Αλήθεια ή φάρσα;

Ο υπουργός Ανάπτυξης μιλάει πολύ και συχνά, αλλά μια τελευταία του ρήση ακούστηκε ιδιαίτερα απειλητική: «Η Ευρώπη και η Ελλάδα εισέρχονται στον πιο δύσκολο χειμώνα από το 1942. Οποιος μπορεί να βρει εναλλακτικό τρόπο θέρμανσης της οικίας του για τον χειμώνα να βρει».

Τον χειμώνα εκείνο, του 1941-1942, για την ακρίβεια στο επτάμηνο από τον Νοέμβριο του 1941 μέχρι τον Απρίλιο του 1942, υπολογίζεται, σύμφωνα με τα πιο έγκυρα επιστημονικά στοιχεία, ότι ο αριθμός των νεκρών από πείνα στην Αθήνα ήταν περί τους σαράντα με σαράντα πέντε χιλιάδες. Αρκετά περισσότεροι λ.χ. από τους νεκρούς του Covid πανελλαδικά σε σχεδόν τρία χρόνια.

Εγραψε αργότερα ο Ροζέ Μιλλιέξ σε βιβλίο του που κυκλοφορεί από το «Θεμέλιο»: «Εκείνο τον τρομακτικό χειμώνα του 1941-1942 έλειπαν όλα και ταυτόχρονα: το ψωμί· η θέρμανση, και ο χειμώνας ήταν εξαιρετικά δριμύς, ακόμα και στην Αττική· ο φωτισμός περιορισμένος σε λίγες μόνο ώρες· τα συγκοινωνιακά μέσα και τα μέσα μεταφοράς, που για δύο μάλιστα μήνες είχαν ολοκληρωτικά διακοπεί. Και υποχρεωθήκαμε τότε να δούμε συγκλονιστικά και οδυνηρά θεάματα, που ξεπερνούν ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί μέσα στα πλαίσια του τραγικού και του μακάβριου, θεάματα που μας έκαναν να τρέμουμε να αντιμετωπίσουμε τους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά».

Μιλούσε βέβαια για τα πτώματα στους δρόμους. Αλλά υπήρξαν μέχρι και φαινόμενα κανιβαλισμού.

Ο συσχετισμός ακούγεται λοιπόν βαρύς. Παρόλο που ορισμένα πράγματα, έστω σε πολύ μικρότερη έκταση, δείχνουν να επαναλαμβάνονται, βάζοντάς μας να αναρωτηθούμε αν πρόκειται για φάρσα ή όχι. Ο φωτισμός δηλώθηκε ότι θα περιοριστεί σε αρκετές χώρες. Η θέρμανση αντικειμενικά θα περιοριστεί πολύ, και αναπόφευκτα αυτό το «Οποιος μπορεί να βρει εναλλακτικό τρόπο θέρμανσης της οικίας του για τον χειμώνα να βρει» σημαίνει ότι η ατμόσφαιρα θα μυρίζει πάλι, όπως τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, καμένα καρεκλοπόδαρα και χρώματα. Το ψωμί, κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα λείψει σε ακόμη περισσότερους από αυτούς στους οποίους λείπει ήδη. Ο πληθωρισμός καλπάζει, έστω και αν δεν συγκρίνεται με την κατοχική κατάσταση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακόμα και τα μερομήνια, για όποιον τα πιστεύει, προβλέπουν δριμύ χειμώνα, έτσι για να μας αποτελειώσουν ψυχολογικά.

Ανάλογα σημάδια υπάρχουν παντού. Στη Γαλλία η οικονομικά υγιής εταιρεία Duralex, που κατασκευάζει τα γνωστά ποτήρια, ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τη δραστηριότητά της για τον χειμώνα γιατί το ενεργειακό κόστος πέρασε από το 5% του τζίρου της στο 50%. Οι εργαζόμενοι μπαίνουν σε καθεστώς μερικής απασχόλησης. Οπως πάντα, δηλαδή, οι πιο ευάλωτοι θα την πληρώσουν πρώτοι. Θα βρεθεί τουλάχιστον κάποιος να μας προστατεύσει από την αισχροκέρδεια; Επί Κατοχής, σκέψου τώρα, ήταν τόσο διαδεδομένη που έφτασαν να φτιάξουν ειδικά δικαστήρια για μαυραγορίτες και κάποιοι πέρασαν από δίκη. Τα σύστησε ο Τσολάκογλου και η επίσημη ονομασία τους ήταν «Αισχροδικεία»!

Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: ήταν μονόδρομος να φτάσουμε ώς εδώ;