Καλοκαίρι και θέατρο

Μετά από έναν και κάτι παραπάνω χρόνο επαγγελματικής απραξίας, κατάφερε ο χώρος τον οποίο υπηρετώ εδώ και πολλά χρόνια να δραστηριοποιηθεί ξανά και να αναμετρηθεί με τη ματιά και την ανάσα των θεατών. Το θέατρο -αυτή η μαγική, πανάρχαια και διαρκώς αυτοαιματοδοτούμενη τέχνη- δίνει το «παρών» μπροστά στους συμπατριώτες μας. Σχήματα μεγάλα αλλά και μικρότερα, μεγάλες ή μικρότερες παραγωγές, με ρεπερτόριο ικανό να τροφοδοτήσει τη φαντασία και την ανησυχία των θεατών. Με συναδέλφους μεγάλους και μικρούς (στην ηλικία), με διογκωμένη την επιθυμία να έρθουν σε επαφή με τα κείμενα και με τη ματιά των ανθρώπων.

Η παρούσα θεατρική περίοδος μου επιφύλαξε μια μεγάλη έκπληξη. Την ποιότητα της παρακολούθησης! Πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια που περιοδεύω στην Ελλάδα βλέπω με θαυμασμό τους θεατές μας να παρακολουθούν προσηλωμένοι και χωρίς περιττές σαχλοαντιδράσεις. Διαπιστώνω ότι επικοινωνούν με την παράστασή μας. Ελπίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και με τις υπόλοιπες. Και επειδή προσωπικά με ενδιαφέρει να απευθύνομαι στον πολύ κόσμο και όχι στην παρέα μου, με ενθουσιάζει η ιδέα ότι αυτός ο απλός και ανυποψίαστος θεατής γίνεται μέρος ενός παιχνιδιού. Σοβαρού και αποκαλυπτικού. Αλλωστε όλα τα γνήσια παιχνίδια είναι σοβαρά και αποκαλυπτικά. Εχουμε αρκετές παραγωγές με ισχυρά έργα ρεπερτορίου, που ταξίδεψαν και εξακολουθούν να ταξιδεύουν από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη.

Σε πείσμα του καιρού μας, που χαρακτηρίζεται από τις περιπέτειες της δημόσιας υγείας και των πρωτοκόλλων, προβάλλει υπέρλαμπρα η μεγάλη επιθυμία -για να μην πω ανάγκη- των ανθρώπων να συμμεριστούν τον χρόνο που δημιουργεί η σκηνή. Εφόσον αυτή έχει τη δυνατότητα και την πρόθεση να το κάνει. Οι καλλιτέχνες παραμένουμε με ερωτήματα. Οι μεγαλύτεροι (σε ηλικία) τα πολλαπλασιάσαμε. Και έτσι θα παραμείνουμε. Τις απαντήσεις συνήθως τις έχουν όσοι κινούνται γύρω από τη δουλειά μας και συντηρούνται από αυτήν. Οσοι πρέπει κάτι να πουν ή να γράψουν. Τώρα γιατί πρέπει να το κάνουν μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν και τους ίδιους απασχολεί. Οι θεατές δεν χρειάζονται ούτε καθοδήγηση, ούτε ατζέντη για να τους προστατεύει από πνευματικές κακοτοπιές. Τις εντοπίζουν εύκολα μέσα στη διάρκεια του χρόνου και απαντούν πολλές φορές ηχηρότατα. Και ας μην ξεχνάμε ότι για να έρθουν να μας δουν, μας φέρνουν και το μεροκάματό τους! Τι πιο τιμητικό για εμάς! Και τι ευθύνη!