Και ενώ μαίνεται η άνιση σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης διαβάζουμε: Ο κ. Μπαχτσελί δηλώνει: Η Ιερουσαλήμ μας νοσταλγεί κι εμείς την νοσταλγούμε. Το τουρκικό έθνος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του.
Οι Ισραηλινοί κατεδαφίζουν κτίριο στη Γάζα όπου στεγάζονταν το Ασοσιέιτεντ Πρες και η Αλ Τζαζίρα. Δηλώνουν ότι επρόκειτο για στρατιωτικό στόχο, γιατί εκεί είχαν την έδρα τους υπηρεσίες πληροφοριών της Χαμάς.
Ο κ. Δένδιας ταξιδεύει στο Ισραήλ και στα παλαιστινιακά εδάφη για μια σειρά από συναντήσεις.
Οι ειδήσεις αυτές –και πολλές άλλες για το ίδιο ζήτημα, σχετικές με τη νέα εφιαλτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή– δεν αναπαράγουν μόνον τρομακτικά γεγονότα. Εκ των πραγμάτων –και όχι υποχρεωτικά εκ προθέσεως– λειτουργούν με μια έννοια τρομοκρατικά και οι ίδιες. Είναι ειδήσεις/ηλεκτροσόκ που, όπως και τα άλλα των ψυχιατρείων, τείνουν να διαγράψουν τη μνήμη και να ευνουχίσουν κάθε σκέψη και αντίδραση.
Η μνήμη ωστόσο επιμένει. Θυμάμαι ένα ταξίδι το 2002 στο Ισραήλ για να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ, σε μια περίοδο που ο Αραφάτ ήταν πολιορκημένος στη Βηθλεέμ, στην οποία και δεν μπορέσαμε να φτάσουμε. Γνωρίσαμε τότε έναν Παλαιστίνιο καθηγητή, που μας μίλησε για το Πανεπιστήμιο Αλ Κουντς, που υπήρχε τότε μόνο στα χαρτιά, και για ένα κίνημα δεκάδων χιλιάδων Ισραηλινών και Παλαιστινίων για τη μεταξύ τους ουσιαστική συμφιλίωση. Ενα κίνημα που, όπως μας είπε, αγωνιζόταν να αντέξει και που είχε τη στήριξη του Αραφάτ. Στο περιθώριο των μεγάλων γεγονότων πήραμε κάποιες ακόμα συνεντεύξεις: με έναν Παλαιστίνιο οδηγό ταξί που δήλωνε ανοιχτός σε όλους τους ανθρώπους, πέραν θρησκείας και εθνικότητας, με μια Ισραηλινή αστυνομικό, ώρες μόνο έπειτα από μια βομβιστική επίθεση σε ισραηλινή αγορά που είχε αφήσει στην άσφαλτο νωπά τα ίχνη της.
Δεν ξέρω τι απέγιναν οι άνθρωποι αυτοί. Και δεν ξέρω αν ό,τι αποκόμισα από εκείνο το –δύσκολο και πολύτιμο– ταξίδι μπορεί να ενδιαφέρει σήμερα. Αλλά συνεχίζω να πιστεύω ότι το να υπάρξει μια δίκαιη λύση είναι επείγον. Πρώτα για τους δύο εμπλεκόμενους λαούς και ύστερα για όλη την περιοχή μας. Αν η σημερινή εμπλοκή συνεχιστεί και επιδεινωθεί, αυτό θα έχει δραματικές συνέπειες για όλους μας.
Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ που κάναμε τότε ήταν «Με λένε Ελπίδα». Ελπίδα λεγόταν το πανέμορφο μικρό κορίτσι που μας έδωσε επίσης μια συνέντευξη. Με μάνα Αραπίνα, όπως με καμάρι μας είπε, και Ελληνα πατέρα, μας μίλησε, με ένα χαμόγελο που δεν έχω ξεχάσει, για τη ζωή της στην Ιερουσαλήμ. Μπορούμε άραγε να βοηθήσουμε την Ελπίδα να συνεχίσει να ζει;
