Από μικρός νομίζω, απ’ όταν πρωτοδιάβασα αυτό το ποίημα, το έβρισκα ως το πιο φοβεριστικό απ’ όλα τα ποιήματα του Καβάφη. Μιλάω φυσικά για τους «Βαρβάρους». Ξέρετε… όλοι στην αγορά περιμένουν τους βαρβάρους, έχουν αφήσει τις δουλειές τους, σχεδόν η πόλη δεν λειτουργεί γιατί περιμένει τους βαρβάρους. Φυσικά δεν βρίσκω φοβεριστικό το γεγονός πως μια ολόκληρη πόλη περιμένει τους βαρβάρους. Στο κάτω κάτω της γραφής δεν θα επέμβω στα εσωτερικά της πόλης για το ποιους θέλει να περιμένει και ποιους δεν θέλει να περιμένει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να περιμένει αυτό που τον κάνει να ελπίζει, ακόμα κι αν είναι το κακό…
Φοβεριστικό βρίσκω τον στίχο «Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Αυτό έβρισκα πάντα πολύ φοβεριστικό σε συνδυασμό με αυτό που άκουσα λίγα χρόνια μετά από το στόμα του Μάνου Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα «Οταν αρχίζεις να συνηθίζεις την όψη του τέρατος είναι γιατί έχεις αρχίσει ήδη να του μοιάζεις» που κάνει πραγματικά έναν εκρηκτικό συνδυασμό…
Φυσικά η ζωή και η Ελλάδα έχουν τις δικές τους ευχάριστες ξέγνοιαστες θεότρελες στιγμές. Αν ο Καβάφης είπε για τους βαρβάρους, ο Τσιφόρος και ο Βασιλειάδης στο «Μια τρελή τρελή οικογένεια» -στο θέατρο για να ξέρετε αυτό το έργο λεγόταν «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς», αλλά δεν νομίζω ότι σήμερα θα τολμούσε να ανέβει έργο με τέτοιο τίτλο…- έβαλαν στο στόμα της Πάστας Φλώρα, της Μαίρης Αρώνη δηλαδή, τη μεγαλειώδη φράση «Είσαι βάρβαρος… Αλήθεια, είπα βάρβαρος και θυμήθηκα, τι κάνει η Βαρβάρα;»…
Εδώ και δεκαπέντε μήνες δυστυχώς βέβαια δεν κάνουμε παρέα με τη Βαρβάρα αλλά με τους βαρβάρους, που έρχονται κατά κύματα και λέγονται κορονοϊός. Αλλά ευτυχώς τώρα, μια τα εμβόλια, μια η φριχτή οικονομική κατάσταση, η οικονομία που καταρρέει, μια ο κόσμος κι ο κοσμάκης -ή μάλλον μόνο ο κοσμάκης, όχι ο κόσμος- που θέλει να το γλεντήσει, δεν είναι ότι διώξαμε τους βαρβάρους, είναι ότι τους περιφρονούμε και δεν τους δίνουμε σημασία σαν να μην υπάρχουν. Μήπως και οι βαρβαροκορονοϊοί τουλάχιστον θιχτούν και φύγουν μόνοι τους από αξιοπρέπεια…
Για να μπορούν επιτέλους τα παιδιά να χαίρονται τη ζωή χωρίς να χρειάζεται να μαχαιρώνουν κάθε 60χρονο σπασίκλα που θέλει να τους χαλάσει το κέφι…
Να μπορούν να βγουν στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα, να κάνουν πάρτι χωρίς να χρειάζεται να νοικιάζουν πανάκριβα ηχητικά συστήματα, να μπορεί να κάνει κανείς το κέφι του χωρίς τα μην και τα δεν.
Ε, βέβαια οι δικηγόροι ανάλογων παιδιών δυστυχώς δεν θα μπορούν να έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα όπως ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία πνίγονται και θέλουν να ξεσπάσουν και από την άλλη και τα παιδιά δεν θα λερώνουν τα μαχαίρια τους που προφανώς είναι γι’ αυτά «μια κάποια λύση» σαν τους βαρβάρους του Καβάφη.
Αν όμως τελικά οι βαρβαροκορονοϊοί αποδειχθεί ότι δεν είναι τόσο εύθικτοι και δεν φύγουν και κάτσουν εδώ, τότε;
Βλέπετε, απ’ όλες τις απόψεις, και στα οικονομικά και στα κοινωνικά και στο τραλαλά και στα σοβαρά, ο κορονοϊός ήταν κάποια λύση. Είναι πολλοί αυτοί, αρχίζοντας από πάνω πάνω στην ιεραρχία της χώρας, που έδιναν τις λύσεις στο πιάτο. Από τον πρωθυπουργό έως τα εύθικτα παιδάκια. Για όλους ήταν μια κάποια λύση. Και μεις δυστυχώς με βάρβαρο τρόπο έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την όψη του τέρατος. Ισως γιατί έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.
