Μονοποικιλιακός

«Ποια από τις ποικιλίες μας θα θέλατε να δοκιμάσετε;».

Με αιφνιδίασε η ερώτηση· ύστερα από ένα πολύωρο ταξίδι, κάθιδρος κι εξουθενωμένος από το φόρτωμα-ξεφόρτωμα του αυτοκινήτου και τη δύσκολη οδήγηση σε φιδωτούς δρόμους με τρία ταλαιπωρημένα μικρά στο πίσω κάθισμα, το μόνο που ήθελα ήταν ένας κρύος, δυναμωτικός καφές εσπρέσο, για να βγάλω όρθιος το υπόλοιπο της μέρας. Ενας οποιοσδήποτε καφές δεν θα με πείραζε, αρκεί να ήταν παγωμένος· ας ήταν μέτριος με καστανή ζάχαρη, αλλά ούτε και σε αυτό θα ήμουνα φανατικός, άλλωστε οι απαιτήσεις μου της στιγμής εκείνης ήταν στο ναδίρ τους.

Και να που βρέθηκα μπροστά σ’ αυτή την αναπάντεχη ερώτηση. Η συμπαθέστατη υπάλληλος εξέλαβε ως αμηχανία την απογοήτευσή μου από την απρόσμενη γραφειοκρατία και βάλθηκε να μου εξηγεί τις αρετές, τις γευστικές αποχρώσεις και τα χαρακτηριστικά της κάθε μονοποικιλιακής κατηγορίας καφέ: ελαφρύς η Βραζιλία, ουδέτερος η Κόστα Ρίκα, δυνατότερος η Γουατεμάλα και πάει λέγοντας. Ενόσω καμωνόμουν ότι δίνω σημασία, στριφογύριζα νευρικά το καπάκι της κούπας που κρατούσα στα χέρια· προσπαθώ, βλέπετε, να πηγαίνω με το δικό μου ποτήρι όποτε παίρνω καφέ για έξω, μπας και γλιτώσουμε από την πλαστικούρα που μας έχει πνίξει.

Αφού η υπάλληλος μου έκανε ολάκερη ανάλυση και της απάντησα σε κάνα δυο πιο εξειδικευμένες ερωτήσεις, καταλήξαμε επιτέλους στην ποικιλία που «μου ταιριάζει». Στράφηκε σε μια απ’ τις χοάνες που ορθώνονταν γεμάτες με κόκκους καφέ στον πάγκο του μαγαζιού κι αρχίνισε να ετοιμάζει την παραγγελία μου, ευχαριστημένη με τον εαυτό της που τα κατάφερε μ’ έναν στρυφνό πελάτη σαν κι εμένα. Κοίτα να δεις που για να παραγγείλεις έναν καφέ πρέπει να κάνεις φροντιστήριο και να περάσεις κι από συνέντευξη, σκέφτηκα· έτσι είναι όμως ο καπιταλισμός, σου εμφανίζει επιλογές ακόμη κι όταν δεν τις χρειάζεσαι, παίζοντας με τον χρόνο και τις δυνάμεις σου κι απασχολώντας τον νου σου με θέματα που στ’ αλήθεια σού είναι παντελώς αδιάφορα.

Πλήρωσα, ευχαρίστησα και έφυγα με το ποτήρι μου εκούσια γεμάτο με παγωμένο καφέ και το κεφάλι μου ακούσια γεμάτο με καινούργια πληροφορία. Κι ομολογώ πως ο καφές ήταν τόσο καλός, που έγινα τακτικός πελάτης καθ’ όλη τη διάρκεια της διαμονής μου εκεί. Μάλιστα, τον καφέ της αναχώρησης μου τον κεράσανε κιόλας· κι αν θέλετε να μάθετε για τις γευστικές αποχρώσεις και τις ιδιότητες της κάθε ποικιλίας, εμένα να ρωτήσετε.

Ατιμε καπιταλισμέ, δεν θα πεθάνεις ποτέ, μου φαίνεται.