεροδρομίων μας. Που περιφέρονται ή σιωπούν, που απαξιώνουν και ενοχοποιούν έναν λαό που έχει φτάσει στα όριά του.

«Χαμηλοσυνταξιούχος». Λέξη σιδηρόδρομος που περιγράφει κάτι το χαμηλό, το ισοπεδωμένο, λες, με το μπαλωμένο πεζοδρόμιο, που κάθε μπάλωμα του θυμίζει τις προμήθειες που εξατμίστηκαν, τους προμηθευτές που συνεχίζουν να συσσωρεύουν τον κόπο μας. Ποιοι είναι αυτοί που κοιμούνται αλήθεια στα πεζοδρόμια των μεγάλων πόλεων, κρυμμένοι στο σκοτάδι μιας γωνιάς, όταν οι δήμοι ετοιμάζουν τις φωτεινές επιχορηγούμενες αστρικές τους παρεμβάσεις στους κεντρικούς δρόμους; Από πού καταφθάνουν στο στέκι τους που το έχουν καπαρώσει έναντι ενός στρώματος συνήθως ξεκοιλιασμένου, μιας κουβέρτας που έχει χάσει από τις διαδοχικές στρώσεις των άπλυτων καταφυγίων το αρχικό της χρώμα; Ηταν μήπως «χαμηλοσυνταξιούχοι» που τα φαντς τούς άρπαξαν τη στέγη και τη δώσανε σε κάποιους «δικούς τους», που σαν τους σκουπιδοφάγους καταβροχθίζουν αδιακρίτως τον μόχθο των άλλων;

Μαθαίνουμε ότι αστυνομικοί, καλεσμένοι από κάποιο «φαντ» μισθωμένων κεφαλοκυνηγών, έσπασαν την πόρτα της εκλεκτής δημοσιογράφου Ιωάννας Κολοβού για να τη διώξουν αξημέρωτα από το σπίτι της, το οποίο ξεπουλήθηκε σε πλειστηριασμό έναντι χρέους δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ. Μπορούν να το κάνουν και για 1.000 ευρώ, λέει δικηγόρος σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ. Ντροπή για μια χώρα να την «κυβερνούν» τα φαντς. Η Ιωάννα δεν είναι μόνη. Και κρατά ψηλά την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη της κοινωνίας μας.