Πριν από 12 χρόνια, γυρίστηκε μια εξαιρετική, παραπάνω και από εξαιρετική, ταινία από τον Πάνο Κούτρα, η «Στρέλλα». Είναι η ιστορία μιας τρανσέξουαλ, που προσπαθεί να αποκτήσει σχέση με τον πατέρα της, που έχουν χρόνια να μιλήσουν. Δεν λέω περισσότερα για την υπόθεση, ψάξτε όμως να τη δείτε, είναι τέλεια. Ο Πάνος Κούτρας έβαλε μια πραγματική τρανσέξουαλ να παίξει στην ταινία, τη Μίνα Ορφανού. Δεν ήταν βέβαια σπουδαία ως ηθοποιός, αλλά από τη μία ο Κούτρας που τη δίδαξε την αίσθηση σωστά, από την άλλη το πάθος και η ένταση που έδωσε η ίδια στην ταινία, τον δικαίωσαν για την επιλογή του…
Ο συνθέτης κ. Μιχάλης Παρασκάκης, λοιπόν, έκανε τη «Στρέλλα» όπερα. Ηταν παραγγελία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Για λόγους που δεν έχω καταλάβει, αλλά δεν έχω και λόγο να έχω άποψη μπροστά την απόφαση ενός καλλιτέχνη για το έργο του, αποφάσισε τον ρόλο της «Στρέλλας» να τον ερμηνεύσει άντρας και μάλιστα βαρύτονος. Επιλέχθηκε γι’ αυτό ο βαρύτονος κ. Γιώργος Ιατρού, που εκτός του ότι είναι βαρύτονος και έχει παίξει σε παραστάσεις της Λυρικής, κάνει και ντραγκ σόου και μάλιστα έχει φτιάξει και μια ντραγκ περσόνα που λέγεται Νίνα Νάη.
Κάποιοι, λοιπόν, στη Λυρική σκέφτηκαν και προσέλαβαν ως σύμβουλο της παράστασης την τρανς ακτιβίστρια Κάθριν Ράιλι. Εκείνη, απ’ ό,τι συμφωνούν όλοι, ήξερε ότι τον ρόλο θα τον παίξει ο Ιατρού, παρ’ όλα αυτά κάποια στιγμή παραιτήθηκε με πολύ θόρυβο, λέγοντας πως, από τη στιγμή που ο ρόλος είναι έτσι, πρέπει να τον παίξει κάποια τρανσέξουαλ κ.λπ. κ.λπ.
Ξεσηκώθηκαν διάφοροι και -δυστυχώς για μένα- η Λυρική Σκηνή υπέκυψε και προκήρυξε καινούργια οντισιόν, για να βρεθεί μια τρανσέξουαλ να παίξει τον ρόλο της «Στρέλλας». Επειδή όμως τρανσέξουαλ βαρύτονο δεν θα βρεις στον αιώνα τον άπαντα, ο κ. Παρασκάκης γράφει από την αρχή τον ρόλο και θα τον γράψει με βάση τι θα επιλεγεί…
Κατ’ αρχάς, όπως είπα, κακώς, κάκιστα η Λυρική υποχώρησε σε ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα…
Δεύτερον, κακώς υποχώρησε ο κ. Παρασκάκης και «τινάζει στον αέρα» το καλλιτεχνικό του δημιούργημα και την άποψη που είχε, βρε παιδί μου, στο τέλος, για έναν ρόλο, περιμένοντας τους βαρβάρους κατ’ αρχάς και έπειτα ποια θα παίξει τον ρόλο, λες και περιμένουμε τη σούπερ σταρ από το Χόλιγουντ…
Τρίτον, ασφαλώς και είμαι υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για όλους, χωρίς κανέναν περιορισμό και χωρίς καμία παράξενη διαφοροποίηση που οδηγούν απευθείας στον φασισμό, αλλά να ξέρουμε τι λέμε και να μη λέμε βλακείες. Για ποιον λόγο, επειδή ο ρόλος είναι για τρανσέξουαλ, πρέπει να τον παίξει τρανσέξουαλ, πολύ περισσότερο που πρόκειται για όπερα, που σημαίνει συγκεκριμένες δυνατότητες στη φωνή. Μα αν παίξει τον ρόλο κάποιου με συγκεκριμένη ταυτότητα, ιδιότητες αλλά και εμφάνιση κάποιος που διαθέτει τα ίδια ακριβώς στοιχεία με αυτόν που περιγράφεται στον ρόλο, τότε πού είναι ο ηθοποιός; Ποια είναι η ερμηνεία; Και υπάρχουν άνθρωποι με κύρος στον χώρο του θεάματος που υποστηρίζουν ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να παίζουν ρόλους ομοφυλοφίλων, που σε πολύ γενικές γραμμές δεν είναι εντελώς λάθος θέση. Αλλά εδώ μιλάμε και για όπερα και μπορεί κάποιος να έχει την άποψή του για το έργο που γράφει και δεν επιτρέπεται να επεμβαίνει ο καθένας στο καλλιτεχνικό δημιούργημα, γιατί είναι γνωστό πως ο φασισμός συχνότατα γεννιέται εκ των έσω. Γιατί τη «Στρέλλα» να την παίξει και μάλιστα να την τραγουδήσει τρανσέξουαλ δεν το καταλαβαίνω. Εδώ στην Αμερική, που τέτοιες νομοθεσίες έχουν θεσπιστεί δεκαετίες πριν και είναι πραγματικά αυστηρές, στην εξαιρετική ταινία «Τρανσαμέρικα», τον ρόλο της τρανς τον έπαιξε γυναίκα και ήταν σπουδαία.
