Εκατόν πενήντα ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται το ερχόμενο Σάββατο από την πρώτη έκδοση ενός βιβλίου που επέτρεψε σε εκατομμύρια παιδιά να ταξιδέψουν στη χώρα της φαντασίας.
Σ’ αυτό το αριστούργημα της παιδικής λογοτεχνίας, που όμως αγγίζει και τους ενήλικες, ένας Τρελός Καπελάς, ένας ντυμένος με ανθρώπινα ρούχα λευκός λαγός, μια γαλάζια κάμπια που καπνίζει ναργιλέ και ανθρωπόμορφα τραπουλόχαρτα, όπως μια βασίλισσα Ντάμα Κούπα που μισεί τα λευκά τριαντάφυλλα, βοηθούν ένα κοριτσάκι να μάθει τον κόσμο και να διεκδικήσει τη θέση του μέσα σε αυτόν.
Να μην ξεχάσουμε και τις μαγικές τροφές, όπως κέικ με μύρτιλο, μανιτάρια, παράξενα ποτά και πετρούλες που μετατρέπονται σε γλυκά. Πότε τη συρρικνώνουν και πότε τη μεγεθύνουν, προκαλώντας μπελάδες, ώσπου να κατορθώσει να έρθει στο σωστό μέγεθος για να χωρέσει ξανά στον πραγματικό κόσμο.
Φυσικά πρόκειται για τις «Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων», που γράφτηκαν από τον Λούις Κάρολ, κατά κόσμον Τσαρλς Λούτγουιτζ Ντόντσον, μαθηματικό και συγγραφέα, με αφορμή μια καλοκαιρινή βαρκάδα στον Τάμεση. Στη διάρκειά της, τρία κοριτσάκια τού ζήτησαν να τους διηγηθεί μια διασκεδαστική ιστορία. Η πραγματική Αλίκη ήταν ένα από αυτά.
Η ιστορία της ευτύχησε να δει πολλές διασκευές, κυρίως κινηματογραφικές και κινουμένων σχεδίων. Με μία από αυτές την ανακάλυψα κι εγώ, σε μάλλον μεγάλη ηλικία για παιδικές ιστορίες. Ωστόσο αυτός ο παράλογος τόπος, όπου όλα είναι δυνατά, όπου το α-λογο συνυπάρχει με το λογικό και ο μικρός μεγαλώνει και μπορεί να σώσει τον αδύναμο από την ασυναρτησία μιας αδικίας, με μάγεψαν. Θυμάμαι πως είδα όλη την ταινία και την αναζήτησα ξανά, ώστε να ζήσω άλλη μια φορά τον μαγικό κόσμο που μόνο τα παιδιά μπορούν να απολαύσουν χωρίς να απορούν.
Οι κριτικοί λογοτεχνίας έχουν πει πως τις μεταφορές του βιβλίου τις καταλαβαίνει καλύτερα ένας ενήλικος, όπως πιο εύκολα μπορεί να λύσει τον γρίφο στο Τρελό Πάρτι του Τσαγιού (Γιατί ένα κοράκι μοιάζει με ένα ξύλινο γραφείο;
Μα γιατί το κοράκι τρώει σκουλήκια και το γραφείο μπορεί να είναι σκουληκοφαγωμένο), ωστόσο μάλλον δεν θα διασκεδάσει και τόσο. Από μια ηλικία και μετά χάνουμε την ικανότητα να αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη, να ταξιδεύουμε μακριά από προκαθορισμένες νόρμες και συμπεριφορές, ενίοτε και να επαναστατούμε σε όσα μας ενοχλούν και μας πληγώνουν.
Γιατί αυτό κάνει η μικρή Αλίκη, που αφήνει την αδελφή της να ασχοληθεί με το βαρετό βιβλίο της και, ψάχνοντας να βρει κάτι ενδιαφέρον, πέφτει μέσα στην τρύπα του λαγού. Κι εκεί ανακαλύπτει ότι όλα είναι εφικτά: ζώα μιλούν και φέρονται σαν άνθρωποι, μικρά και ασήμαντα τραπουλόχαρτα επιβάλλουν τη θέλησή τους, έως ότου κάποιος σηκώσει το ανάστημά του.
Η πατρίδα του συγγραφέα τον τιμά κάθε χρόνο στις 4 Ιουλίου διοργανώνοντας εκδηλώσεις. Ειδικά φέτος, με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων, η Οξφόρδη, από την οποία εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει τη γεωγραφία της Χώρας των Θαυμάτων, θα γεμίσει από ανθρώπους μεταμφιεσμένους σε ήρωες του βιβλίου, θα παρασκευαστεί μια γιγαντιαία τούρτα και ο Τρελός Καπελάς θα πραγματοποιήσει πάρτι τσαγιού στο Ιστορικό Μουσείο της πόλης.
Οι αναγνώστες του βιβλίου, αυτοί που ως παιδιά ή ενήλικοι το αγάπησαν, θα διατρέξουν την πόλη αναζητώντας τα ίχνη της μαγικής χώρας. Θα ξεκινήσουν από το δέντρο-παγίδα που έκρυβε τη λαγότρυπα-είσοδο της χώρας. Υπάρχει ακόμα και βρίσκεται ακόμη στον κήπο του Κολεγίου της Εκκλησίας του Χριστού, λίγο μέτρα πιο πέρα από το σημείο που η πραγματική Αλίκη με τις αδελφές της, Λορίνα και Ιντιθ, έπαιζαν ως παιδιά.
Και έτσι, πριν ξυπνήσουν, σαν τη μικρή Αλίκη στο τέλος του βιβλίου, θα τους επιτραπεί να ζήσουν σε έναν τόπο όπου το όνειρο και η φαντασία δεν θα έχουν όριο. Ακριβώς όπως έλεγε και η ίδια: «Αν μπορούσα να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο, θα ήταν ένας κόσμος όπου τίποτα δεν θα έβγαζε νόημα».
