Ξυπόλυτα όνειρα

Μια αλωνιστική μηχανή που καταβροχθίζει δεμάτια από στάχυα και ξερνάει άχυρα που φτιάχνουν έναν χρυσό λόφο. Παιδιά που τρέχουν στα αλώνια παίζοντας κρυφτό. Σκαρφαλώνουν στις θημωνιές ξυπόλυτα κι έπειτα κάνουν βουτιές σε μια θάλασσα από χρυσάφι για να αναδυθούν στεφανωμένοι με άχυρα κολυμβητές. Ο Μαυρογιάννης που ταΐζει δεμάτια την αλωνιστική μηχανή, σιδερένιο θηρίο που βογκάει σαν αγελάδα. Από κάτω ο μπαρμπα-Βαγγέλης ο Κρούπης, με τεντωμένα τα χέρια σαν να αρμέγει τα σιδερένια βυζιά της, ο μπαρμπα-Ανδρέας που τραβάει τα σακιά, για να δέσει ο Κεσκέρογλου, και να τα φορτώσουν μαζί με τον μπαρμπα-Τρύφωνα με ένα άι ε ουπππ στο κάρο με τα τσουβάλια.

Ενας αυθεντικός και γι’ αυτό σουρεαλιστικός κόσμος δουλειάς, παιχνιδιού, αλληλεγγύης και ξυπόλυτων ονείρων. Μια εικόνα από το βιβλίο «Αχ! Μουρλοσκοτωμένο», Εκδόσεις «Τόπος», του Δημήτρη Παπαχρήστου. Δεν την έχει εμπνευστεί από την ταινία «1900» του Μπερτολούτσι, ούτε από κάποιον πίνακα του Μιλέ, αλλά από τη γενέθλια γη, την Εύβοια. Και είναι για μένα κλειδί για να διαβάσουμε μια αφήγηση/ταξίδι ζωής, από τη φωτεινή Εύβοια μέχρι τον ζόφο της δικτατορίας κι έπειτα το δίβουλο τοπίο της Μεταπολίτευσης και τα κατοπινά χρόνια της κατανάλωσης, της υποτέλειας και της επικήρυξης των ελπίδων.

Για να αντισταθεί σε αυτό το τσουνάμι που χτυπάει τον κόσμο των ξυπόλυτων ονείρων, ο συγγραφέας συγκαλεί στις γραμμές του βιβλίου του μια συνάντηση, παλιών και νέων του φίλων, παρόντων και απόντων, παρέλαση Ελλήνων και ξένων που γεφυρώνουν τα ρήγματα της απουσίας, συνωμοτούν στη διεθνή γλώσσα της αγάπης, σχεδιάζοντας δράσεις, συναυλίες και διαμαρτυρίες.

Παιδιά τότε της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και άλλα νέα παιδιά από τις διαδηλώσεις για τον Οτσαλάν και τη Γιουγκοσλαβία και πιο νέα της πλατείας Συντάγματος. Μαζί τους ο Δαμιανός και ο Κοροβέσης και παραδίπλα ο Κάστρο να τσουγκρίζει το ποτήρι του με τον Χατζιδάκι, τον Σαρτρ και τον Καστοριάδη, που έχουν, αν και διαφωνούντες σε τόσα, όλοι ενωθεί από τον Παπαχρήστο σε ένα αδιάσπαστο μαχητικό συνεχές, όπου συρρέουν αυθεντικά ενωμένα τα ετερόκλητα.

Τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη διαδήλωση να είναι αυθεντική; Είναι η επίμονη αθωότητα του συγγραφέα που του επιτρέπει να μην παγιδεύεται στην αφέλεια. Αυτή η γενέθλια αθωότητα βρίσκεται στη ρίζα της σχέσης του, αιρετικής και όμως κεντρικής, με μια σειρά από ζητήματα που σήμερα είναι της μόδας να αποκαλούμε προκλήσεις: Τον πατριωτισμό και τον διεθνισμό που μπορεί να οδηγήσουν, αληθινά και όχι προσχηματικά, σε σύνθεση και όχι σε σύγκρουση. Την απόσταση από τα κομματικά ιερατεία την ίδια ώρα που είναι αμετανόητα πολιτικά παρών στα δύσκολα και τα επικίνδυνα. Σύνθεση ιδεών αλληλέγγυα με τη συνάντηση προσώπων που δεν παραιτούνται από την αναζήτηση ακόμα και όταν, όπως σήμερα, χλομιάζει η ελπίδα.