Η βιτριολίστρια…

Hταν μία, λοιπόν, που της είχε κολλήσει στο μυαλό για λόγους ανεξερεύνητους και μακριά από οποιαδήποτε λογική πως μια άλλη ήθελε να της φάει τον γκόμενο ή ο γκόμενος προτιμούσε αυτήν από την ίδια ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων…

Και τι κάνει η μία σε αυτήν την περίπτωση; Πηγαίνει και αγοράζει ένα κιλό βιτριόλι και το πετάει στα μούτρα της αντιζήλου…

Ατυχώς ή μάλλον δεν ξέρω αν είναι ευτυχώς ή ατυχώς τα βιτριόλια της κάψανε τα μούτρα της άλλης αλλά τελικά επέζησε. Με μια μάσκα, βέβαια, στο πρόσωπο και με καμιά 50αριά απ’ ό,τι ξέρω εγχειρήσεις… προς το παρόν. Οσο δε προσπαθούσε να μαζέψει στην κυριολεξία τα αμάζευτα από το πρόσωπό της η συγκεκριμένη κοπέλα, η άλλη χόρευε τσιφτετέλια στα μπουζούκια και έπαιρνε και τηλέφωνο για να μάθει πώς είναι η υγεία της κοπέλας… Είχε μάλιστα και απόψεις του στιλ «ε, δεν έπαθε και τίποτα, θα πάρει αποζημείωση και θα πάρει και ένα σπίτι»…

Υπάρχουν δε και υποψίες πως προσπάθησε να πάει και στο νοσοκομείο, μάλλον όχι για να πει στη νοσηλευόμενη «περαστικά»…

Μετά έγινε και μια δίκη. Η… «βιτριολίστρια», όπως λέγαν στη δεκαετία του 1950 αυτές που πέταγαν βιτριόλια, όσες φορές μπόρεσε δεν πήγε καν στο δικαστήριο, αλλά δεν μπορούσε και όλες τις φορές να το αποφύγει και έτσι κάποιες φορές πήγε…

Στο δικαστήριο, δε, έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ, κάτι μεταξύ απόλυτης ανησυχίας και… ζω σε δικό μου κόσμο, το παίζω ακόμη και απολύτως μουρλή…

Ε… μετά ήρθε και η πέτρα του σκανδάλου και είπε ο άνθρωπος πως δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό να τα φτιάξει με την κοπέλα που έφαγε το βιτριόλι στο πρόσωπο, ξεσηκώθηκε η κοινή γνώμη, ο εισαγγελέας είπε ό,τι έπρεπε να πει και τελικά η ένοχος τιμωρήθηκε με κάποια χρόνια φυλάκιση, τα οποία φυσικά δεν θα τα περάσει όλα στη φυλακή μια και ως γνωστόν σπάνια κάνει κανείς την ποινή για την οποία τιμωρήθηκε.

Αλλά ας πούμε πως θα κάνει όλα τα χρόνια, πως δεν της δίνεται καμία χάρη και πως θα παραμείνει στη φυλακή…

Και μετά θα βγει, βεβαίως. Η άλλη εν τω μεταξύ ίσως, δεν το εύχομαι αλλά δεν ξέρεις κιόλας, ίσως να τραβιέται ακόμα με τα κατάλοιπα αυτής της τραγικής ιστορίας. Και ίσως η ψυχασθενής να μην έχει τελικά πεισθεί πως είναι αθώο το θύμα και να θελήσει να ολοκληρώσει την… ατέλειωτη δουλειά. Δηλαδή, δεν είναι απλώς ότι έχει περάσει και μπορεί να περάσει άλλα τόσα η κοπέλα, μπορεί και να φοβάται σε όλη της τη ζωή για τη ζωή της ή για τη σωματική της ακεραιότητα…

Ο νόμος έκανε το καθήκον του και το έκανε όσο καλύτερα μπορούσε είναι αλήθεια.

Αλλα και ο νόμος τι να σου κάνει;

Μήπως όταν φτιαχνόταν σκέφτηκε λογικά κανείς νομοθέτης πως είναι πιθανό να συμβούν όλα αυτά;

Ειλικρινά σταματάω εδώ. Γιατί δεν θέλω να προχωρήσω να καταγράψω τις σκέψεις μου που σίγουρα είναι ενάντια στον νόμο του δικαίου, στον νόμο της ηθικής κ.λπ. κ.λπ. Οπως είδατε προσπάθησα να το καταγράψω ώς τώρα με χιούμορ, όσο και αν ήταν τρελό αυτό. Από δω και πέρα όμως ούτε χιούμορ χωράει ούτε λογική.