Ομόνοια πλατς πλουτς ξανά…

Το 1959, στο πλαίσιο της γενικής «ανασυγκρότησης» και «αναβάθμισης» του κράτους, από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή, η πλατεία Ομονοίας άλλαξε μορφή και απέκτησε ένα μεγάλο σιντριβάνι. Στην πραγματικότητα, έχασε ό,τι είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή και έγινε μια στρογγυλή πλατεία με γκαζόν και ένα σιντριβάνι μεγάλο, όπου γύρω γύρω της κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα και βέβαια δεν μπορούσε κανείς να την περπατήσει. Μάλιστα το νερό πεταγόταν λίγο στραβά από τον έναν πίδακα και έτσι πολλοί ειρωνικά το αποκαλούσαν «το λοξό της Ομόνοιας».

Και αυτό μου θυμίζει τη Μαρία Ρεζάν που όταν την είχα ρωτήσει, τι σημαίνει η λέξη «νοσταλγία» για αυτήν, μου είχε απαντήσει: «νοσταλγία είναι να βρίσκεσαι στην πλας Πιγκάλ του Παρισιού, την ωραιότερη πλατεία του κόσμου, και συ να νοσταλγείς το “λοξό της Ομόνοιας”». Μάλιστα, κατά τη συνήθεια των επιθεωρησιογράφων της εποχής ,ανέβηκε επιθεώρηση στο θέατρο Περοκέ –αν θυμάμαι καλά– με τίτλο «Ομόνοια πλατς πλουτς».

Μέχρι το ’59, η πλατεία Ομονοίας δεν είχε καμία σχέση με ό,τι ξέρουμε έως τώρα. Και πολλά τραπεζάκια καφενείων, πολλά ανθοπωλεία και 6 αγάλματα μουσών – οι Μούσες βέβαια ήταν 7, αλλά κάποιος δεν είχε μετρήσει καλά τα αγάλματα. Και, αν θέλετε να μάθετε πώς ήταν ακριβώς η πλατεία Ομονοίας πριν από το ’59, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι «Ομόνοια πλας» που είχε πει η Ρένα Βλαχοπούλου το 1954, σε μια επιθεώρηση. «Σε κάθε γωνία 7 καφενεία, καρέκλες με κόσμο γεμάτες και ταξί που ψαρεύουν πελάτες, κομψοί και ωραίοι, πολίσμαν τροχαίοι, 5-6 παλιές μπιραρίες, καβγαδάκια στις αφετηρίες. Καμπαρέ με τζαζ μπαρ και μπελ φαμ με ταμπέλες που λεν γουελκάμ, τι ρυθμός και ζωή, και κοσμοσυρροή μέρα νύχτα και ώς το πρωί. Κ.λπ., κ.λπ.».

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν υπάρχει πλατεία σε ολόκληρο τον κόσμο που να έχει αποτυπωθεί στην εθνική την κινηματογραφία σε τόσο πολλές ταινίες όσο η Ομόνοια με το σιντριβάνι. Λογικό, μια και εξέφραζε όσο τίποτ’ άλλο την καινούργια εποχή που ζούσε η Ελλάδα.

Το 1989, όμως, ο Μιλτιάδης Εβερτ, δήμαρχος Αθηναίων, σκέφτηκε να αλλάξει το σιντριβάνι με τον δρομέα. Φυσικά άρχισαν πάλι όλοι να κοροϊδεύουν τον δρομέα και μετά ο δρομέας κρίθηκε ότι ήταν πολύ βαρύς, διότι από κάτω θα γινότανε μετρό, και μετακόμισε και πήγε να μείνει κοντά στο Χίλτον…

Και μετά, για πολλά χρόνια, η Ομόνοια ήταν σαν συνεχόμενο άδειο οικόπεδο μεταξύ δύο πολυκατοικιών, που δεν είχε προλάβει να δοθεί αντιπαροχή όταν έπρεπε. Και μετά από διάφορες προσπάθειες, αποτυχημένες, ακούω πως θα ξαναμπεί σιντριβάνι εκεί. Ελπίζω αυτή τη φορά να μείνει κιόλας και ελπίζω αυτή τη φορά η Ομόνοια πλας να γίνει αυτό που της αξίζει, μια και, κακά τα ψέματα, μπορεί η πλατεία Συντάγματος να συμβολίζει κάτι, αλλά η πλατεία Ομονοίας ήταν πάντα το κέντρο της Αθήνας, δηλαδή το κέντρο της Ελλάδος. Ας σταματήσουμε πια να γινόμαστε ρεζίλι με την εικόνα της….