Μόνο τα συμφέροντα…

Λοιπόν, τώρα με την ιστορία αυτή, με τα τρία μεγάλα νησιά, τους κατοίκους, τους δημότες και τους δημάρχους που φωνάζουν για τους πρόσφυγες –ή μετανάστες ή όπως θέλει κανείς να τους πει ή ό,τι και αν είναι–, θυμήθηκα μια συνέντευξη που είχα ακούσει πριν από περίπου 40 χρόνια στην εκπομπή της αξέχαστης Μαρίας Ρεζάν.

Είχε καλεσμένο θυμάμαι τον Γιάννη Τσαρούχη και τον είχε ρωτήσει με εκείνο τον μοναδικό τρόπο που είχε η Ρεζάν να κάνει τις ερωτήσεις στις συνεντεύξεις της, αν κατά τη γνώμη του είναι η εθνικότητα, η φυλή, το φύλο ή το χρώμα, η θρησκεία ή η γλώσσα που χωρίζει τους ανθρώπους. Και εκείνος της απάντησε απλά: «Το μόνο που χωρίζει τους ανθρώπους είναι τα συμφέροντα».

Οταν άρχισαν να έρχονται τα πρώτα κύματα από αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους, είτε γιατί πολλοί από αυτούς είχαν φροντίσει να έχουν στην τσέπη τους πολλά λεφτά ή κοσμήματα ή οτιδήποτε αξίας μπορούσαν να πάρουν πάνω τους μέσα στον πανικό καθώς έφευγαν, και βέβαια άρχισαν να ξοδεύουν έστω και με φειδώ στα μαγαζιά των περιοχών, άσχετα αν ζούσαν όπου τους είχαν επιβάλει -και αυτό βέβαια ενθουσίαζε τα μαγαζιά της περιοχής-, είτε γιατί η Ευρωπαϊκή Ενωση -και όχι μόνο- υποσχέθηκε επιπλέον κονδύλια για την ενίσχυση των περιοχών και των ανθρώπων αυτών, είτε γιατί κατέφθασαν καλή τη πίστη μεγάλοι σταρ σαν τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ και τη Σούζαν Σαράντον και αυτό ακούστηκε εκτός Ελλάδας, όλα πήγαιναν καλά και ο Ελληνας έδειξε την ανθρωπιά και τη φιλοξενία του.

Μετά, ο καιρός πέρασε, ήρθαν και άλλοι και μετά και άλλοι και άλλοι, δεν είχαν όλοι φέρει λεφτά μαζί τους, τα λεφτά από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ξέρω πόσα ήταν και αν ήταν αρκετά, οι σταρ έπαψαν να έρχονται, τότε τα πράγματα άλλαξαν. Βοήθησαν βέβαια σε αυτό και οι φυσιολογικές -αλίμονο- καταστάσεις που διαδραματίστηκαν σε αυτά τα γκέτο, έγιναν και συμπλοκές, αυξανόταν συνέχεια και ο ρυθμός τους και τα πράγματα πήραν μια όχι και τόσο γοητευτική τροπή. Και, όταν λέμε ότι άλλαξαν τα πράγματα, εννοούμε πως άλλαξε η συμπεριφορά των εδώ προς αυτούς.

Διότι αυτοί που ήρθαν ούτε την ελληνική γλώσσα μιλάνε, αλλόθρησκοι είναι οι περισσότεροι και αλλιώς έχουν συνηθίσει. Και έτσι άλλαξε η συμπεριφορά των εδώ προς εκείνους και η ανθρωπιά, η κατανόηση και η φιλοξενία πήγαν περίπατο.

Βοήθησε σε αυτό βέβαια και ο τρόπος που οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχειρίστηκαν το θέμα. Και έτσι άρχισαν οι αντιδράσεις και τα «ώς εδώ και μη παρέκει» και έτσι φτάσαμε σε αυτά που γίνανε τώρα, με τους δημάρχους να έρχονται στην Αθήνα για να ζητήσουν να φύγουν οι πρόσφυγες από κει και να γλιτώσει η τοπική κοινωνία από τον βραχνά, αλλά και οι κάτοικοι να γιουχάρουν σχεδόν τον υπουργό Μετανάστευσης, τον κύριο Μηταράκη, όταν επισκέφτηκε τελευταία αυτά τα νησιά.

Καταλάβατε τώρα γιατί όλο αυτό που συμβαίνει μου θύμισε την απάντηση του Γιάννη Τσαρούχη στη Μαρία Ρεζάν;