Βόλτα στην άδεια πόλη

Οι τηλεοράσεις, το διαδίκτυο, τα μέσα γέμισαν εικόνες από τις πόλεις του κόσμου, τις άδειες από ανθρώπους πόλεις του κόσμου. Τα άδεια νησιά, τα βουνά, τα πάρκα και τα μνημεία.

Κι εγώ κλεισμένη μέσα στο σπίτι, με μεγαλύτερη βόλτα αυτή στο σουπερμάρκετ, ονειρεύομαι ταξίδια, σε μέρη γνωστά, ξανά ταξιδεμένα, και σε αυτά που πάντα ποθούσα να δω, κι ας ήξερα ότι μπορεί να μην προλάβω. Τόσο μεγάλος κόσμος, τόσο λίγος χρόνος, πεπερασμένοι πόροι…

Η εικόνα της τηλεόρασης έδειχνε μια όμορφη, καθαρή πόλη. Το τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι με την κάμερα πέρασε πάνω από την πόλη μου, την παλιά και τη νέα. Μια Αθήνα σύγχρονη –μπορείς να την πεις κι έτσι– και μια Αθήνα παλιά, αυτήν που τον καλό καιρό μπορείς να την περπατήσεις και να αναγνωρίσεις στα στενά της πράγματα από τότε που γεννήθηκες.

Να, εδώ γυρίστηκε το «Κυριακάτικο ξύπνημα» κι εκεί η «Στέλλα». Πάρα πέρα το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» και έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη πόσοι και πόσοι πρωταγωνιστές ταινιών δεν έδωσαν ραντεβού… Εχω δει πολλές ελληνικές ταινίες τις μέρες αυτές – άλλες ολόκληρες και άλλες με διακοπές. Μερικές γιατί τις επιθύμησα και άλλες γιατί ήθελα να θυμηθώ τις ατάκες τους που ακόμη με κάνουν να γελάω, κι ας τις έχω ακούσει αμέτρητες φορές.

Είδα κι άλλα τέτοια οδοιπορικά στις άδειες πόλεις του κόσμου, όπως εκείνο για το Παρίσι. Μια πόλη που δεν έχω δει ποτέ από κοντά, αλλά νά, χάρη στο σινεμά, νομίζω ότι την ξέρω πολύ καλά. Ο πύργος του Αϊφελ, το Μαρέ, η Μονμάρτρη και το ποτάμι, που ξέρω ότι λένε Σεν, αλλά επιμένω στο Σηκουάνας.

«Ζιλ και Ζιμ», «Ριφιφί», «Τα 400 χτυπήματα», το «Μίσος», αλλά και η πολύχρωμη «Αμελί». Ζωές σαν όλες τις άλλες, ζωές τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, ιστορίες για να ονειρεύεσαι και άλλες για να σκέφτεσαι. Λόγοι για να επισκεφτείς μια πόλη.

Αδεια όμως κι αυτή, χωρίς ανθρώπους, χωρίς αυτό που της δίνει την ουσία της, την ιδιότητα της πόλης. Αλλιώς τι θα ήταν;

Ανάγκα και θεοί πείθονται… Αλλά πόσο να ακούς την ανάγκη; Οσο χρειαστεί, θα πει η φωνή της λογικής. Αλλά είναι και το αύριο που είναι άγνωστο, που δεν ξέρεις τι χρώμα να του δώσεις, τι χρώμα θα του χαρίσει ή με τι χρώμα θα το σκεπάσει το αύριο. Η ανάγκη «πάγωσε» επιθυμίες, όνειρα, σχέδια, αλλά και υποχρεώσεις, που θα έρθουν δριμύτερες μετά.

Κάθομαι στο μπαλκόνι ακόμη και όταν κάνει κρύο – ευτυχώς ακόμη η άνοιξη είναι τόσο αμφίθυμη που δεν σου επιτρέπει να ξεμυαλιστείς όσο θέλεις και να πάρεις τους δρόμους.

Χθες βράδυ κάθισα μέχρι αργά. Κουκουλωμένη σχεδόν, με το χοντρό μπουφάν, και τα πόδια ανεβασμένα στην κουπαστή. Οπως θα έκανα το καλοκαίρι, στις διακοπές. Δεν μπορούσα να δω στο μέλλον – ίσως δεν ήθελα.

Αλλά δεν μπόρεσα να αποφύγω το πριν, με όλα τα δύσκολα και όλα τα όμορφα. Και περισσότερο από όλα αυτό που επιθύμησα ήταν μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια, κατά προτίμηση νυχτερινή, στην πόλη. Να περπατήσω στα στενά της κάτω από την Ακρόπολη, την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά, που οι υπάλληλοι στις ταβέρνες καθαρίζουν τα πεζοδρόμια, για την επομένη, για να υποδεχτούν ξένους και δικούς. Οταν τα νυχτερινά φώτα γίνονται κάπως θολά από την υγρασία, κάνοντας την ατμόσφαιρα μαγική, και ελάχιστα αυτοκίνητα διασχίζουν τον δρόμο όταν περνάς από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου απέναντι στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Και τότε να ξαποστάσω λίγο σε ένα από τα παγκάκια, να πω δυο κουβέντες, κι ύστερα πάλι να πάρω τον δρόμο ίσως στο πιο όμορφο σημείο της πόλης.

Θα έρθουν ξανά αυτά, σκεφτόμουν. Θα έρθουν. Μαζί με τα άλλα, τα δύσκολα. Και τότε πρέπει να είμαι, να είμαστε όλοι δυνατοί, για να γεμίσουμε ξανά τις πόλεις με αυτό που τους λείπει.