Μετά από χρόνια ξαναβλέπω αυτές τις μέρες το Ναύπλιο. Τα κτίρια της πόλης με τα παράθυρά τους, παραμυθένια μάτια βαμμένα σε χρώματα αρμονικά, παίζουν με τις γρίλιες τους, ορθάνοιχτες ή μισόκλειστες, υπαινικτικές, το παιχνίδι του μυστικού και του φανερού, συμπράττοντας στην οργανική συνύπαρξη του κτιστού με τον ανθρώπινο χώρο.
Τα κάστρα, κτισμένα στεφάνι γύρω της, προσανατολίζουν τον χώρο και φωτίζουν τον χρόνο της. Αιώνες ιστορίας, αιώνες αγώνων για την ελευθερία. Μια λανθάνουσα ανάσα που δεν οφείλεται μόνο στην αύρα της θάλασσας λες και επιμένει καθώς αφουγκράζομαι στα καλντερίμια πράξεις που σημάδεψαν τη ζωή της πόλης, τη ζωή της χώρας μας. Κεντρική η δολοφονία του Καποδίστρια, που έχει σφραγίσει ακόμα και με την απουσία του την πόλη. Γνώριζε ο πρώτος κυβερνήτης ότι χωρίς πόλη δεν υπάρχει δημοκρατία. Από αυτήν ξεκίνησε τις δυο ημιτελείς πολεοδομικές παρτιτούρες του στην Αίγινα και στο Ναύπλιο. Ισως γι’ αυτό στα μάτια μου οι πόλεις αυτές έχουν κάτι το κοινό πέρα και από τις αποχρώσεις της ώχρας, του χονδροκόκκινου, του κυανού. Προσφέρονται στη ζωή και όχι μόνο στην ανάγκη της.
Δίπλα στους αγωνιστές της Επανάστασης, με την πόλη συνδέονται και άλλα πρόσωπα: πρόσωπα της λογοτεχνίας σαν τον Νικηφόρο Σγουρό του Τερζάκη στην «Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ» που ξεκινά τον αγώνα του εναντίον των Φράγκων από το Ναύπλιο, ερωτευμένος με την Ιζαμπώ και την ελευθερία. Και πρόσωπα της μαρτυρίας, σαν αυτά της «Ακροναυπλίας» του Μανούσακα, ο οποίος επιβίωσε από εκείνον τον κρανίου τόπο και μας μιλούσε όταν τον γνωρίσαμε για όσα έζησε προσφέροντάς μας τις πίτες του με μανιτάρια που είχε μάθει να μαζεύει στα βουνά.
Στο Ναύπλιο σήμερα, ακόμα και μέσα στη δυσκολία, ανθούν σημαντικοί θεσμοί. Ανάμεσά τους το Ιδρυμα Βασίλη Παπαντωνίου (τέως Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα), έργο ζωής από το 1974 της Ιωάννας Παπαντωνίου, που οργανώνει σε συνεργασία με τον Δήμο Ναυπλιέων έκθεση της συλλογής του με φιγούρες του ελληνικού Θεάτρου Σκιών σε ένα βαγόνι οτομοτρίς, το Βαγόνι νο 2, που παραχωρήθηκε από τον δήμο και που άρχισε μια νέα ζωή ταξιδεύοντας στον κόσμο της σκιάς με οδηγό τον Καραγκιόζη, έναν αντιήρωα μπρεχτικών αξιώσεων.
Τρεις παραστάσεις θα ακολουθήσουν. Η πρώτη είναι ο διάλογος του Καραγκιόζη με τους «Ιχνευτές» του Σοφοκλή, το έργο που μιλά για τη θαυμαστή γέννηση της λύρας από το καύκαλο μιας νεκρής χελώνας, ενώ ο Ερμής, παράξενο παιδί, ξεχασμένο από τον πατέρα του, ζητά την αναγνώρισή του. Μια αναγνώριση πολύτιμη για όλα τα ξεχασμένα παιδιά. Στη δεύτερη, ο μαγικός Καραγκιόζης συνομιλεί με την Ανατολή. Και στην τρίτη ο ιστορικός Καραγκιόζης είναι σε διάλογο με το ’21, χωρίς ποτέ να ξεχνά το κωμικό του στοιχείο.
