Το ότι βέβαια επιτράπηκε να ανοίξουν τα θερινά θέατρα, έστω και με περιορισμένο αριθμό καθισμάτων και θεατών, δεν σημαίνει και πολλά πράγματα με τη λογική ότι το καλοκαίρι πια μόνο ανοιχτά θέατρα, αρχαία ή νεότερα, πολλών θέσεων το καθένα λειτουργούν, τα οποία έχουν συγκεκριμένες διοργανώσεις στο στιλ των φεστιβάλ και παίζουν κάθε παράσταση και κάθε συναυλία λίγες φορές…
Παλιά όμως δεν ήταν έτσι. Θυμάμαι μικρός πως στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας είχε θέατρα που είχαν όλα μεγάλα θεάματα -επιθεωρήσεις ή μουσικά έργα- αλλά και γύρω γύρω από το Πεδίον του Αρεως υπήρχαν πολλά θέατρα.
Στο κομμάτι από την αρχή της Αλεξάνδρας μέχρι το τέρμα του Πεδίου του Αρεως, όπως ανεβαίνουμε, στο δεξί χέρι ήταν το «Μετροπόλιταν»: πριν από το ’48 ήταν η θερινή αίθουσα της Λυρικής Σκηνής και το ’48 ο Σακελλάριος με τον Γιαννακόπουλο το έκαναν θέατρο ανεβάζοντας την επιθεώρηση «Ανθρωποι άνθρωποι», στην οποία είχε ακουστεί το πρώτο αρχοντορεμπέτικο «Το τραμ το τελευταίο». Πιο πάνω ήταν από το 1966 το θέατρο «Μπουρνέλη» και ακόμα πιο πάνω το θέατρο «Παρκ» από το 1960. Απέναντί τους επί της Αλεξάνδρας αλλά μέσα στο πάρκο ήταν το «Κηποθέατρο» του Μάνου Κατράκη, που μετά έγινε το θέατρο «Αλίκη». Σε αυτά τα θέατρα ανέβαιναν επιθεωρήσεις και μιούζικαλ με μεγάλους θιάσους όλο πρωταγωνιστές της εποχής και ήταν η απαραίτητη θερινή ψυχαγωγία της εποχής. Μάλιστα από την πλευρά του πάρκου επί της Αλεξάνδρας, από το σημείο που ξεκίναγε το πάρκο μέχρι το θέατρο της Αλίκης, υπήρχαν τραπεζάκια καφενείου που μπορούσες να πιεις έναν καφέ αν είχες πάει στο θέατρο από πιο νωρίς.
Ετσι κι αλλιώς μες στο πάρκο υπήρχε από παλιά το «Αλσος» του Γιώργου Οικονομίδη, αναψυκτήριο που χάλαγε κόσμο, και πιο κάτω και πάλι στο πάρκο, αλλά επί της Μαυρομματαίων, υπήρχε το ζαχαροπλαστείο και καφέ «Green park», δίπλα ακριβώς στο οποίο ήταν και το ομώνυμο αναψυκτήριο όπου κονφερασιέ ήταν ο Ομηρος Αθηναίος, αλλά ποτέ δεν έφτασε τις δόξες του Οικονομίδη.
Δυστυχώς όλα αυτά τα θέατρα και τα αναψυκτήρια, που ήταν χαρά Θεού με τον αττικό ουρανό από πάνω και γεμάτα λουλούδια, έκλεισαν το ένα μετά το άλλο, θύματα «αγανακτισμένων πολιτών» που πάντα θέλουν να πεθάνει το γαϊδούρι του γείτονα…
Δεν θα γράψω και για τα υπόλοιπα θέατρα που ήταν στους γύρω δρόμους και στην Πατησίων, θα γράψω όμως για το «Κηποθέατρο» που ήταν μέσα στον Εθνικό Κήπο με είσοδο από την Αμαλίας και που εγώ είχε πάει -αν θυμάμαι καλά- στην τελευταία του παράσταση «Ερχονται δεν έρχονται», στην οποία η Ρένα η Βλαχοπούλου έκανε το περίφημο νούμερο που είχε χαλάσει κόσμο ως Πυθία. Τη θυμάμαι τη Βλαχοπούλου, αν και έξι χρονών τότε, όμως δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω την έντονη, ειδικά αντιμελινική τάση του νούμερου, ο απόηχος του οποίου είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά της Μελίνας που ζούσε στο Παρίσι.
Ετσι όταν η Μελίνα γύρισε μετά τη χούντα τον Σεπτέμβρη του ’74, ένα απόγευμα στην παραλία της Θεσσαλονίκης έτυχε να συναντηθούν μπροστά σε πολύ κόσμο η Βλαχοπούλου με τη Μελίνα. Η Βλαχοπούλου φυσικά δεν θυμόταν τι είχε πει πριν από τρία χρόνια, η Μελίνα όμως τα θυμόταν πολύ καλά και όταν η Ρένα πήγε να τη χαιρετήσει, η άλλη της είπε κάτι περιφρονητικό και προσβλητικό. Η Κερκυραία όμως Ρένα, που δεν ήταν τόσο διακριτική άμα εκνευριζόταν, άνοιξε το στόμα της με φρασεολογία ασορτί με το λιμάνι, η Μελίνα τής απάντησε αναλόγως και εδώ σταματάει το κομμάτι γιατί θα μας πιάσει ο νόμος περί Τύπου, θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε. Θα συνεχίσουμε άλλη στιγμή με πιο κόσμιο διάλογο…
